Αποστολέας Θέμα: Καταπολεμώντας τις ψυχικες ασθενειες με την σκεψη και οχι με φαρμακα!  (Αναγνώστηκε 19197 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9233
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Οι ψυχικες ασθενειες ειναι στην ουσια μια αλλαγη της ισορροπιας του εγκεφαλου, σχετικα με τον τροπο που λαμβανουμε καποια εξωτερικα ερεθισματα. Ο εγκεφαλος ενω πριν φαινεται οτι τα επεξεργαζονταν σαν κατι μη σημαντικο αρα και απορριπτέο στην συνεχεια αλλαξε αυτη η ισορροπια και αρχιζει η αρνητικη καταγραφη του.
Ακομα δε, μπορει να ειναι η πρωτη φορα που εγκεφαλος ηρθε σε τετοια κατασταση και ηταν εξαρχης σε αρνητικη φαση.

Το αρνητικο συμπερασμα του εγκεφαλου και η καταχωρηση του σαν τετοια, εχει ως αποτελεσμα
να στελνει διαφορα σηματα στο υπολοιπο σωμα προσπαθωντας να ισορροπισει, αυτα μπορει να ειναι μια εφιδρωση, μια ταχυκαρδια, μια αυξηση παλμων η ενα αισθημα φοβου, απογοπητευσης κλπ.
Η ενταση αυτων των φαινομενων σε μονιμη βαση οδηγει πια σε διαταραχη οπως η καταθλιψη η και σε χειροτερες εκδοχες οπως τις εχουν κατηγοροποιησει οι ψυχολογοι - ψυχιατροι.

Προσωπικα ειμαι εναντια στα φαρμακα, ακομα και σε βαριες περιπτωσεις, και εξηγουμε:
Πιστευω οτι και ενας σχιζοφρενείς  θα μπορουσε να γινει εντελως καλα, εαν υπηρχαν οι ιδανικες για αυτον συνθηκες,
ετσι ωστε να μπορεσει να διαπραγματευτει με τον εαυτο του.
Ο προσωπικος πολεμος ενος ψυχικα αρρωστου, ειναι η διαπραγματευση του εαυτου του με τον εξω κοσμο.
Αυτη η διαπραγματευση οταν αποτυγχανει, ερχεται στην συνεχεια η ψυχικη νοσος και εγκαθιστατε σαν μονιμος επισκεπτης...
Εκει πιστευω οτι ειναι ολο το κλειδι για καποιον που πλεον εχει περασει στην αντιπερα οχθη και ειναι κατ αυτον, στο σταδιο της αποτυχιας.
Εχει μπει σε ενα λαθος τουνελ και κανει λαθος συζητηση και διαλογισμο.


Ο ανθρωπος σαν εννοια ειναι μια αυτονομη και αυταρκης μοναδα κατ εμε μη συγκρισιμη με τον διπλανο του.
Το πρωτο λαθος λοιπον ειναι οτι ο εχων ψυχικο νοσημα συγκρινεται με το διπλανο του, και αναρωτιεται γιατι αυτος και οχι εγω.
Αν πολιτικοποιουσαμε την συζητηση, θα βρισκαμε ευκολες απαντησεις, λεγοντας οτι φταιει το συστημα κλπ κλπ και θα ληγαμε την οποια συζητηση, ομως αυτο θα ηταν εφυολογημα γιατι δεν απανταει πειστικα στο ερωτημα μας.
Η συζητηση μπαινει σε λαθος βαση οταν προσπαθεις να απαντησεις τι φταιει. Η ερωτηση δεν πρεπει να απανταει στο τι φταιει αλλα γιατι μπαινω σε αυτη την διαδικασια.
Καταρχην θα πρεπει να γνωριζουμε οτι ενας τετοιος εσωτερικος διαλογος, ειναι απο χερι χαμενος.
Οσο λοιπον πεφτουμε στη παγιδα της συγκρισης τοσο βυθιζομαστε σε ενα ταξιδι χωρις τελος με αρκετο πονο μεσα του.

Πιστευω οτι ο ανθρωπος εχει μαθει να επεξεργαζεται με καλη διαχειριση μονο τα θετικα μυνηματα που δεχεται και οχι τα αρνητικα κατι το οποιο το θεωρω λαθος.
Πιστευω οτι η διαχειριση των συναισθηματων ειτε ειναι αρνητικα ειτε θετικα θα πρεπει να επεξεργαζονται με την ιδια τακτικη και να ειμαστε εξισου δεκτικοι και στην μια περιπτωση και στην αλλη, οπως επισης κατα την επεξεργασια τετοιων καταστασεων θα πρεπει να ειμαστε αποστασιοποιημενοι απο αυτες σαν να ειμαστε ενα τριτο ματι.
Η κριτικη και η επεξεργασια θα πρεπει να μας βγαζει εξω απο το σωμα μας ετσι ωστε να στηνονται στο καναβατσο ο εαυτος μας και οι υπολοιποι εμπλεκομενοι. Ο εαυτος μας θα πρεπει να ειναι εξω απο αυτη την διαδικασια.


Αν κοιταξουμε λιγο πιο βαθεια, πιστευω οτι η ουσια του προβληματος ειναι  η λαθος διαχειριση στο να ερμηνευουμε τα γεγονότα οπως συμβαινουν.
Μιλαω για πολυ βασικα ερωτηματα που ο ανθρωπος τα εχει σχεδον απο τοτε που σχηματισε κοινωνιες και αναγκαστηκε να εχει συναναστροφες για να μπορεσει να επιβιωσει.
Η αναγκη που παρουσιαστηκε για την ερμηνεια "γιατι συμβαινει αυτο" λειτουργησε και λειτουργει σαν δαμοκλεια σπαθη για αρκετους ανθρωπους της διπλανης μας πορτας.
Ενα ευκολο συμπερασμα που να λεει, "γιατι ετσι" παει απατο...!
Και ομως αυτη ειναι η απαντηση χωρις να υπαρχει καποιο πιο βαθυ φιλοσοφημενο κρυμμενο νοημα που δεν μας αποκαλυπτεται.
Ολα γυρω μας συμβαινουν γιατι ετσι ακριβως επρεπε να συμβουν.
Γιατι τα παντα συνδεονται μεταξυ τους με πολυ μικρα γραναζια που στριφογυρνανε ακαταλληπτα.
Η μη αποδοχη αυτο που ειμαστε, η ταση του να ειμαστε κατι αλλο, οδηγει στο πουθενα.
Γιατι θα επρεπε να αναρωτηθει κανεις, μπορω να ειμαι κατι αλλο?
Εαν ναι, θα πρεπει να το αλλαξω, εαν οχι ομως? Δεν θα πρεπει να το αποδεχτω?
Και αν το αποδεχτω μπορω να ζησω ετσι?
η αποδοχη του εαυτου μας ακριβως ετσι οπως ειναι χωρις περαιτερω αναλυση ειναι ο μισος δρομος για να βγει καποιος απο το τουνελ που εχει μπει!



Ενα κομβικο στοιχειο σε ολα αυτα, ειναι μια εξισωση που εχει να κανει με το φασμα που ξεκιναει με την λογικη και τελειωνει με το συναισθημα.
Δυο αντικρουομενες καταστασεις που η μια αντιπαλευει την αλλη.
Σε καθε περιπτωση υπαρχουν παγιδες αναλογα το τι δοση θα ριξεις κατα περιπτωση σε οτι διαπραγματευεσαι.
Για παραδειγμα, ενας ανθρωπος που απονευρωνει το συναισθημα του και αναλυει την σκεψη του απολυτα με την λογικη θα φτασει αναγκαστικα και μοιραια σε ασφαλη συμπερασματα τα οποια θα ικανοποιουν βασικες συνθηκες.
Αρα μπορουμε να πουμε οτι δεν θα εχει εσωτερικες συγκρουσεις.
Αντιθετα αν απουσιασει η λογικη τοτε παμε σε νοητικα αλματα χωρις να πατανε καπου και σαφως μενουν στον αερα με αμεσο κινδυνο ολα τα συμπερασματα να καταρρεουν την επομενη στιγμη.
Αυτη η καταρρευση οδηγει παλι μοιραια σε ψυχολογικη καταρευση και ενιοτε σε ψυχικα νοσηματα αναλογα την περιπτωση.
Πιστευω οτι και οι δυο κατευθυνσεις ειναι λαθος. Χρειαζεται μια καλη συνταγη μαγειρικης για να βγει νοστιμο το φαγητο. Πρεπει να υπαρχει μια ισορροπια στο ποσο λογικοι ειμαστε και ποσο συναισθηματικοι την ιδια στιγμη, για το ιδιο θεμα.
Χρειαζεται πανω απο ολα, να ειμαστε αποστασιοποιημενοι απο οτι συμβαινει, και να θεωρουμε για οτι συμβαινει καταρχην σαν αξιωμα οτι αυτο ζουμε εχει ηδη γινει και αυτο δεν αλλαζει.
Η σημασια της σκεψης δεν ειναι τοσο στο γιατι εχει γινει, αλλα στο τι εχεις διαθεση να κανεις στο επομενο λεπτο.
Η σπαταλη ενεργειας για αυτο που συνεβει χθες η περυσι ειναι πολυ κρισιμη σε μια περιοδο που δεν ειμαστε ικανοι και συγκροτημενοι να το αντιμετωπισουμε.
Ενδεχομενα σε μια αλλη περιοδο ηρεμιας κατω απο αλλες συνθηκες να μπορουμε να κανουμε απολογισμους αλλα οχι παντα και μαλιστα σε μια κρισιμη περιοδο που ειμαστε ευαλωτοι στη σκεψη.




Συμπερασματικα χρειαζομαστε εκπαιδευση και γονιμο τροπο σκεψης και αναλυσης,
ιεραρχιση στη σκεψη και παραγωγικα δομικο τροπο στο πως τα βαζουμε κατω,
με καλη και ζυγισμενη ποιοτητα και ποσοτητα αναμεσα στο συναισθημα και την λογικη.
Ολα αυτα φυσικα για να μπορεσουμε να δωσουμε απαντησεις σημαντικες για εμας,
αν δεν μπορεσουμε να το κανουμε εμεις, τοτε η χημεια "δινει" τις απαντησεις η μαλλον
μας "κοβει" τις ερωτησεις.
Κατι που ναι μεν, μπορει να μας σταματαει απο το να ειμαστε καταστροφικοι,
αλλα δεν μας προχωραει στο να παιρνουμε τις απαντησεις που χρειαζομαστε.
Πιστευω οτι αυτα τα ερωτηματα δεν μπορει να μας τα απαντησει κανενα χαπι για εμας
και ειναι ενα δικο μας εσωτερικο θεμα το οποιο αντι να το αποφευγουμε να το κοιταξουμε
καταματα κανουμε μια παρακαμψη δινοντας αναστολη στον εαυτο μας απο το προβλημα,
προσπαθωντας να μειωσουμε τις αντιδρασεις του οργανισμου μας.
Ομως πιστευω οτι ο οργανισμος μας ειναι υγιης οπως αντιδρα και ειναι λαθος να τον μπαλωνουμε
με χημειες μονο και μονο για να μπορει το σωμα μας να ειναι λειτουργικο.




Ευχομαι αυτο το κειμενο να προβληματισει καποιους,
και να τους βαλει σε σκεψεις οτι η εσωτερικη μας γαληνη εχει μπροστα του
ενα πολυ δυσκολο αλλα ταυτοχρονα γοητευτικο δρομο που μας περιμενει να τον ανακαλυψουμε.
Η επιβραβευση μας θα ειναι η λυτρωση μας απο οτι μας εγκλωβιζει...







ΥΓ....... επειδη ειχα διαφορες συζητησεις για τις σκεψεις μου,
θα ηθελα να πω, οτι δεν ειμαι ουτε ψυχολογος, ουτε ψυχιατρος ουτε κατι συναφες.
Θεωρω οτι ειμαι αυστηρα και μονο ανθρωπος και αυτο μου αρκει.
Επισης δεν θεωρω οτι οι θεωριες ψυχολογιας και οι σχολες οπως εχουν αναπτυχθει
ειναι οι μονες νομιμοποιημενες να μιλησουν για τα ψυχικα νοσηματα,
ουτε οτι πρεπει να κανεις δεκα μεταπτυχιακα για να μιλησεις για το θεμα.
Ειμαι εναντια σε ολες τις θεωριες των ψυχολογων και ψυχιατρων (ιδιως των ψυχιατρων)
και πιστευω οτι αναμοχλευουν το ζητημα χωρις να ειναι ικανες να φτασουν στο ζουμι
εδω και δεκαετιες.
Εχω ερθει σε συγκρουσεις και με ψυχολογους και με ψυχιατρους,
γιατι πιστευω οτι εκπροσωπουν μια αλυσιδα στο συστημα που ζουμε και οι υπηρεσιες τους,
πρωτιστως εξυπηρετουν το συστημα παρα τους ανθρωπους.
Σαφως οπως μου εχουν επισημανει, εχουν βοηθηθει πολλοι ανθρωποι και αυτο ειναι γεγονος.
Αυτο ομως δεν μου λεει κατι, γιατι μια κοινωνια ειναι ξεκαθαρο οτι με θελει ενεργο και κυριως παραγωγικο πολιτη
αλλα αμφισβητω αν με θελει σκεπτομενο και αυστηρα κριτικο απεναντι της.
Οσο κριτικος λοιπον ειμαι απεναντι στο δικαστη αλλο τοσο θα ειμαι και στον ψυχολογο η και τον ψυχιατρο.
Εκεινο που μου προκαλει εντυπωση, ειναι οτι οταν συζητας κριτικα με ψυχολογους για την δουλεια τους
(δηλαδη κανεις κριτικη) βγαζουν αφρους και γινονται κατακοκκινοι....


Ερρωσθε....! :)
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

Αποσυνδεδεμένος lalala

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 4795
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Mischievous
    Mischievous
  • Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΑ
Μαλιστα...
διαχειριση της σκεψης λοιπον...και ετσι απλα καταπολεμουνται ολες οι ψυχικες ασθενειες..ενδιαφερον αλλα μακαρι να ηταν τοσο απλα οσο τα παρουσιαζεις θεωρητικα..μακαρι να μπορουσαμε να βαλουμε ολοι σε καλουπια το μυαλο μας και να του πουμε σκεψου ετσι..με αυτον τον τροπο...τοτε κανεις δεν θα υπεφερε.

Αλλα μια απορια,ενας σχιζοφρενης που ακουει φωνες πχ,και ολα αυτα τα ασχημα συμπτωματα που εχει η σχιζοφρενεια,πως ειναι δυνατο να διαπραγματευτει τον εαυτο του χωρις φαρμακα?μηπως να τον αφησουμε να ακουσει τις φωνες του?
ΓΙΝΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ :)

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9233
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Μαλιστα...
διαχειριση της σκεψης λοιπον...και ετσι απλα καταπολεμουνται ολες οι ψυχικες ασθενειες..ενδιαφερον αλλα μακαρι να ηταν τοσο απλα οσο τα παρουσιαζεις θεωρητικα..μακαρι να μπορουσαμε να βαλουμε ολοι σε καλουπια το μυαλο μας και να του πουμε σκεψου ετσι..με αυτον τον τροπο...τοτε κανεις δεν θα υπεφερε.

Αλλα μια απορια,ενας σχιζοφρενης που ακουει φωνες πχ,και ολα αυτα τα ασχημα συμπτωματα που εχει η σχιζοφρενεια,πως ειναι δυνατο να διαπραγματευτει τον εαυτο του χωρις φαρμακα?μηπως να τον αφησουμε να ακουσει τις φωνες του?


φανηκε στο κειμενο που εγραψα οτι μιλαμε για κατι ευκολο?
Πιστευω δε οτι για μερικους ανθρωπους ολα αυτα που γραφω παραπανω ειναι χειρτοερα απο κινεζικα....
Οχι λοιπον, το κειμενο σε καμποσους ανθρωπους μπορει και να ειναι μια θεωρητικη μπουρδα,
ας το προσπερασουν.  :)


Για το δευτερο ερωτημα,
λειτουργεις σαν αλεξιπτωτο.
Πετας ενα σχιζοφρενη στο πατωμα και αναφερεις τι να κανει οταν ακουει φωνες.
Πιστευει κανεις, οτι καποιος ακουει φωνες ετσι ξαφνικα?
Πριν απο τις φωνες δεν υπηρχε τιποτα στη ζωη του που να τον οδηγησε αυτο?
Τα παντα στη ζωη μας εχουν μια εξελιξη, και μια συνεχη πορεια.
Στιγματιζονται απο στιγμες η και γεγονοτα.
Ετσι ωστε καποια στιγμη να καταληξουν σε συμβαντα οπως αυτα που αναφερεις.
Πιστευω οτι ειναι πολυ δυσκολο εως αδυνατο για ενα ανθρωπο
που εχει φτασει σε ενα τετοιο προχωρημενο σταδιο να μαθει εκεινη την στιγμη την αλφαβητα της ψυχης του.
Οπως επισης δυσκολο θεωρω για ενα ανθρωπο ο οποιος εχει χρονια φαρμακευτικη αγωγη
να πει ξαφνικα θα κανω εκεινο που δεν εκανα χρονια: Να αρχιζω να διαπραγματευομαι ζητηματα για τον εαυτο μου.
Δεν το θεωρω αδυνατο φυσικα, ομως υπαρχουν αντικεμενικοι βαθμοι δυσκολιας για την καθε περιπτωση
η οποια μπορει εν δυναμει να ειναι πολυ πιο επιβαρυμενη και ταλαιπωρημενη.

Ομως τον γολγοθα του, τον ξερει μονο εκεινος που τον σερνει πισω του και οχι εγω.
Δεν θελω να φανω ουτε σαν καποιο εξυπνακιδη που εχει την λυση στο τσεπακι του
αλλα ουτε σαν καποιο σωτηρα κανενος μακρια απο εμενα τετοιες τακτικες.
Εκεινο ομως που θελω να στιγματισω ειναι οτι παντα η λυση ειναι μεσα στο μυαλο μας.
Το ποια θα επιλεξουμε ειναι ζητημα δικο μας και φυσικα σε καμια περιπτωση δεν ενθαρρυνω
κανενα να εστερνιστει οτι γραφω και να αλλαξει κατι στη ζωη του.
Οτι εγραψα ισως να καταληξει για ελαχιστους φανταζομαι, ενα ερεθισμα να σκεφτουν παραπερα
σε τι μπορει να τους ωφελησει μια σωστη διαχειριση της σκεψης.
Το μυαλο εχει παρομοιες λειτουργιες οπως το σωμα, αν θες να τρεχεις γρηγορα πρεπει να προπονηθεις σε αυτο.
Κανεις αθλητης στο κοσμο δεν ετρεξε γρηγορα με το που σηκωθηκε απο το κρεβατι.
Προπονηθηκε σκληρα για να φτασει καπου.
Ακριβως ετσι ειναι και το μυαλο, θελει πολυ προπονηση για να εχεις ενα αποτελεσμα,
τουλαχιστον τετοιο ετσι ωστε να δεις καποια διαφορα.


Εν κατακλειδι,
αν καποιος καταλαβε οτι γραφω κατι ευκολο,
το πιθανοτερο ειναι οτι δεν κατανοησε τιποτε απο οσα γραφονται παραπανω,
ειτε δεν μπορει να το κατανοησει, αρα τσαμπα μπηκε στο κοπο,
ειτε καλο θα ηταν να το ξαναδιαβασει πολυ πιο προσεκτικα.
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Tzim καταλαβα ολα οσα εγραψες και μου φενονται πολυ σωστα.
Το συμπερασμα ειναι να υπαρχει οπως καταλαβα ενα μετρο μετακυ λογικης και συναισθηματος ετσι?Να βλεπουμε απο μακρια σαν θεατης τον εαυτο μας εκεινες τις στιγμες που θα δεχτουμε καπιο αρνητικο συναισθημα και να σκευτουμε πως θα πρεπει να αντιδρασουμε.σωστα?Θα προσπαθησω να το κανω αυτο μπας και φυγω απο τον γολγοθα μου αλλα οταν δεν θα εχω τα φαρμακα πως θα πολεμησω ολες αυτες τις ζαλαδες και την δυφορια?
Ναι οπως γραφεις ειναι κατι φυσικο να αντιδρα ετσι ο οργανισμος μας αλλα οταν νιωθουμε ετσι πως θα αντιδραμε με σωστη λογικη και συναισθημα?
ποσο θα κρατησουν οι ζαλαδες?
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

Αποσυνδεδεμένος lalala

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 4795
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Mischievous
    Mischievous
  • Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΑ
Ναι τζιμ  οκ εχεις δικιο οσον αφορα στο οτι οι ψυχικες ασθενειες δεν δημιουργηκαν ως δια μαγειας μεσα σε μια στιγμη.Πιστευω ενα μεγαλο λαθος που κανουμε οσοι περναμε η εχουμε περασει καποιες ψυχικες διαταραχες ειναι το οτι θελουμε να γινουμε οπως ειμασταν πριν.Το εχω πει και το εχω ακουσει πολλες φορες.Ειναι λανθασμενος τροπος σκεψης αυτος αν γινουμε οπως πριν δεν θα βρουμε καμια λυση.Μπορει φαινομενικα πριν να ειμασταν μεστην τρελη χαρα,να γελουσαμε,να χαμε πολλους φιλους να βγαιναμε να διασκεδαζαμε,να μην αγχωνομασταν,να πιστευαμε οτι ποτε δεν σε μας δε θα συμβει τιποτα και γενικα να ζουσαμε μια φυσιολογικη ευτυχισμενη ζωη...Καπου ομως εκει μεσα σε ολα αυτα κατι συνεβη και εγινε το μπαμ,κατι καναμε λαθος,καπου δεν λειτουργουσαμε σωστα...

Θα μιλησω προσωπικα για μενα..πριν με πιασουν οι κρισεις πανικου στα 22,ειχα την εντυπωση οτι μπορω να καταφερω τα παντα,δεν αγχωνομουνα,ακουγα για πανικους και ελεγα οτι εγω ποτε δεν θα παθω,διασκεδαζα,ασχολιομουν με τη σχολη μου και με πολλες αλλες δραστηριοτητες.Η ζωη μου επιφανειΑκα ηταν <<ΤΕΛΕΙΑ>>.Θυμαμαι ομως να εαυτο να λειτουργει λαθος συναισθηματικα..Σπανια εξεφραζα το θυμο μου και την οργη μου ,σπανια εξεφραζα τα συναισθηματα μου.Οταν θυμωνα και στεναχωριομουνα κλεινομουν στον εαυτο μου και εκλαιγα η ξεσπουσα σπαζοντας πραγματα.Και στις χειροτερες των περιπτωσεων ελεγα μαζεμενα οτι με πειραζε ,δηλαδη μπορει να ελεγα και πραγματα που ειχαν συμβει χρονια πριν και τα ειχα κρατησει μεσα μου,και εκει φυσικα εχανα το δικιο μου. Δεν ηθελα να μιλησω σε κανεναν γιατι νομιζα οτι διατηρω τις ισσοροπιες μου.Απεφευγα καθε ενταση,απεφευφα να θυμωσω με καποιον μη τυχον και τον στεναχωρησω.Και πορευομουν ετσι ...πορευομουν νομιζοντας οτι ζω ευτυχισμενα και οτι λειτουργω με το σωστο τροπο.Ετσι ηρθε και η πρωτη κριση πανικου,που για μενα ηταν καταπιεσματα συναισθηματα και θυμος...ισως και αλλα που ακομη δεν εχω βρει..

Ετσι προτεραιοτητα μου ηταν να αρχισω να δουλευω σε αυτο το κομματι.Αρχισα σιγα σιγα να μιλαω,να λεω τι με πειραζει,να θυμωνω,να μαλωνω..Αρχισα να μη φοβαμαι να λεω τη γνωμη μου εστω και αν αυτη  στεναχωρησει καποιους.Αρχισα επιτελους να λεω και ενα οχι,να βαζω ορια,αλλα και να μη φοβαμαι την αρνητικη κριτικη.Αρχισα να με αγαπω περισσοτερο και να συγχωρω τα λαθη μου....Οι πανικοι αρχισαν να υποχωρουν σταδιακα και εχω ακομη πολυ εσωτερικη δουλεια να κανω...Αλλα δεν θελω σε καμια περιπτωση να γινω οπως πριν τους πανικους :)
« Τελευταία τροποποίηση: 23 Ιανουάριος 2011, 04:04:23 μμ από chloe »
ΓΙΝΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ :)

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Χλοη συνφονω απολυτα μαζι σου.Πριν ειμουν και εγω ετσι σαν εσενα.Αρα πρεπει να γινουμε κατι καλυτερο απο πρωτα.
Ειναι κατι σαν ανναγεννηση χαχαχ.Βρε χλοη ασε τους σχιζοφρενεις μην περδευεις το μυαλο σου.Εδω κοιτα τι θα κανουμε με μεμας αυτοι ειναι αλλη υποθεση παιδι μ. :)
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9233
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Tzim καταλαβα ολα οσα εγραψες και μου φενονται πολυ σωστα.
Το συμπερασμα ειναι να υπαρχει οπως καταλαβα ενα μετρο μετακυ λογικης και συναισθηματος ετσι?Να βλεπουμε απο μακρια σαν θεατης τον εαυτο μας εκεινες τις στιγμες που θα δεχτουμε καπιο αρνητικο συναισθημα και να σκευτουμε πως θα πρεπει να αντιδρασουμε.σωστα?Θα προσπαθησω να το κανω αυτο μπας και φυγω απο τον γολγοθα μου αλλα οταν δεν θα εχω τα φαρμακα πως θα πολεμησω ολες αυτες τις ζαλαδες και την δυφορια?
Ναι οπως γραφεις ειναι κατι φυσικο να αντιδρα ετσι ο οργανισμος μας αλλα οταν νιωθουμε ετσι πως θα αντιδραμε με σωστη λογικη και συναισθημα?
ποσο θα κρατησουν οι ζαλαδες?


να προσπαθησεις αλλα σε προδιαθετω οτι δεν ειναι κατι απλο.
Αντιθετα θελει παρα πολυ παιδεμα για να μπεις στο νοημα.
Θα σου προτεινα να φερεις παραδειγματα για να το συζητησουμε στη πραξη
να δεις εκδοχες - παραλλαγες σε διαφορα θεματα.
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Ξερω οτι δεν ειναι κατι απλο.Καθολου μαλιστα..Πρεπει να αλλαω σταση που κρατουσα εδω και 20 χρονια περιπου.
Παραδειγμα οταν κολησω με εναν αντρα χανω τον ελενχω δεν μπορω να χαλινεψω τα αντονα συναισθηματα μου ,με το παιδι οταν νευριαζω φωναζω και μετα χαλιεμαι ασχημα και γενικα οταν μου πουνε κατι αναρνητικο θηγομαι παρα πολυ και αντιδρω επιθετικα και πολυ ασχημα.
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Θα γραψω σε ενα χαρτι τι ειναι αυτα που με χαλανε και αν δεν βαριεσαι να με συνβουλεψεις πως να τα χυσριστω.Σευχαρηστω πολυ ειδη με εχεις βοηθησει αρκετα  :) :) :)
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Επισης ειναι και η εικονα του εαυτου μου που δεν μου αρεσει.
εχω παρει βαρος και δεν μου το εχω συνχωρεσει και δεν μπορω να κανω τπτ γιαυτο νιωθω πολυ αδυναμη.
Και πως να τα κανω σε πραξη ολα αυτα οταν νιωθω ανια και δυσφορια?Ειναι τρομερα δυσκολο να μην ειμαι στις καλες μου και να φερομαι υπομονετικα στον μικρο η στον οποιοδηποτε με φουντωσει.
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9233
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Ναι τζιμ  οκ εχεις δικιο οσον αφορα στο οτι οι ψυχικες ασθενειες δεν δημιουργηκαν ως δια μαγειας μεσα σε μια στιγμη.Πιστευω ενα μεγαλο λαθος που κανουμε οσοι περναμε η εχουμε περασει καποιες ψυχικες διαταραχες ειναι το οτι θελουμε να γινουμε οπως ειμασταν πριν.Το εχω πει και το εχω ακουσει πολλες φορες.Ειναι λανθασμενος τροπος σκεψης αυτος αν γινουμε οπως πριν δεν θα βρουμε καμια λυση.Μπορει φαινομενικα πριν να ειμασταν μεστην τρελη χαρα,να γελουσαμε,να χαμε πολλους φιλους να βγαιναμε να διασκεδαζαμε,να μην αγχωνομασταν,να πιστευαμε οτι ποτε δεν σε μας δε θα συμβει τιποτα και γενικα να ζουσαμε μια φυσιολογικη ευτυχισμενη ζωη...Καπου ομως εκει μεσα σε ολα αυτα κατι συνεβη και εγινε το μπαμ,κατι καναμε λαθος,καπου δεν λειτουργουσαμε σωστα...



Παράθεση
επετρεψε μου να βλεπω ενα προβλημα εδω....
μιλας για τρελη χαρα, για γελιο και γενικα ευχαριστα συμβαντα.
Ολα αυτα ομως χωρις επεξεργασια? χωρις αναλυση?
Μονο και μονο επειδη ειναι ευχαριστα ειναι καλοδεχουμενα?

Οπως ειπα και πιο πανω,
κατ εμε τα παντα ειναι προς επεξεργασια ασχετως για το τι συναισθημα μιλας.
Ετσι μπαινεις σε μια λογικη εκπαιδευσης να μην αφηνεις να δεχεσαι
οτι συναισθημα σου πλασαρετε και εσυ απλα να εισαι ενας παθητικος δεκτης.

Γιατι πολυ χαρα μπορει να εγινε και το τσατ πχ, και σημερα συσσωμη η νεολαια,
δεν μπορει να μιλησει. Πως να το κανει αυτο οταν εχει μαθει μονο να πληκτρολογει?

(click to show/hide)



Θα μιλησω προσωπικα για μενα..πριν με πιασουν οι κρισεις πανικου στα 22,ειχα την εντυπωση οτι μπορω να καταφερω τα παντα,

Παράθεση
τα παντα δεν τα καταφερε κανεις ποτε.
Αντιθετα πιστευω οτι οι στοχοι πρεπει να ειναι πολυ λιγοι και μετρημενοι.


δεν αγχωνομουνα,ακουγα για πανικους και ελεγα οτι εγω ποτε δεν θα παθω,διασκεδαζα,ασχολιομουν με τη σχολη μου και με πολλες αλλες δραστηριοτητες.Η ζωη μου επιφανειΑκα ηταν <<ΤΕΛΕΙΑ>>.Θυμαμαι ομως να εαυτο να λειτουργει λαθος συναισθηματικα..Σπανια εξεφραζα το θυμο μου και την οργη μου ,σπανια εξεφραζα τα συναισθηματα μου.Οταν θυμωνα και στεναχωριομουνα κλεινομουν στον εαυτο μου και εκλαιγα η ξεσπουσα σπαζοντας πραγματα.Και στις χειροτερες των περιπτωσεων ελεγα μαζεμενα οτι με πειραζε ,δηλαδη μπορει να ελεγα και πραγματα που ειχαν συμβει χρονια πριν και τα ειχα κρατησει μεσα μου,και εκει φυσικα εχανα το δικιο μου. Δεν ηθελα να μιλησω σε κανεναν γιατι νομιζα οτι διατηρω τις ισσοροπιες μου.Απεφευγα καθε ενταση,απεφευφα να θυμωσω με καποιον μη τυχον και τον στεναχωρησω.Και πορευομουν ετσι ...πορευομουν νομιζοντας οτι ζω ευτυχισμενα και οτι λειτουργω με το σωστο τροπο.Ετσι ηρθε και η πρωτη κριση πανικου,που για μενα ηταν καταπιεσματα συναισθηματα και θυμος...ισως και αλλα που ακομη δεν εχω βρει..

Ετσι προτεραιοτητα μου ηταν να αρχισω να δουλευω σε αυτο το κομματι.Αρχισα σιγα σιγα να μιλαω,να λεω τι με πειραζει,να θυμωνω,να μαλωνω..Αρχισα να μη φοβαμαι να λεω τη γνωμη μου εστω και αν αυτη  στεναχωρησει καποιους.Αρχισα επιτελους να λεω και ενα οχι,να βαζω ορια,αλλα και να μη φοβαμαι την αρνητικη κριτικη.Αρχισα να με αγαπω περισσοτερο και να συγχωρω τα λαθη μου....Οι πανικοι αρχισαν να υποχωρουν σταδιακα και εχω ακομη πολυ εσωτερικη δουλεια να κανω...Αλλα δεν θελω σε καμια περιπτωση να γινω οπως πριν τους πανικους :)


Σωστες οι διαπιστωσεις,
η εκφραση της οργης ειναι θετικο συναισθημα.
Πιστευω οτι ο δρομος που εχεις ανοιξει ειναι σωστος,
ολα βεβαια εχουν να κανουν με την συγκυρια....
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9233
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Θα γραψω σε ενα χαρτι τι ειναι αυτα που με χαλανε και αν δεν βαριεσαι να με συνβουλεψεις πως να τα χυσριστω.Σευχαρηστω πολυ ειδη με εχεις βοηθησει αρκετα  :) :) :)


ανοιξε θεμα να παρακολουθουμε την προοδο των γραπτων σου.
Βαλε 10 μικρους στοχους και στο χρονο θα φανει τι επιτυγχανεις και με ποια προοδο.
Στο μεταξυ κατα καιρους το συζηταμε το πως παει.

Εγω για παραδειγμα επιτηδες,
βαζω ενα σωρο δουλειες που αποκλειεται να τις κανω και ομως τις εχω κατα νου.
Συνηθως αν κανω τις μισες ειμαι ευχαριστημενος.
Φαντασου ομως να μην ειχα μπροστα μου καμια και απλα να λεω και να λεω.....
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

Αποσυνδεδεμένος lalala

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 4795
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Mischievous
    Mischievous
  • Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΑ
Ναι τζιμ  οκ εχεις δικιο οσον αφορα στο οτι οι ψυχικες ασθενειες δεν δημιουργηκαν ως δια μαγειας μεσα σε μια στιγμη.Πιστευω ενα μεγαλο λαθος που κανουμε οσοι περναμε η εχουμε περασει καποιες ψυχικες διαταραχες ειναι το οτι θελουμε να γινουμε οπως ειμασταν πριν.Το εχω πει και το εχω ακουσει πολλες φορες.Ειναι λανθασμενος τροπος σκεψης αυτος αν γινουμε οπως πριν δεν θα βρουμε καμια λυση.Μπορει φαινομενικα πριν να ειμασταν μεστην τρελη χαρα,να γελουσαμε,να χαμε πολλους φιλους να βγαιναμε να διασκεδαζαμε,να μην αγχωνομασταν,να πιστευαμε οτι ποτε δεν σε μας δε θα συμβει τιποτα και γενικα να ζουσαμε μια φυσιολογικη ευτυχισμενη ζωη...Καπου ομως εκει μεσα σε ολα αυτα κατι συνεβη και εγινε το μπαμ,κατι καναμε λαθος,καπου δεν λειτουργουσαμε σωστα...



Παράθεση
επετρεψε μου να βλεπω ενα προβλημα εδω....
μιλας για τρελη χαρα, για γελιο και γενικα ευχαριστα συμβαντα.
Ολα αυτα ομως χωρις επεξεργασια? χωρις αναλυση?
Μονο και μονο επειδη ειναι ευχαριστα ειναι καλοδεχουμενα?

Οπως ειπα και πιο πανω,
κατ εμε τα παντα ειναι προς επεξεργασια ασχετως για το τι συναισθημα μιλας.
Ετσι μπαινεις σε μια λογικη εκπαιδευσης να μην αφηνεις να δεχεσαι
οτι συναισθημα σου πλασαρετε και εσυ απλα να εισαι ενας παθητικος δεκτης.

Γιατι πολυ χαρα μπορει να εγινε και το τσατ πχ, και σημερα συσσωμη η νεολαια,
δεν μπορει να μιλησει. Πως να το κανει αυτο οταν εχει μαθει μονο να πληκτρολογει?

(click to show/hide)



Θα μιλησω προσωπικα για μενα..πριν με πιασουν οι κρισεις πανικου στα 22,ειχα την εντυπωση οτι μπορω να καταφερω τα παντα,

Παράθεση
τα παντα δεν τα καταφερε κανεις ποτε.
Αντιθετα πιστευω οτι οι στοχοι πρεπει να ειναι πολυ λιγοι και μετρημενοι.


δεν αγχωνομουνα,ακουγα για πανικους και ελεγα οτι εγω ποτε δεν θα παθω,διασκεδαζα,ασχολιομουν με τη σχολη μου και με πολλες αλλες δραστηριοτητες.Η ζωη μου επιφανειΑκα ηταν <<ΤΕΛΕΙΑ>>.Θυμαμαι ομως να εαυτο να λειτουργει λαθος συναισθηματικα..Σπανια εξεφραζα το θυμο μου και την οργη μου ,σπανια εξεφραζα τα συναισθηματα μου.Οταν θυμωνα και στεναχωριομουνα κλεινομουν στον εαυτο μου και εκλαιγα η ξεσπουσα σπαζοντας πραγματα.Και στις χειροτερες των περιπτωσεων ελεγα μαζεμενα οτι με πειραζε ,δηλαδη μπορει να ελεγα και πραγματα που ειχαν συμβει χρονια πριν και τα ειχα κρατησει μεσα μου,και εκει φυσικα εχανα το δικιο μου. Δεν ηθελα να μιλησω σε κανεναν γιατι νομιζα οτι διατηρω τις ισσοροπιες μου.Απεφευγα καθε ενταση,απεφευφα να θυμωσω με καποιον μη τυχον και τον στεναχωρησω.Και πορευομουν ετσι ...πορευομουν νομιζοντας οτι ζω ευτυχισμενα και οτι λειτουργω με το σωστο τροπο.Ετσι ηρθε και η πρωτη κριση πανικου,που για μενα ηταν καταπιεσματα συναισθηματα και θυμος...ισως και αλλα που ακομη δεν εχω βρει..

Ετσι προτεραιοτητα μου ηταν να αρχισω να δουλευω σε αυτο το κομματι.Αρχισα σιγα σιγα να μιλαω,να λεω τι με πειραζει,να θυμωνω,να μαλωνω..Αρχισα να μη φοβαμαι να λεω τη γνωμη μου εστω και αν αυτη  στεναχωρησει καποιους.Αρχισα επιτελους να λεω και ενα οχι,να βαζω ορια,αλλα και να μη φοβαμαι την αρνητικη κριτικη.Αρχισα να με αγαπω περισσοτερο και να συγχωρω τα λαθη μου....Οι πανικοι αρχισαν να υποχωρουν σταδιακα και εχω ακομη πολυ εσωτερικη δουλεια να κανω...Αλλα δεν θελω σε καμια περιπτωση να γινω οπως πριν τους πανικους :)


Σωστες οι διαπιστωσεις,
η εκφραση της οργης ειναι θετικο συναισθημα.
Πιστευω οτι ο δρομος που εχεις ανοιξει ειναι σωστος,
ολα βεβαια εχουν να κανουν με την συγκυρια....


ρε συ τζιμ ειπαμε αναλυση οκ,αλλα το να περναω μια ευχαριστη στιγμη(το τρελη χαρα ειναι μεταφορικο δεν χοροπηδουσα κιολας),και να φιλτραρω η να αναλυω γιατι περναω ομορφα δεν ειναι ολιγον παραλογο?οταν περναω ομορφα και νιωθω ευτυχισμενη ρουφαω τις στιγμες δεν θα καθησω να επεξεργαστω το γιατι συνεβη γιατι ετσι θα χαθει η στιγμη.
ΓΙΝΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ :)

Αποσυνδεδεμένος lalala

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 4795
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Mischievous
    Mischievous
  • Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΑ
φυσικα και δεν ηταν η ζωη μου μονο γελια και χαρες.ας μην υπερβαλουμε.λεω το απλουστατο ημουν 21-22 και περνουσα ομορφα.
ΓΙΝΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ :)

Αποσυνδεδεμένος panikoula

  • noshout
  • Πλήρες μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 466
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Apo oti καταλαβα χλοη ο τζιμ θελει να πει οτι αυτες οι ευχαρηστες στιγμες που περναγα και εγω στα 21 μου ισως λεω ισως καποιους να τους πειραζε ισως να εβλαπτε καποιους αλλους δεν ξερω απο ζηλεια ενα αγνοια σου και στην συνεχεια σε καποια φαση που δεν το περημενες να σε προσβαλανε και να καταπιες την προσβολη οπως τοσες αλλες οπως και εγω.
Γαι παραδειγμα και ενας που κανει ηρωηνη εκεινη την στιγμη πεταει στα συννεφα.θελει να μας πει οτι πρεπει να αναλυουμε εκεινη την στιγμη στα γρηγορα γιατι νιωθω χαρα?μηπως εκανα κατι λαθος ομως και νιωθω χαρα?μηπως θα την πληροσω μετα?καποιες φορες ισως η χαρα μας να εβλαψε καποιον η να προσβαλε καποιον.
εγω ας πουμε οταν εφτυσα στον καφε του τυπου που σας ειχα αναφερει παλιοτερα μετα ενωθα πολυ ασχημα γιατι σκοτωθηκε σε τροχαιο.
ενα παραδειγμα αλλο ειναι περασα με αριστα στο ecdl και μια φιλη δεν περασε και καποτε της δοθηκε ευκερια απο την ζηλεια της και με προσβαλε χοντρα.μαλλον κατι τετοιο ενοει ο τζιμ.
Η αγάπη που δεν έγινε πραγματικότητα, εκείνη που παρέμεινε όνειρο, αυτή μπορεί να είναι η πιο μακρόβια.

 

Related Topics

  Τίτλος / Ξεκίνησε από Απαντήσεις Τελευταίο μήνυμα
17 Απαντήσεις
175 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 19 Νοέμβριος 2011, 03:31:13 μμ
από clinical
10 Απαντήσεις
40 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 07 Ιανουάριος 2011, 07:09:51 μμ
από panikoula
8 Απαντήσεις
62 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 12 Μάρτιος 2016, 11:22:03 μμ
από NDUV
0 Απαντήσεις
18 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 13 Φεβρουάριος 2012, 10:41:25 μμ
από Sara
87 Απαντήσεις
314 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 04 Ιανουάριος 2013, 11:01:59 πμ
από lalala


SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory