Απάντηση

Προσοχή: αυτό το θέμα δεν έχει λάβει απαντήσεις για τουλάχιστον 120 ημέρες.
Αν δεν είστε σίγουροι ότι θέλετε να απαντήσετε, παρακαλούμε σκεφτείτε την περίπτωση να ξεκινήσετε ένα νέο θέμα.

Σημείωση: αυτό το μήνυμα δεν θα εμφανιστεί μέχρι να εγκριθεί από κάποιον συντονιστή.

Όνομα:
E-mail:
Τίτλος:
Εικονίδιο:
+ Greeklish <=> Greek by innoetics
Επαλήθευση:
Γράψτε τα γράμματα που εμφανίζονται στην εικόνα
Ακούστε τα γράμματα / Ζητήστε άλλη εικόνα

Γράψτε τα γράμματα που εμφανίζονται στην εικόνα:
πεντε επι πεντε ποσο μας κανει?:

Συντομεύσεις: Alt+s για αποστολή, Alt+p για προεπισκόπηση


Περίληψη θέματος

Στάλθηκε από: Strouthokamilaki
« στις: 21 Μάρτιος 2016, 09:06:22 πμ »

Ήμουν μέτρια μαθήτρια στο σχολείο αλλά οι καθηγητές μου είχαν αδυναμία γιατί ήμουν ήσυχο κοριτσάκι και δεν διατάρασσα την τάξη στην τάξη  :P Θυμάμαι με ικανοποίηση και περηφάνεια έναν καθηγητή που με είχε αποκαλέσει "η καλύτερη μαθήτρια της τάξης"...Επίσης προσπαθούσα πολύ να είμαι καλή μαθήτρια κυρίως στο γυμνάσιο, θυμάμαι που κοιμόμουν στις 2 το βράδυ και ξυπνούσα στις 6 το πρωί για να κάνω επανάληψη πριν τις 8 που χτυπούσε το κουδούνι...  :|p Μετά όμως άρχισαν τα προβλήματα και τα ψιλοφόρτωσα στον κόκκορα αλλά παρόλα αυτά πέρασα σε δημόσια ΙΕΚ και αν δεν είστε καλά παιδάκια θα σας στείλω όλους στο Τιμπουκτού! (αν μπορείτε μαντέψτε τι τελείωσα  :P)

Σε γενικές γραμμές είμαι ικανή να κάνω σχεδόν τα πάντα για τους φίλους μου κι είμαι πολύ πιστή φίλη, πάντα θέλω να συμπαραστέκομαι αλλά μετά το άδοξο τέλος μιας φιλίας τουλάχιστον δέκα χρόνων όπου παρά τα όσα έκανα εισέπραξα αχαριστία έχω γίνει επιφυλακτική...

Αν είχα ένα τζίνι να μου πραγματοποιήσει τρεις ευχές θα ζητούσα:

 1) Να γίνω καλά από τα ψυχολογικά μου προβλήματα
 2) Να βρω δουλειά με καλό μισθό και να μετακομίσω σε δικό μου σπίτι
 3) Να ερωτευτώ κάποιον καλόν άνθρωπο που να με αγαπάει και να κάνω οικογένεια μαζί του
Στάλθηκε από: stefi2
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 10:48:52 μμ »

Στάλθηκε από: sensitive
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 10:42:37 μμ »

σ'ευχαριστω στεφι μου  :^f
Στάλθηκε από: stefi2
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 05:21:13 μμ »

stefi μου δεν εχει τυχει να ξαναμιλησουμε...
τελευταια δεν πολυγραφω στο φορουμ γιατι τρεχω με καποιες γραφειοκρατικες υποθεσεις.
απλα τα παραπανω σου λογια μου εκαναν ενα κλικ και με επιασαν τα κλαμματα.
και ξερεις τι?
το περιεργο ειναι οτι δεν μπορω να προσδιορισω αν κλαιω για τον πονο,την μοναξια, την απουσια που βιωνω ή για την υποσυνειδητη παραιτηση μου απο τη ζωη.
γενικα με συγκινησε πολυ το κειμενο σου και η μαχητικοτητα με την οποια αντιμετωπισες κ αντιμετωπιζεις τη ζωη.
μπραβο σου κοπελα μου  :)

sensitive

το να κλαίει κανείς δεν είναι απαραίτητα κακό
είναι ένας τρόπος να ξεσπάμε
και ίσως και μια αφορμή να ερχόμαστε πιο κοντά στην κρυμμένη  ψυχή μας
γι αυτό και ίσως δεν είναι απαραίτητο να προσδιορίζουμε πάντα το λόγο....


ευχαριστώ για όσα έγραψες καλή μου
και θα σου πω μόνο αυτό :
δύσκολες στιγμές περνάμε όλοι μας ,πονάμε , λυγίζουμε, κλαίμε, πέφτουμε χαμηλά
στη ζωή όμως έχουμε μονάχα δύο επιλογές :
να μείνουμε πεσμένοι ή να ξανασηκωθούμε 
δεν είναι θέμα μαχητικότητας λοιπόν ,η μαχητικότητα είναι υποχρεωτικό επακόλουθο,
είναι θέμα επιλογής ,
γιατί αν επιλέξεις να ξανασηκωθείς υποχρεωτικά θα παλέψεις κιόλας
αλλιώς μένεις πεσμένος ......

κάποιος μου είπε κάποτε :
"όσο είμαστε πάνω από το χώμα και στεκόμαστε στα πόδια μας
μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα"
και δεν ξέχασα ποτέ αυτά τα λόγια ...

σκούπισε τα ματάκια σου λοιπόν και κοίτα από το παράθυρο σου
έξω είναι η ζωή και περιμένει να τη ζήσεις
 
 :^f :^f :^f
 




Στάλθηκε από: Sara
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 02:29:17 μμ »


Εμ καλή μου που να σε φτάσει να σε καταλάβει???είσαι πάνω από το κοινό, το μέτριο.... :)

Ή  κάτω  ε?   Με έχει μπερδέψει η γυναικά μιλάμε πολύ.... :'( :'( :'(
Στάλθηκε από: OnlyHappy
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 02:22:58 μμ »

Η μαμά μου λέει ότι έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από την κοινή λογική!


Εμ καλή μου που να σε φτάσει να σε καταλάβει???είσαι πάνω από το κοινό, το μέτριο.... :)
Στάλθηκε από: sensitive
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 12:52:18 μμ »

Παράθεση
Στη ζωή συμπεριλαμβάνονται τα πάντα, η χαρά ,ο πόνος, ο έρωτας, η μοναξιά, η απουσία,
η συντροφιά ,και όχι πάντα με συγκεκριμένη σειρά ...
Είναι στο χέρι του καθενός λοιπόν να τη ζήσει ή να παραιτηθεί από αυτήν .

stefi μου δεν εχει τυχει να ξαναμιλησουμε...
τελευταια δεν πολυγραφω στο φορουμ γιατι τρεχω με καποιες γραφειοκρατικες υποθεσεις.
απλα τα παραπανω σου λογια μου εκαναν ενα κλικ και με επιασαν τα κλαμματα.
και ξερεις τι?
το περιεργο ειναι οτι δεν μπορω να προσδιορισω αν κλαιω για τον πονο,την μοναξια, την απουσια που βιωνω ή για την υποσυνειδητη παραιτηση μου απο τη ζωη.
γενικα με συγκινησε πολυ το κειμενο σου και η μαχητικοτητα με την οποια αντιμετωπισες κ αντιμετωπιζεις τη ζωη.
μπραβο σου κοπελα μου  :)
Στάλθηκε από: OnlyHappy
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 12:12:15 μμ »

Καλημερούδια σας.... :P

Ταπεινή μου γνώμη....όσο αφορά ανθρώπους και καταχρήσεις, παρεξηγημένοι κατηγορία .
για μένα είναι άνθρωποι ιδιαίτερα δυναμικοί, με έντονα ανεπτυγμένο το αίσθημα της επιτυχίας γεννημένοι για να καταφέρουν κάτι το ιδιαίτερο και τους ευχαριστεί πολύ να είναι σε θέση να μπορούν μέσα από την εμπειρία τους να βοηθούν άλλους. Κάποιοι καταφέρνουν να το καταλάβουνε , κάποιοι όχι και παραμένουν <μουδιασμένοι> με καταχρήσεις διότι ο πόνος είναι αβάσταχτος.

Αβάσταχτος είναι και ο πόνος του ανθρώπου που υποφέρει από κατάθλιψη και στην δική μου περίπτωση βοήθησε πάρα πολύ όταν επι τέλος συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να ευχαριστώ όλο τον κόσμο ότι και αν κάνω....πάντα θα υπάρχει κάποιος που δεν θα με εγκρίνει σαν μάνα,  νοικοκυρά αφεντικό κτλ.....φυσικά μια σειρά απανωτών γεγονότων < αποτυχιών > (γάμου, επιχείρησης...μπλα μπλα...) με καθυστέρησε λιγάκι στο να εφαρμόσω εαν εγώ είμαι καλά τότε θα είναι και αυτοί που αγαπώ καλά, μέχρι τότε δεν έχω κάτι να προσφέρω.
Ε....και αν δεν με συμπαθεί και κάποιος τι να κάνουμε δικαίωμά του!!!!!


 :^f :^f :^f :^f
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 09:34:41 πμ »

Έτσι ξαναγυρνώ στο σχολείο και δουλεύοντας παράλληλα τελειώνω το λύκειο με άριστα ,
απόφαση που μέχρι τώρα νομίζω ότι είναι μια από τις καλύτερες που έχω πάρει στη ζωή μου !

Μπράβο σου!!! :^f
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 04 Απρίλιος 2012, 09:32:10 πμ »

Δεν μπόρεσα ποτέ να μπω στα κοινωνικά πρότυπα των γύρω μου ,
δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με την "κοινή λογική"
και αν και το "πλήρωσα" επανειλημμένα δεν μετάνιωσα ποτέ γι αυτό.

Η μαμά μου λέει ότι έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από την κοινή λογική!
Στάλθηκε από: jimb
« στις: 03 Απρίλιος 2012, 10:46:19 μμ »

εδώ κολλάει μάλλον το δικό μου οδοιπορικό....λάθος που ξεκίνησα νέο θέμα?????????.. :-f2

οχι πολυ καλα εκανες συνεχισε το....
Στάλθηκε από: OnlyHappy
« στις: 03 Απρίλιος 2012, 06:46:34 μμ »

εδώ κολλάει μάλλον το δικό μου οδοιπορικό....λάθος που ξεκίνησα νέο θέμα?????????.. :-f2
Στάλθηκε από: stefi2
« στις: 03 Απρίλιος 2012, 04:05:49 μμ »

Όσο αφορά εμένα λοιπόν :

Στερνοπαίδι με αρκετή διαφορά ηλικίας από τα άλλα δύο αδέλφια μου,υπήρξα κλασικό αγοροκόριτσο
κατά τα παιδικά μου χρόνια τα οποία πέρασα παίζοντας στις αλάνες και τις πλατείες της γειτονιάς.
Στα δέκα μου χρόνια ο δεκαεφτάχρονος τότε αδελφός μου σκοτώνεται σε τροχαίο , και έτσι μαθαίνω
πολύ νωρίς τι σημαίνει "μη αναστρέψιμη απουσία κάποιου αγαπημένου από τη ζωή μας".
Κάπου εκεί τέλειωσε και η παιδική ηλικία για μένα.
Οι επιδόσεις μου στο σχολείο ήταν μέτριες , γεγονός που οφειλόταν πρώτον στο ότι προτιμούσα
να διαβάζω τα πάντα εκτός από τα σχολικά βιβλία και δεύτερον στο ότι αντιδρούσα σε κάθε μορφής
πίεση , και τότε έβλεπα το σχολείο ως πίεση ...
Έτσι στα δεκαεφτά μου παρατάω το σχολείο ,κάτι που βέβαια μετέπειτα μετάνιωσα, και γράφομαι
σε μια ιδιωτική σχολή (στην οποία δεν χρειαζόταν απολυτήριο λυκείου).
Το αντικείμενο με ενδιέφερε πολύ και στάθηκα και αρκετά τυχερή.
Βρήκα σχεδόν αμέσως δουλειά παράλληλα με τη σχολή ,
δούλεψα για χρόνια και είχα αρκετή οικονομικά ευχέρεια ούτως ώστε
να μπορώ να κάνω τα πράγματα που θέλω.
Έζησα μια παρατεταμένη περίοδο νιότης από την οποία κρατώ μόνο τις καλές
και όμορφες στιγμές.
Στα 38 μου η μητέρα μου αρρωσταίνει με καρκίνο και μπαίνει στο νοσοκομείο.
Κάπου εκεί το μυαλό μου κάνει ένα κλικ .
Μετά την εγχείρηση της και εν όψει των χημειοθεραπειών της αποφασίζω
πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να αφήνω μισοτελειωμένα πράγματα
να γίνουν απωθημένα .
Έτσι ξαναγυρνώ στο σχολείο και δουλεύοντας παράλληλα τελειώνω το λύκειο με άριστα ,
απόφαση που μέχρι τώρα νομίζω ότι είναι μια από τις καλύτερες που έχω πάρει στη ζωή μου !
Στο διάστημα αυτό , επαναπροσδιορίζω σχέσεις , φιλίες , ανθρώπους ,την πορεία μου ως τώρα ,
ορίζω τα θέλω μου και παρόλο που πέρασα και στιγμές απόλυτης μοναξιάς ,
ήταν εποχή που σηματοδότησε την αρχή μιας πιο ουσιαστικής σχέσης με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν μπόρεσα ποτέ να μπω στα κοινωνικά πρότυπα των γύρω μου ,
δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με την "κοινή λογική"
και αν και το "πλήρωσα" επανειλημμένα δεν μετάνιωσα ποτέ γι αυτό.
Τα χρόνια πέρασαν και είδα αρκετούς δικούς μου ανθρώπους  να φεύγουν για πάντα από κοντά μου
και μαζί ακόμη ένα αγαπημένο πρόσωπο από την οικογένεια,τον γαμπρό μου ,
που έφυγε το περασμένο καλοκαίρι .
Αν και εκείνη τη στιγμή  στάθηκα απόλυτα ψύχραιμη ,καμιά φορά όταν θυμάμαι τη στιγμή
που ξεψύχησε μπροστά μου είναι δύσκολο να διαχειριστώ τη σκέψη της "απουσίας"...
Στη ζωή συμπεριλαμβάνονται τα πάντα, η χαρά ,ο πόνος, ο έρωτας, η μοναξιά, η απουσία,
η συντροφιά ,και όχι πάντα με συγκεκριμένη σειρά ...
Είναι στο χέρι του καθενός λοιπόν να τη ζήσει ή να παραιτηθεί από αυτήν .
Εγώ έχω αποφασίσει να τη ζήσω
και κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου
για να τη ζήσω όσο πιο καλά μπορώ ...


   
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 29 Φεβρουάριος 2012, 06:41:57 μμ »

ευχαριστω και σε σενα οτι καλυτερο
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 29 Φεβρουάριος 2012, 01:19:11 μμ »

Odin, από ότι κατάλαβα έβαλες τα χεράκια σου και έβγαλες τα ματάκια σου. Ελπίζω να πήρες ένα καλό μάθημα και να μην αφήσεις στιγμή  να χαθεί πια για σένα....  εύχομαι ότι καλύτερο. Eίσαι σε καλό δρόμο keep walking... :^f 



Συγχαρητήρια που τα κατάφερες να απενεξαρτητοποιηθείς από τα ναρκωτικά  O:-) 
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 28 Φεβρουάριος 2012, 08:36:53 μμ »

:)
Στάλθηκε από: lalala
« στις: 28 Φεβρουάριος 2012, 08:35:18 μμ »

μεγαλο το κειμενο αλλα διαβαζεται σαν νερακι odin,γραφεις ομορφα και παραστατικα
σε θαυμαζω για το δυναμισμο και της αισιοδοξια σου
keep going:) O:-)
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 28 Φεβρουάριος 2012, 08:30:47 μμ »

.
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 28 Φεβρουάριος 2012, 08:29:21 μμ »

Eγω ημουνα το πρωτο παιδι στην οικογενεια και με ειχαν στα ωπα ωπα.απο μωρο θυμαμαι ημουνα το επικεντρο της προσοχης,οτι ζηταγα το ειχα,γκρινιαζα και τους εριχνα..στο νηπιαγωγειο ημουνα το παιδι της μαμας,δεν αφηνα την φουστα της οταν με πηγε την πρωτη μερα..γενικα στο σχολειο δεν ημουνα και ο καλυτερος μαθητης,παρολο που οι καθηγητες μου λεγανε στους γονεις μου οτι ειμαι πανεξυπνος με κληση στις ξενες γλωσσες και στον αθλητισμο..μεχρι να τελειωσω το γυμνασιο,τα πραγματα πηγαιναν σχετικα καλα,κουτσα στραβα περναγα τις ταξεις αφου πρωτα εμενα μετεξεταστεος σε 2,3 μαθηματα..ολη μερα μπαλα,στο γηπεδο να δω την ΑΕΚ,βολτες και συναυλιες..πηγαινωντας στο λυκειο η παρεα μου ηταν τυποι σαν και μενα,του τελευταιου θρανιου,οι "μουρες" του σχολειου,γηπεδικοι,μηχανοβιοι,πανκια και γενικα ρεμπελοι..οι παρεες μου σε συνδυασμο με τα λαθος προτυπα που ειχα(περιθωριακους γηπεδικους καφρους,ναρκωμανεις μουσικους) και με την ενασχοληση μου με τα γηπεδα,δλδ εκδρομες με πουλμαν-τεκεδες η αλλιως "Φαρμακεια" (Ετσι λεγαμε τα πουλμαν που στην πλιοψηφια τους ειχαν κοσμο της φασαριας και του πιωματος) ηταν ο λογος για να αρχισω να κουτσοπινω..λιγο χασις,λιγα υπνωτικα χαπια και σιρωπια..η ζωη μου κυλαγε με εκδρομες,φασαριες με ομαδες,συναυλιες ροκ μεταλ και αραγμα στις πλατειες..λιγο πριν τελειωσω το λυκειο ειχα ξεφυγει τοσο που εσπασα στο ξυλο εναν καθηγητη μου,επειδη εβρισε τις οικογενειες των παιδιων μεσα στην ταξη λεγοντας μας "οι γονεις σας γαιδουρια ειναι και γινατε και εσεις ετσι?η μανας σας εκδιδεται και ο πατερας σας πινει ολη μερα?" ε δεν ηθελα και πολυ,τους ειχα που τους ειχα αχτι τους καθηγητες,ηρθε και εδεσε με αυτο το περιστατικο και στο διαλλειμα τον πλακωσα στο ξυλο..με διωξανε απτο σχολειο και ετσι περιπλανηθηκα για κανα χρονο σε νυχτερινα σχολεια μεχρι που μου ρθε το χαρτι του στρατου και μπηκα φανταρος...μεχρι τοτε δεν ειχα αρχισει βαρια χρηση,ειχα μια κοπελα που με αγαπουσε τα χαμε ηδη ενα χρονο οταν μπηκα στρατο και πραγματικα ηταν υποδειγμα κοπελας..στο στρατο δεν προσαρμοστηκα ποτε,μολις τον πρωτο μηνα μπηκα στο ψυχιατρειο του στρατου απειλωντας οτι θα αυτοκτονησω..εκατσα εκει κανα μηνα,πηρα ι4 ψυχ χαρτι και με στειλανε δυσμενη μεταθεση..εφτασα κοντα 8 μηνες και πηρα μεταθεση σε ενα στρατοπεδο που ηταν ολοι παρτον εναν και χτυπα τον αλλον..σε μια αδεια που πηρα δοκιμασα πρεζα..ηταν η εποχη που στους καταυλισμους σταματησαν να πουλανε χορτο και φερνανε ηρωινη..καπως ετσι δοκιμασα ηρωινη..για κανα μισαωρο παλευα μεσα μου αλλα τελικα υπεκυψα αφου δεν ειχαμε χασις..ε απο εκει και περα με πηρε η μεγαλη κατω βολτα..στους 13μηνες τα εκανα μ......λο στο στρατοπεδο,πηγα ψυχιατρειο και απο εκει βαρεσα αναβολη...το μενου υστερα ειχε,ταλαιπωρια,τρεξιμο,δεσιματα,ψυχιατρους,φαρμακα,αιμοκαθαρσεις,κατραπακιες απο παντου,μεσα σε ολα αυτα με παρατησε και η κοπελα μου και καλα εκανε γιατι πολλα αντεξε...ετσι εφτασα 28 χρονων εχοντας πιασει ψυχολογικο,σωματικο,οικονομικο πατο και με λιγο θεληση δικη μου,λιγο σπρωξιμο απο την οικογενεια μου και στηριξη ψυχολογικη και οικονομικη,μπηκα σε ενα καλο ΙΔΙΩΤΙΚΟ κεντρο απεξαρτησης και καθαρισα..Απο τοτε εχω μεινει μονος μου για ενα χρονικο διαστημα ετσι ως ωστε να σταθω στα ποδια μου χωρις βοηθεια αλλονων,εχω κανει σχεσεις με ανθρωπους που ειναι σαν και μενα και τους βοηθαω και με βοηθανε με ανιδιοτελεια,σχεσεις με γυναικες,κατι που ειχα παραμελισει σε μεγαλο βαθμο οταν ημουν στη χρηση και εδω και λιγους μηνες εργαζομαι...Δεν μου ειναι τιποτα ευκολο απ οσα κανω,καινουργια πραγματα για μενα..παντως προσπαθω..

Τιτλος : Πες μας λίγα πράγματα για σένα!

λιγα ε? :-rl τωρα τα γραψα..θα πρεπε να ξερατε οτι οι ναρκωμανεις ειτε ειμαστε σε αναρρωση ειτε στην ενεργο χρηση,ειμαστε ανθρωποι της υπερβολης :P
Στάλθηκε από: anonymous
« στις: 28 Φεβρουάριος 2012, 07:08:53 μμ »

εγω ημουν ενα πολυ χαρουμενο παιδακι με διαθεση για την ζωη,παρολο που ειχα πολλες ατυχιες και δυσκολιες απο το περιβαλλον μου...κ ετσι προχωρουσα παντα μπροστα εχωντας οδηγο τα αισθηματα μου,που ποτε δεν τα απαρνηθηκα ακομα και οταν ηταν ασχημα...ηταν τα δικα μου αισθηματα...στην εφηβεια οι καταστασεις δυσκολεψαν πολυ περισσοτερο,αλλα εγω συνεχιζα τον δρομο μου ...στα 17 γνωρισα τον ερωτα,το πρωτο φιλι,η πρωτη σχεση,το πρωτο μη πλατωνικο χτυποκαρδι...ωραια χρονια ..με το που επιανε η ανοιξη κοπανα μηχανη Χαλκιδικη...μετα σχολη και απειρα ξενυχτια και δυσκολιες του παρελθοντος ειχαν γεννησει αλλες δυσκολιες και ανακαλυψα οτι ειχα γεμισει θυμο...στα 30 εκανα το μεγαλο βημα..ηθελα πισω τον εαυτο μου..χωρις το βαρος του θυμου κ ολων των αλλων που μου ειχαν φορτωσει...περασαν ηδη 3 χρονια απο τοτε και πλεον προχωραω και τον εσωτερικο μου δρομο...το βημα μου εγινε πιο σταθερο,ξαναβρηκα πολλη απο την διαθεση μου που ειχε φθαρθει στο περασμα του χρονου...μερακι λεγεται...ναι μερακι...
Στάλθηκε από: jimb
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 11:39:01 μμ »

απο υπογραφες εδω μεσα σκιζουμε....  :-gm
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 10:54:19 μμ »

enjoy the club ε? :P

και η δικη σου Chloe ειναι πολυ καλη..Φοβερος τυπος ο Ηλιας Πετροπουλος ;)

Στάλθηκε από: Sara
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 10:38:32 μμ »

θα προσπαθησω να το κανω αυριο,πιο πολυ για πλακα το γραψα αυτο με την συγχυση στη σκεψη,η αληθεια ειναι οτι δουλευω αυριο,βλεπω το κρυο εξω και ξενερωνω με αποτελεσμα να μην εχω διαθεση να γραψω :>c

 :-w
Στάλθηκε από: lalala
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 10:37:51 μμ »

ασχετο με το θεμα,αλλα οντιν εχεις τελεια υπογραφη!!τωρα την ειδα!!!  :/w
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 10:36:14 μμ »

θα προσπαθησω να το κανω αυριο,πιο πολυ για πλακα το γραψα αυτο με την συγχυση στη σκεψη,η αληθεια ειναι οτι δουλευω αυριο,βλεπω το κρυο εξω και ξενερωνω με αποτελεσμα να μην εχω διαθεση να γραψω :>c
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 09:33:32 μμ »

εγω οχι,αλλα πιστευω να μην μου κρατησεις μουτρα,εχουμε και μια συγχιση στην σκεψη,δεν ειμαστε για να γραφουμε αραδες :-da

αν προσπαθήσεις όμως αυτό θα ήτανε καλό για σένα...
Στάλθηκε από: Odin
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 08:38:06 μμ »

εγω οχι,αλλα πιστευω να μην μου κρατησεις μουτρα,εχουμε και μια συγχιση στην σκεψη,δεν ειμαστε για να γραφουμε αραδες :-da
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 27 Φεβρουάριος 2012, 03:41:09 μμ »

Απαντήσατε όλοι εδώ?
Στάλθηκε από: Sara
« στις: 09 Φεβρουάριος 2012, 07:53:59 πμ »

Mικρουλα μεχρι το γυμνασιο ημουν ενα πολυ ησυχο και συνεσταλμενο παιδακι .



απαπαπαπααααααααα!!!  :-W :-W :-W


         Εγώ πάντως ήμουνα εντελώς διαφορετική μικρούλα τώρα είμαι πολύ χειρότερη ..........  και δεν μπορώ να σταδιοδρομήσω και επαγγελματικά! Εντελώς ανίκανη σε όλα έγινα δεν ήμουνα έτσι μικρή! Φαίνεται ότι όλα αυτά που πέρασα με κάνανε κακό  ή μπορεί να είχα  κληρονομική προδιάθεση! Δεν μπορώ να κάνω απλά πράγματα,όλα μου φαίνονται βουνό!        :-wr 


Στάλθηκε από: Winston_man_2
« στις: 09 Φεβρουάριος 2012, 03:30:24 πμ »

Και ερχομοστε πια στα 29 μου τωρα ,που ειμαι θεσσαλονικη μια πολη που αγαπω πολυ.Νοικιαζω ενα σπιτακι,εχω μια δουλιτσα,μπορω να πω οτι απο τοτε που αρχισαν οι πανικοι ειναι η καλυτερη χρονια μου.Περναω ομορφα και αρχισα να με προσεχω..Σχεσεις ερχονται και παρερχονται και κοιταω μπροστα..κοιταω μπροστα με αισιοδοξια..

Θεσσ/κη ειναι πολυ ωραια. Ημουνα φοιτητης εκει. Αν μπορουσα να αλλαξω πολη ισως και να το κανα πάλι. Λεω "ισως" γιατι οπως και να το κανεις να ξεβολευτεις ειναι ενα μεγαλο βημα.

SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory