Αποστολέας Θέμα: Κακοποιηση  (Αναγνώστηκε 677 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

irinaki

  • Επισκέπτης
Κακοποιηση
« στις: 27 Νοέμβριος 2014, 08:13:04 μμ »
Καλησπερα παιδια!!!(ελπιζω να με συγχωρεσεται για τα ορθογραφικα λαθη αλλα εχω δυσλεξια απο μικρη)
Λοιπον ειμαι 20 χρονων .....δεν ξερω ακομα απο που να αρχισω καταρχας το κυριο προβλημα μο ειναι  η κακοπιοιηση που δεχτηκα απο την την μητερα μου και το ξυλο που ετρωγα απο μικρη αλλα και ολα τα ασχημα πραγματα που μου εχει πει.Απο πολυ μικρη θυμαμαι μονο καυγαδες  τους  καυγαδες που ειχε με τον πατερα μου  και τους καυγαδες που ειχε με εμενα γενικα δεν μεγαλωσα σε μια  ζεστη οικογενεια ας το πουμε και ετσι,βλεπετε ειναι της παλιας γενιας,οτι αν το παιδι δεν συμωρφωνετε το συμωρφωνουμε οπως και να εχει,,,γενικα ξεσπουσε για το παραμικρο και με εδερνε συνεχεια για το τοτιδηποτε,,οσο μεγαλωνα ενιωθω μια θυλια στο λαιμο μου,καλα ειδηκα οταν πηγαινα στο λυκειο,με χρονομετρουσε συνεχεια ποση ωρα εκανα να γυρησω ,σε περιπτωση που δεν ετρωγα πολυ το φαγητο μου ελεγε οτι κατι μου συμβαινει οτι  με καποιον εχω μπλεξει,κτλ,καλα ας μην το συζητησουμε οτι δεν πηγαινα ουτε μεχρι το περιπτερο και να σας πω ακομα που ειμαι 20 χρονων τσακωνομαστε πολυ ασχημα καθε φορα που ειναι να βγω.Τα τελευταια χρονια  δεν δουλευει και εγω ξεκινησα και δουλευα απο τα δεκαεφτα,εγω τους συντηρουσα στην κυριολοξια ο πατερας μου ποτε δουλευε ποτε οχι,απο τα 17 μεχρι τωρα,,εγω....συνεχεια μου επερνε τα λεφτα ,οταν εδωσα πανελλαδικες περασα στην κρητη αλλα δεν μπορουσα να παω οποτε γραφτηκα σε μια σχολη ιδιοτικη την οποια πληρωνα μονη μου δουλευα και σπουδαζα οπως πολλα παιδια,και να φανταστειται καθε λιγο και λιγακι μου ελεγε οτι δεν θα ξανα παω στην σχολη ,γενικα αυτο που λεμε το χαδι της μητερας δεν το εχω νιωσει,,ενιωσα απλα το χαδι της μη-ΤΕΡΑΣ,απλα δεν αλλαζουν οι ανθρωποι οσα χρονια και αν περασουν την σχολη βεβαια δεν την τελειωσα σταματησα στο πρωτο ετως διοτι δεν ειχα αλλα χρηματα εμεινα ξαφνικα χωρις δουλεια,οτι οταν δουλευα ειχα λεφτα αφου πληρωνα ολους τους λογαριασμους του σπιτιου,και ενω δεν δουλευει και εγω εμεινα ξαφνικα χωρις σχολη δουλια κτλ εχει το θρασσος και μου λεει να παω και να βρω δουλεια,καθε μερα τσακωνομαστε συνεχεια με προσβαλει και με βριζει τα θελει ολα ετοιμα.Εχω και μια αδερφη μεγαλυτερη δεν μενει μαζι μας,αλλα και που την εχω η μανα μας εχει φροντισει να μην μιλαμε η μια με την αλλη συνεχεια της βαζει λογια οτι αδιαφορω  οτι δεν πηγαινω λεφτα γενικα τα λεει οπως θελει ,μαλλον θα φταιει η εμυνοπαυση   :/a δεν εξηγηται αλλιως ,το προβλημα ειναι πως συνεχεια μου δημιουργει προβληματα δεν αντεχω αλλο και το κακο ειναι οτι δεν εχω που να παω πλεον με τα λεφτα που σου δεινουν τι να κανεις , τι να νοικιασεις??? δεν ξεω αν διορθωνεται η κατασταση αλλα πνιγομαι μεσα μου και ηθελα καπου να τα πω,ποναει η ψυχη μου ,νιωθω εντελως μονη μου .Το καλοκαιρι ειχα παει να κανω την πρακτικη μου σπουδαζα μαγειρικη και εμεινα στο πρωτο ετος αλλα εκανα την πρακτικη μου,ας μην μιλησω για την εκμεταλευση δουλευα 18 ωρες περιπου χωρις ρεεπο,δεν μου πληρωνε υπεροριες,και το κυριοτερο με εβριζε κιολαςς,συνεχεια οπου στεκοταν και οπου βρισκοταν ο "cheff",και αλλα καθαρματα που ειχε στην κουζινα του ,ακομα και τα ψυχουλα 300 ευρω  που επαιρνα για μισθο,στην πρακτικη  ακομα κ αυτα τα απαιτουσε,και μ ελεγε οτι θα ερθει στο ξενοδοχειο,τι να εκανα προσπαθουσα να γλιτωσω το ρεζιλικη,απλα δεν αντεχω πλεον κουραστικα θελω επιτελους να ζησω δεν την αντεχω αλλο εχω κανει τοσες προσπαθειες αλλα ειναι ματαιο ,το μονο που νομιζει ειναι οτι ειμαι υποχρεωμενη να την συντηρω οτι μετα τα δεκαοχτω εγω ειμαι υποχρεωμενη να την ζησω :/το θεμα ειναι οτι μεσα μου λιωνω μερα με την μερα αισθανομαι το τιποτα ,ας μην μιλησω για αυτοεκτημηση καμια,πως να την εχω οταν ακουω καθε μερα να με βριζει καθε λιγο και λιγακι να με απειλη οτι θα με χτυπισει.Εχω μια σχεση με εναν ανθρωπο που αγαπαω πολυ οταν παω να βγω συνεχεια ξεκιναει καυγαδες και μ λεει δεν θα βγεις ,μην τολμισεις να βγεις γτ δεν θα ξαναπατησεις το ποδι σου ξανα εδω,δεν ξερω ποια μανα χαιρεται να βλεπει το παιδι της να υποφερει,με χαρακτιριζει με τα χειροτερα λογια επειδη αγαπησα εναν ανθρωπο,και ξεχναει το κερατο που εχει βαλει στον πατερα μου και αυτο το μυστικο το κουβαλαω απο μικρη ,δεν μπορειται να φανταστειται ποσο τραγικο ειναι στα 10 σου να βλεπεις να προδιδει ετσι την οικογενεια (και ο πατερας μου περα βρεχει ξερει τι γινεται πιστευω δλδ αλλα ποσο να αντεξει κ η καρδια του ,δεν θα μπορουσα να του πω κατι τετοιο) τι να κανω?

 

SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory