Αποστολέας Θέμα: 28 ερωτήματα για τον Ψυχιατρικό Ολοκληρωτισμό  (Αναγνώστηκε 2262 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος NDUV

  • Διαχειριστής
  • Ανώτερο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 2145
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Happy
    Happy
ενα κειμενο του Κ. Γριβα απο το βιβλιο του, Αντισταση στην εποχη του τιποτα.
Σαφως ισως φαινεται καπως αιρετικο, παρολα αυτα μια μελετη παραπανω δεν εβλαψε κανενα.

Αναδημοσιεύεται απο εδω,
http://antipsyxiatriki.gr/?p=134





(Σελ. 148- 149)

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ανθρωπότητα: το φάντασμα του ψυχιατρικού ολοκληρωτισμού. Όλες οι δυνάμεις της ανιίδρασης ενώθηκαν σε μία ανίερη συμμαχία νια να δώσουν σάρκα και οστά σ’ αυτό το φάντασμα: ο Πολιτικός και ο Κομισάριος, ο Επιστήμονας κι ο Στρατοκράτης, ο Κεφαλαιοκράτης κι ο Γραφειοκράτης, ο Διαχειριστής κι ο Διώκτης. σε Δύση κι Ανατολή, Ο ψυχιατρικός ολοκληρωτισμός; Αποτελεί πια μια απειλή όχι επί αλλά εντός των τειχών. Είναι κατά συνέπεια καιρός οι αντίπαλοι του να εκπέσουν ανοιχτά μπροστά σ’ όλο τον κόσμο τις ανάψεις, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους. και ν’ αντιπαραθέσουν στην πραγματική απειλή του υπό ενσάρκωση φαντάσματος του ψυχιατρικού ολοκληρωτισμού, μια θεωρία και μια μέθοδο για την αντιμετώπιση του.

Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών, ήταν ιστορία ταξικών αγώνων. Η ιστορία όλων των από δω και πέρα κοινωνιών, θα είναι ιστορία ανυπαρξίας οποιουδήποτε κοινωνικού αγώνα δηλαδή, ιστορία του ψυχιατρικού Ολοκληρωτισμού. Στον αγώνα για την εξάλειψη αυτού του κινδύνου, οι εν “δυνάμει και ελέω της ψυχιατρικής σκλάβοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους.


Παραφράζοντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ερώτηση 01: Στη σωματική αρρώστια έχουμε μια σειρά αντικειμενικών ευρημάτων που καθορίζουν τον προσδιορισμό της… Στην ψυχική αρρώστια τι έχουμε;

Απάντηση: Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Απλά κάποιος υπαλληλίσκος ειδικευμένος σ’ αυτή τη δουλειά (με γραφειοκρατική και κοινωνική επικύρωση), διαπιστώνει το «παθολογικό» της συμπεριφοράς φοράς ενός ατόμου. Αυτό σημαίνει πως όλα εξαρτώνται από τον κρίνοντα και μόνο…

Ποια στοιχεία ρίχνουν το βάρος τους στη ζυγαριά; Το προσωπικό συμφέρον (οικονομικό, επαγγελματικό, κοινωνικό) και η διανοητική συγκρότηση του κρίνοντος. Ευρύτητα πνεύματος, ευαισθησία, φιλοσοφικός και κοινωνικός προβληματισμός. Η ύπαρξη ή η ανυπαρξία τους. Δηλαδή με δυο λόγια, το γραμμένο ή άγραφο χαρτί που κουβαλάει στο κεφάλι του. Μ’ άλλα λόγια, η λεγόμενη ψυχική «αρρώστια» συνιστά μια ετεροκαθορισμένη κατασκευή που στον προσδιορισμό της υπεισέρχονται κάθε είδους παράγοντες, πλην των ιατρικών.

Ερώτηση 02: Είναι αποδειγμένη η αιτιολογία της ψυχικής αρρώστιας;

Απάντηση: Στο βαθμό που η δική μας μη αποδεκτή από μας συμπεριφορά, συνδυάζεται με κάποια οργανική βλάβη ή δυσλειτουργία (όγκοι, τοξική δηλητηρίαση, έλλειψη βιταμινών κλπ.) η αιτιολογία της θεωρείται αποδεδειγμένη. Στην περίπτωση αυτή μιλάμε για “οργανικές ψυχώσεις» που λόγω της φύσης τους, θα πρέπει να υπάγονται στην αρμοδιότητα της νευρολογίας (δηλαδή ενός ειδικού κλάδου της σωματικής παθολογίας) και όχι της ψυχιατρικής. Είναι δυνατόν να φανταστούμε ένα ψυχίατρο που θα αναλάμβανε τη θεραπεία ασθενούς με όγκο στον κροταφικό λοβό, επειδή ένας τέτοιος όγκος δίνει και ψυχωσικού χαρακτήρα συμπτωματολογία; Θα φάνταζε σαν μάγος άγριας φυλής, παρά σαν επιστήμονας. Από την άλλη μεριά όλες οι μη αποδεκτές από μας συμπεριφορές

(σελ. 150-151)

που δεν συνδυάζονται με κάποια οργανική βλάβη (δηλαδή οι λειτουργικές ψυχώσεις, οι «νευρώσεις» κτλ) και οι οποίες αποτελούν αντικείμενο της ψυχιατρικής, έχουν απολύτως άγνωστη αιτιολογία. Ο λόγος είναι προφανής: Η αιτιολογία τους είναι ταυτισμένη με την κοινωνία που εκφράζει μονοπωλιακά την «φυσιολογικότητα». Κι όταν ο διώκτης (κοινωνία) και ο διωκόμενος (αιτιολογία) ταυτίζονται η σύλληψη του τελευταίου είναι αντικειμενικά αδύνατη. Έτσι, μια και που δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ψυχική «αρρώστια», συλλαμβάνουμε τον ψυχικά «άρρωστο» ο οποίος είναι μια απτή και ενκλωβίσιμη πραγματικότητα. Αυτό είναι πιο βολικό για όλους.

Ερώτηση 03: Πως ταξινομούνται οι ψυχικές αρρώστιες; Με ποιά κριτήρια;

Απάντηση: Εάν υπάρχουν ψυχικές αρρώστιες, μόνο ένας παραδεκτός τρόπος ταξινόμησης τους υφίσταται: Ο αιτιολογικός. Όμως η παραδοσιακή ψυχιατρική ομολογεί την πλήρη άγνοια της γύρω από την αιτιολογία της ψυχικής αρρώστιας. Κατά συνέπεια, οι όποιες ταξινομητικές απόπειρες της δεν μπορεί παρά να είναι αναποτελεσματικές και να φαντάζουν γελοιογραφικές. Εάν δεν υπάρχουν ψυχικές αρρώστιες, μόνο μαθητευόμενοι μάγοι θα μπορούσαν να τις ταξινομήσουν (πως να ταξινομήσεις κάτι που δεν υπάρχει;) Και νομίζω πως αυτό το ρόλο παίζουν οι παραδοσιακοί ψυχίατροι. Όμως, εάν είναι αδύνατη η ταξινόμηση των ψυχικών ασθενειών, είναι απόλυτα δυνατή η ταξινόμηση των παραδοσιακών ψυχιάτρων και των μ’ αυτούς συμπορευόμενων αξιοπερίεργων όντων (ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, κλπ.) που ασχολούνται με τρόπο σοβαροφανή και βερμπαλιστικό «χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ», με το απόλυτο κενό της ψυχιατρικής, της ψυχικής αρρώστιας και το… δικό τους. Υπάρχουν λοιπόν ψυχίατροι οργανικοί(!), δυναμικοί(!), ρεφορμιστές(!) και συστημικοί(!). Υπάρχουν ψυχολόγοι φροϋδικοί, μπηχαβιοριστές και άλλοι «ων ουκ έστι αριθμός». Όλοι τους στοχεύουν σ’ ένα κοινό στόχο: Τη θεραπεία του εαυτού τους, του κοινωνικού κύρους και των συμφερόντων τους. Η ανάγκη της επιβίωσης σε συνδυασμό με την ανυπαρξία όποιου προσωπικού ταλέντου για κάποια άλλη δημιουργική δραστηριότητα. Είναι η κατάρα της μονοδιάστατης επαγγελματικής γνώσης.

Ερώτηση 04: Ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν ένα άτομο στο ν’ αρρωστήσει;

Απάντηση: Δεν αρρωσταίνει, το «αρρωσταίνουμε». Κι αυτό εξαναγκάζεται να υιοθετήσει ανεξάρτητα από τη θέληση του (η «τρέλα» δεν συνιστά μια συνειδητή επιλογή) μια συμπεριφορά μη αποδεκτή από μας και ενάντια σε μας. Οι λόγοι: Το απόλυτο αδιέξοδο, το υπαρξιακό κενό, η συναισθηματική έρημος, η σεξουαλική καταπίεση, η έλλειψη νοήματος στην καθημερινή ζωή (δυστυχώς, δεν υπάρχει «κυριακάτικη»), η πλήρης ανασφάλεια, η πολυδιάστατη συνεχώς αυξανόμενη αλλοτρίωση που προσβάλλει τον πυρήνα της ύπαρξης μας. Μ’ ένα λόγο, το απόλυτο κενό, αυτή η ουτοπία της φυσικής, που έχει αναχθεί από μας τους ίδιους σε καθημερινή πραγματικότητα.

Ερώτηση 05: Που οφείλεται η ψυχική αρρώστια;

Απάντηση: Αν διέθετα μια απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα μου χάριζαν το νόμπελ. Δεν ξέρω που οφείλεται, ξέρω όμως που βρίσκεται η ψυχική «αρρώστια». Ενυπάρχει σε κάθε είδους εξουσιαστική και καταπιεστική σχέση: κράτος-πολίτης, άντρα-γυναίκα, γονείς-παιδιά, δάσκαλος-μαθητής, προϊστάμενος-υφιστάμενος. Γενικά σε κάθε σχέση εξουσίας και υποταγής, διευθυντή και διευθυνομένου, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Και για να αποφύγω όποιες παρερμηνείες: Δεν απορρίπτω κάθε οργανωτικό σχήμα, γενικά και αφηρημένα. Απλά αρνούμαι

(σελ. 152-153)

κάθε ιεραρχική οργάνωση που συγκροτείται σε βάση εξουσιαστική και όχι λειτουργική. Κάθε οργανωτική-ιεραρχική σχέση που δεν προκύπτει αυθόρμητα και αβίαστα από μια λειτουργική ανάγκη, αλλά επιβάλλεται καταναγκαστικά, με τη διαμεσολάβηση δραστικών μηχανισμών βίας.

Τα κύτταρα του σώματος μας συγκροτούν ιστούς, οι ιστοί όργανα, τα όργανα συστήματα οργάνων, κι αυτά εμάς. Όλα τούτα τα στοιχεία συμμετέχουν στην υπερκείμενη τους λειτουργία χωρίς καταναγκασμό και για λόγους καθαρά λειτουργικούς. Το ίδιο γίνεται σ’ όλη την κλίμακα της φυσικής οργάνωσης, με μοναδική εξαίρεση το «τελειότερο» πλάσμα της φύσης.

Για τον άνθρωπο, η συμμετοχή σε υπερκείμενες λειτουργίες επιβάλλεται ανεξάρτητα από τις λειτουργικές του ανάγκες και μόνο με την παρεμβολή του καταναγκασμού. Να προσδιορίσουμε μερικές εκφάνσεις του: Ο καταμερισμός της δουλειάς, οι φάμπρικες, τα βασανιστήρια, οι μαζικές δολοφονίες, οι ανθρωποβόροι θεσμοί, τα κάθε λογής εγκλειστήρια (στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές, ψυχιατρεία, γηροκομεία, άσυλα, κ.ά.)… Κανένας μέχρι σήμέρα δεν μπόρεσε να προσκομίσει μία απόδειξη που να θεμελιώνει βιολογικά αυτά τα «θεάρεστα» μέσα που χρησιμοποιεί κατ’ αποκλειστικότητα το «τελειότερο» ον για την εφαρμογή ενός επίσης αποκλειστικού προνομίου του: τον αφανισμό των ομοίων του. Κι απ’ αυτή ακριβώς την αδυναμία, απορρέει η υποχρέωση μας για διερεύνηση της κοινωνικής αιτιολογίας του φαινομένου. Σύμφωνα με τη θαυμάσια σύλληψη του Εριχ Φρομ, υπάρχουν δυο μορφές εξουσίας. Μια αυθεντική και μια παράλογη. Η αυθεντική επιβάλλεται με το προσωπικό παράδειγμα, την καλλιέργεια, την ευαισθησία, τον θαυμασμό και την αγάπη που γεννάει. Η παράλογη επιβάλλεται αποκλειστικά και μόνο με τη βία κι έχει σαν στήριγμα της τους μηχανισμούς καταναγκασμού και καταστολής.

Ο Χριστός, ο Μαρξ, ο Μπετόβεν κι ο Πικάσο επηρεάζουν τον τρόπο που αισθανόμαστε, ακούμε, βλέπουμε και σκεφτόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους, με τη δημιουργική παρουσία τους και μόνο. Ο Αττίλας, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Διευθυντής κι ο Κλειδοκράτορας, επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας τους μηχανισμούς βίας που ελέγχουν, δηλαδή με την κατάστροφική παρουσία τους και μόνο.

Η αυθεντική εξουσία είναι έκφραση και παραγωγός υγείας. Η παράλογη εξουσία είναι έκφραση και παραγωγός αρρώστιας. Η εποχή μας είναι εποχή θεοποίησης και θεσμοποίησης της παράλογης εξουσίας. Είναι δηλαδή εποχή της ψυχιατρικής. «Όταν το έγκλημα ντύνεται με την φορεσιά της αθωότητας, είναι η αθωότητα που πρέπει να απολογηθεί για τις πράξεις της», γράφει ο Αλμπέρ Καμύ. Σήμερα το έγκλημα φοράει τη λεοντή ψυχιατρικής αθωότητας. Και είναι η ψυχιατρική αθωότητα που πρέπει να ελεγχθεί και να λογοδοτήσει για τις πράξεις της.

Σαν κατακλείδα, δεν υπάρχει ψυχική αρρώστια με την ιατρική έννοια του όρου. Υπάρχει μια κατάσταση κατασκευασμένη από μας. Ένας ανεπιθύμητος για μας τρόπος συμπεριφοράς, που χαρακτηρίζεται από μας σαν αρρώστια, με τρόπο αυθαίρετο και αντιεπιστημονικό. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι μια κοινωνική επιλογή που στοχεύει σε πολλαπλούς στόχους, με πρώτο και σημαντικότερο ανάμεσα τους, την απενοχοποίηση μιας άρρωστης κοινωνικής δομής που αναπόδραστα παράγει την αρρώστια.

Ερώτηση 06: Μέσα από ποια διαδικασία έγινε δυνατή αναγωγή του διαφορετικού σε αρρώστια;

Απάντηση: Ο Γκαίμπελς έκφρασε εύστοχα, μια βασική ανάγκη των ανταγωνιστικών κοινωνιών: «Ο Εβραίος κι αν ακόμα δεν υπήρξε, θα έπρεπε να εφευρεθεί». Κάθε ανταγωνιστική κοινωνία προκείμενου να διατηρήσει τη συνοχή της, έχει ανάγκη από κάποιο πραγματικό ή φανταστικό (εξωτερικό ή εσωτερικό) εχθρό. Κι όταν αυτός δεν υπάρχει, εφευρίσκεται. Μέχρι τον 16ο αιώνα, η κυρίαρχη θεοκρατική αντίληψη της ζωής που στηριζόταν

(σελ. 154-155)

στην πίστη, κατασκεύαζε αέναα το δικό της εχθρό στο πρόσωπο των αρνητών της πίστης .Η εφεύρεση της μαγείας και της αίρεσης, κατοχύρωνε και εδραίωνε την πίστη. Η εκκλησία έκαιγε τις μάγισσες και τους αιρετικούς στην πυρά αναπέμποντας δεήσεις για την σωτηρία των ψυχών τους έστελνε δηλαδή με τη βία στο βασίλειο των ουρανών εξσφαλίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο στον εαυτό της το βασίλειο της γης.

Μετά τον 16ο αιώνα, η υπό διαμόρφωση καπιταλιστική αντίληψη της ζωής, χρησιμοποίησε τη λογική ως στήριγμα της ενάντια στην θεοκρατική αντίπαλο της. Κατασκεύασε λοιπόν το δικό της εσωτερικό εχθρό, την τρέλα, προκειμένου να διαφυλάξει το διαρκώς επαπειλούμενο στήριγμα της. Έτσι σταδιακά, η εποχή της πίστης έδωσε τη θέση της στην εποχή της λογικής και αντίστοιχα το κυνήγι της μαγείας στο κυνήγι της τρέλας.
Από τη στιγμή που εφευρέθηκε η τρέλα, η κυρίαρχη δήθεν λογική, απέκτησε ένα καλάθι αχρήστων που της επιτρέπει να απαλλάσσεται χωρίς προβλήματα από καθετί επικίνδυνο και ενοχλητικό. Κι αυτή ακριβώς η παντοδυναμία της, την οδήγησε σε ότι προσπαθούσε να ξορκίσει: στον παραλογισμό. Μερικά δείγματα αυτού του παραλογισμού της «λογικής»:

α) Στα 1851, μια διανοητική γελοιογραφία με ακαδημαϊκούς τίτλους, «ανακαλύπτει» μια νέα ψυχιατρική νοσολογική οντότητα, τη «δημοκρατική ασθένεια». Πρόκειται για τον Μ. Γκρόντεκ που την ανακάλυψε με θεία φώτιση, σπουδάζοντας στη Γερμανία μέσα στη δίνη των επαναστάσεων που σάρωναν την Ευρώπη στη δεκαετία 1840-50. Και ξεκίνησε να σώσει την πατρίδα του την Αμερική, οπλισμένος με την περισπούδαστη ηλιθιότητα της Δημοκρατικής Ασθένειας, η οποία πέρασε στην ιστορία της ψυχιατρικής κωμωδιογραφίας ως… διατριβή με τον τίτλο «Δημοκρατική Ασθένεια, ένας νέος τύπος ψυχικής διαταραχής» (American Journal of Insanity Οκτ. 1851. Αναφέρεται από τον Τ.S Szasz).

β) Ένας άλλος ανεκδιήγητος γιατρός, ο Σάμουελ Κάρτραϊτ, γράφει δυο νέες ψυχιατρικές κωμωδίες, ανακαλύπτοντας δυο καινούργιες ασθένειες που «εμφανίζονται αποκλειστικά και μόνο σε νέγρους». Πρόκειται για τη Δραπετομανία που εκδηλώνεται με «τάσεις απόδρασης από τις φυτείες» και την Αιθιοπική δυσαισθησία που μοναδικά συμπτώματα τους είναι «η τάση δραπέτευσης από τις φυτείες» και «η κατεργαριά, η τεμπελιά και η πρόκληση αναταραχών». Βγάζει λοιπόν διάγνωση ο Κάρτραϊτ και σαν καλός γιατρός προτείνει μια θεραπεία απλούστατη: «Ξύλο αλύπητο μ’ ένα φαρδύ λουρί, πασάλειμμα του σώματος με βούτυρο ή λάδι και βαριά δουλειά στην ύπαιθρο κάτω από καυτό ήλιο». Τα σχόλια περιττεύουν. Και για να μη δημιουργηθεί η αυταπάτη πως όλα τούτα δεν μας’ αφορούν μια και συμβαίνουν στον 190 αιώνα, ας μεταφερθούμε στην εποχή μας:
α) Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, οι αμερικάνοι ψυχίατροι και παιδοψυχίατροι, ανακαλύπτουν την ελάχιστη εγκεφαλικής δυσλειτουργία (ή βλάβη) για να ιατρικοποιήσουν τη συμπεριφορά του απροσάρμοστου παιδιού, το οποίο είναι γνήσιο προϊόν της πλήρους έλλειψης ψυχικής και σωματικής επαφής με τα αλλοτριωμένα νευρόσπαστα της μεταβιομηχανικής εποχής, που αναλαμβάνουν να παίξουν στο θέατρο της ζωής τον ρόλο των «γονιών», για λόγους κοινωνικής συμβατικότητας, β) Στη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο γίναμε μάρτυρες της αποτυχημένης προσπάθειας για ψυχιατρικοποίηση της τρομοκρατίας στη Δυτική Γερμανία (που ωστόσο αντιμετωπίζεται και ψυχιατρικά με τα ψυχοτρόπα φάρμακα, τα λευκά κελιά, κλπ) και της πετυχημένης προσπάθειας για ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας στις χώρες του (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού, γ) Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το σουηδικό κοινοβούλιο απέρριψε μια πρόταση για την ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής ένταξης και δράσης. Πολιτικοί κλήθηκαν να αναγορεύσουν την ίδια τους τη δραστηριότητα σε ψυχασθένεια. Ο παραλογισμός είναι προφανής. Λένε όλα τούτα κάτι για την αμεσότητα της σχέσης μεταξύ κρατικής εξουσίας και ψυχιατρικής; Αν όχι, τότε είμαστε υποχρεωμένοι

(σελ. 156-157)

να προχωρήσουμε σε πιο «κομψές» κοινωνιολογικές ερμηνείες. Και για να καταλήγουμε: Η διαδικασία για την αναγωγή της μη-αποδεκτής από μας συμπεριφοράς σε ψυχική αρρώστια, έχει καθαρά κοινωνικό-πολιτικό χαρακτήρα γίνεται στη βάση των συμφερόντων και των σκοπιμοτήτων της κυρίαρχης λογικής και αποσκοπεί στην εδραίωση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

Ερώτηση 07: Από ποιον κρίνεται η ψυχική αρρώστα; Υπεισέρχονται στη διάγνωση της και υποκειμενικοί παράγοντες;

Απάντηση: Κρίνεται από τον αρμόδιο ψυχιατρικό «εισαγγελέα» και μόνο. Και στη διάγνωση της δεν υπεισέρχεται κανένας άλλος παράγοντας πλην του ψευτο-ιατρικού υποκειμενισμού

Ερώτηση 08: Τι είναι η ψυχιατρική; Είναι κλάδος της ιατρικής ή όχι;

Απάντηση: Πριν αποπειραθούμε να προσεγγίσουμε το ερώτημα «τι είναι η ψυχιατρική», θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το γιατί δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ κλάδος της ιατρικής, παρά τους αντίθετους ευσεβείς πόθους των ψυχιατρικών και παραψυχιατρικών κύκλων, που ανέλαβαν με προσωπική επιλογή και κοινωνική επικύρωση το θεάρεστο και δύσκολο έργο της ψυχιατρικής μας σωτηρίας, υποσημειώνοντας πως η ιστορία μας διδάσκει ότι πίσω από κάθε σωτήρα, βαδίζει πάντα ένας δήμιος. Η Ψυχιατρική βρίσκεται από κάθε άποψη σε πλήρη δυσαρμονία με την ιατρική:

α) Από θεωρητική άποψη, η δυσαρμονία είναι ολοφάνερη. Η ψυχιατρική, σ’ αντίθεση με την ιατρική, προκειμένου να υπάρξει έχει απόλυτη ανάγκη από την αναγωγή μιας κατάστασης σε νοσολογική οντότητα. Στο πεδίο της ιατρικής, όλες οι νοσολογικές οντότητες είναι αυθύπαρκτες παθολογικές καταστάσεις που δεν προϋποθέτουν κανενός είδους έξω-ιατρική αποτίμηση (ηθική, φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, κλπ.) προκειμένου να αναγνωριστούν σαν τέτοιες. ΣΤΟ πεδίο της ψυχιατρικής, όλες οι νοσολογικές οντότητες (πλην των οργανικών ψυχώσεων που είναι μάλλον της αρμοδιότητας της νευρολογίας δηλαδή ενός κλάδου της σωματικής παθολογίας, και όχι της ψυχιατρικής), ανάγονται σε τέτοιες μόνο με την παρεμβολή των προαναφερθέντων εξω ιατρικών αποτιμήσεων,

β) Από μεθοδολογική άποψη, η δυσαρμονία είναι το ίδιο ολοφάνερη. Η ψυχιατρική, σ’ αντίθεση με την ιατρική, χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο υποκειμενικά κριτήρια και ερμηνευτικά σχήματα. Για παράδειγμα, η κλινική εικόνα της οξείας παγκρεατίτιδας σκιαγραφείται με μια σειρά αντικειμενικών κλινικών ευρημάτων (πόνος, σοκ, κλπ.) που επιβεβαιώνονται από αντίστοιχα εργαστηριακά ευρήματα (λευκοκυττάρωση, αύξηση της αμυλάσης, λιπάσης, χολερυθρίνης, κλπ.). Δηλαδή καθορίζεται από εκτιμήσιμα κλινικά και μετρήσιμα εργαστηριακά μεγέθη. Από την άλλη πλευρά στην ψυχιατρική, για την αναγωγή της αγχώδους νεύρωσης (για παράδειγμα), σε νοσολογική οντότητα, επιστρατεύονται διάφοροι υποκειμενικοί και μη μετρήσιμοι παράγοντες όπως το αίσθημα ανησυχίας, η ευερεθιστότητα, η αναποφασιστικότητα, η αδυναμία για συγκέντρωση και λήψη αποφάσεων και «άλλα τινά» που σχετίζονται με τις κυρίαρχες ηθικές αντιλήψεις και τα κυρίαρχα μοντέλα συμπεριφοράς. Δηλαδή με την αποδοχή ή όχι της αλληλουχίας των αμέτρητων «πρέπει» τα οποία επιβάλλεται να καθορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη και τα οποία προσδιορίζονται ερήμην και εναντίον της.

γ) Από την άποψη των σχέσεων θεραπευτή και θεραπευόμενου, η δυσαρμονία είναι εκπληκτική. Η ψυχιατρική, σ’ αντίθεση με την ιατρική, εγκαθιστά με τρόπο επιτακτικό και αναπόδραστο, σχέσεις απόλυτης εξουσίας (του θεραπευτή) και απόλυτης υποταγής (του θεραπευόμενου). Σχέσεις που δεν είναι

(σελ. 158-159)

δυνατό να εκφραστούν με ιατρικούς αλλά μόνο με νομικούς, όρους. Στα πλαίσια αυτών των σχέσεων, διαμορφώνεται και μια παράξενη και ιδιότυπη αντίληψη σχετικά με την έννοια της θεραπείας:
- Στην ιατρική, η ίαση καθορίζεται από την εξάλειψη των κλινικών και εργαστηριακών ευρημάτων που χαρακτηρίζουν την αντιμετωπιζόμενη νοσολογική οντότητα. Η ίαση της πνευμονίας δεν αποδείχνεται με ό,τι λέει ή κάνει ο ασθενής.
- Στην ψυχιατρική, η ίαση καθορίζεται από την πλήρη αποδοχή των κοινωνικών, ηθικών και συμπεριφορικών αξιών του ψυχιάτρου από μέρους του «ασθενούς». Μ’ άλλα λόγια, η υποκειμενική αντίληψη του ψυχίατρου για τη λεγόμενη πορεία της ψυχικής ασθένειας εξαρτάται πάντα και μόνο απ’ αυτά που λέει ή κάνει ο «ασθενής» κι από το βαθμό συμφωνίας του ασθενούς με τις προκατασκευασμένες αξίες του ψυχιάτρου. Δηλαδή για να θεωρηθεί θεραπευόμενος κάποιος «ασθενής» πρέπει απαραιτήτως να έχει υπογράψει τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, μια ψυχιατρική δήλωση μετάνοιας με την οποία αποκηρύσσει «μετά βδελυγμίας και μετά τάσεων προς έμετρν» την προηγούμενη συμπεριφορά του, πράγμα που θα του επιτρέψει να γλιτώσει από την ψυχιατρική ηλεκτροπληξία ή τον ψυχιατρικό εγκλεισμό, ανάλογα με την περίπτωση. Και έχοντας αποδεχτεί την δια βίου «εθελοντική» συμμόρφωσή του στις απαιτήσεις της χημικής λοβοτομής του μέσω της ψυχο-φαρμακοθεραπείας, θα ξαναγυρίσει στους κόλπους της εξοντωτικά μεγαλόκαρδης και απάνθρωπης κοινωνίας, η οποία, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις σκοπιμότητες της στιγμής, θα θυμάται τον στιγματισμό του και θα του συμπεριφέρεται κατά το δοκούν: ισόβιος αποδιοπομπαίος τράγος μιας νοσογόνας κοινωνίας πού φοράει την λεοντή της αθωότητας και του ανθρωπισμού.

δ) Από την άποψη του κρίνοντος, η δυσαρμονία μεταξύ ψυχιατρικής και ιατρικής είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Στην ψυχιατρική, σ’ αντίθεση με την ιατρική, η κρίση του δίπτυχου «ομαλό-ανώμαλο», γίνεται από άτομα αυτοθεωρούμενα (επικύρωση ατομική) και ετεροθεωρούμενα (επικύρωση κοινωνική) ως ομαλά, με βάση πάντοτε τις αντιλήψεις για το ομαλό και το ανώμαλο που κυριαρχούν σε κάθε εποχή. Για παράδειγμα, η πνευμονία ήταν και παραμένει μια νοσολογική οντότητα, σε κάθε εποχή και κοινωνικό σχηματισμό. Απ’ την άλλη μεριά, η ομοφυλοφιλία ανάγεται σε σεξουαλική παρέκκλιση (δηλαδή, σε διαταραχή) από ετεροφυλόφιλους στα πλαίσια μιας κοινωνικής δομής όπου κυριαρχεί η ετεροφυλοφιλική αντίληψη της σεξουαλικότητας, ενώ κάτω από διαφορετικές συνθήκες ατομικής και κοινωνικής ηθικής, η αναγωγή της ομοφυλοφιλίας σε σεξουαλική παρέκκλιση είναι αδιανόητη. Μ’ άλλα λόγια, η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται παρέκκλιση σε κάθε κοινωνία και εποχή. Τι συμπεράσματα βγαίνουν απ’ αυτό;

Από τα παραπάνω μπορεί να βγει και η απάντηση στο ερώτημα “τι είναι η ψυχιατρική;”: Η αντίφαση ανάμεσα στο χαρακτήρα και το αντικείμενο της. Η αντίφαση ανάμεσα στο χαρακτήρα και το αντικείμενο της παραδοσιακής ψυχιατρικής. Η δυσαρμονία της (θεωρητική και μεθοδολογική) με όλους τους άλλους κλάδους της ιατρικής. Η αξιωματική αναγωγή της «διαταραγμένης συμπεριφοράς» σε αντικείμενο της. Η αναπόδεικτη ταύτιση αυτής της συμπεριφοράς με την αρρώστια. Και η ολοκληρωτική υποταγή της ψυχιατρικής στις κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές σκοπιμότητες κάθε κοινωνίας και εποχής, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η ψυχιατρική, ως οργανωμένος τρόπος προσέγγισης και χειραγώγησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, δεν αποτελεί κλάδο της σωματικής ιατρικής, αλλά έκφραση, μέσο και απολογητή της κοινωνικής παθολογίας, μαζί με την εγκληματολογία, το ποινικό δίκαιο και τα άλλα συναφή πεδία.

Ερώτηση 09: Τι είναι ο ψυχικά ασθενής και με βάση ποιές διαδικασίες χαρακτηρίζεται κάποιος σαν ψυχικά ασθενής;

Αρχικά είναι ανάγκη να περιγραφεί το ψυχιατρικό τελετουργικό.

(σελ. 160-161)

Αυτή η φρικτή ανακριτική διαδικασία που ίσως μόνο το ταλέντο ενός Πήτερ Βάϊς θα μπορούσε να αποδώσει κάπως ικανοποιητικά. Ο υποψήφιος για ψυχιατρικό ετικετάρισμα, απογυμνωμένος από κάθε δικαίωμα και δυνατότητα να υπερασπισθεί την ύπαρξη του, προσάγεται (το πώς προσάγεται συνιστά ένα άλλο πελώριο ηθικό και πολιτικό πρόβλημα) στον ψυχίατρο – ανακριτή. Ανάμεσα στον ανακριτή και τον ανακρινόμενο, υπάρχει απριόρι μια σχέση απόλυτης εξουσίας και υποταγής. Νομίζω πως μόνο όσοι βίωσαν την εμπειρία του κρατούμενου σε ολοκληρωτικά καθεστώτα μπορούν να κατανοήσουν την πραγματική σημασία μιας τέτοιας σχέσης. Ακόμα και οι χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι που έζησαν και μίσησαν αυτή τη σχέση στη διάρκεια της πρόσφατης δικτατορίας ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα από τον ψυχικά «ασθενή». Γιατί σ’ αντίθεση μ’ αυτόν, οι πολιτικοί κρατούμενοι είχαν κάτι να υπερασπισθούν. Ο «ψυχασθενής» δεν έχει τίποτε. Μόνο ένα πελώριο, απόλυτο και διαλυτικό κενό Όμως ας ξαναγυρίσουμε στο τελετουργικό.

Ο «ευφυής» ανακριτής απευθύνει στον διαλυμένο ανακρινόμενο, μια σωρεία συμβατικών ερωτήσεων που αναφέρονται στην συμπεριφορά, τις ιδέες, τις σχέσεις του, κλπ. Ανάμεσα σ’ αυτές ξεχωρίζουν για την εξυπνάδα και την πρωτοτυπία τους και μερικές του τύπου «σε τι διαφέρει το ποτάμι από τη λίμνη;» ή «το πουλί απ’ το αεροπλάνο;» (που θα πρέπει να αντικατασταθεί από την ερώτηση «σε τι διαφέρει ο ψυχίατρος απ’ τον SS;») και άλλες παρεμφερείς. Προϊόν αυτής της ανακριτικής διαδικασίας είναι μια πρώτη διάγνωοη – ετικέτα. Σχετικά με το πρώτο σκέλος της ερώτησης σχετικά με το «τι είναι ο ψυχασθενής;», η απάντηση εξαρτάται από μια μυριάδα παραμέτρων που αφορούν τον ερωτόμενο. Κατά τη γνώμη μου, ο ψυχικά «ασθενής»: Από μη-ψυχιατρική άποψη, είναι μια διαφορετική εμπειρία που έχει δικαίωμα να βιωθεί. Από νομική άποψη, είναι ένας πολίτης ανύπαρκτης κατηγορίας, στερημένος από κάθε κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα. Από ανθρώπινη άποψη, είναι μία ύπαρξη χωρίς κανένα δικαίωμα στην ατομική και κοινωνική ζωή. Και τέλος, από οικονομική άποψη, είναι ένα αντικείμενο διαρκούς εκμετάλλευσης που άθελα του στηρίζει ένα πολυποίκιλο πλέγμα συμφερόντων στο οποίο εμπλέκονται η κρατική γραφειοκρατία, το επιστημονικό κατεστημένο, οι φαρμακευτικές εταιρείες καθώς και οι ψυχίατροι, οι ψυχοθεραπευτές, το προσωπικό των διαφόρων ψυχιατρικών ιδρυμάτων, οι κοινωνικοί λειτουργοί και όλα τα επιμέρους στοιχεία αυτής της ενδιάμεσης εκτελεστικής κλίκας που μέσα από την παροχή των υπηρεσιών της, διασφαλίζει και αναπαράγει την προσωπική της ύπαρξη (ή ανυπαρξία).

Ερώτηση 10: Ποιος είναι ο κοινωνικός ρόλος του ψυχίατρου;

Απάντηση: Μιλώντας χωρίς περιφράσεις, ο ψυχίατρος, όπως κάθε ψυχο-τεχνικός, δεν είναι παρά ένας φτωχοδιάβολος, ένας απρόσωπος λακές της εξουσίας που έναντι πινακίου φακής, υποκαθιστά τον παπά και τον χωροφύλακα στη σφαίρα της ψυχικής δραστηριότητας. Πρόκειται δηλαδή για ένα θλιβερό εκτελεστικό όργανο της αναγκαίας για την εξουσία αστυνομίας της σκέψης, που έχει αναλάβει τον φρονηματισμό του διαφορετικού με τα αποτρόπαια μέσα του ξυλοδαρμού, των αλυσίδων, της ηλεκτροκεραυνοβόλησης, της χειρουργο-λοβοτομής, της φαρμακο-λοβοτομής και της λογο-χειραγώγησης. Με αντάλλαγμα την επιβίωση του και κάποιο κοινωνικό «κύρος». Ο ψυχίατρος είναι ένας συμμέτοχος της εξουσίας στον οποίο έχει ανατεθεί ένας καταθλιπτικός και βρώμικος ενδιάμεσος εκτελεστικός ρόλος. Είναι μια τραγική ύπαρξη που συνθλίβεται μέσα σε μια άλυτη αντίφαση η οποία απορρέει απ’ το υπαλληλικό καθήκον που της ανατέθηκε: Μια αντίφαση που εκφράζεται με την υποχρέωση του να αντιμετωπίζει ηθικά και πολιτικά προβλήματα, με δήθεν ιατρικές μεθόδους.




οταν δεν προσεχεις αυτο που εχεις, θα το προσεξει αλλος για σενα :)

Αποσυνδεδεμένος NDUV

  • Διαχειριστής
  • Ανώτερο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 2145
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Happy
    Happy
Απ: 28 ερωτήματα για τον Ψυχιατρικό Ολοκληρωτισμό
« Απάντηση #1 στις: 20 Σεπτέμβριος 2010, 07:24:22 μμ »
(σελ. 162-163)

Ερώτηση 11: Τι είναι στην ουσία, η λεγόμενη ψυχική ασθένεια.

Απάντηση: Πρόκειται για μια ασυνείδητη, συγχυτική, κατακερματισμένη και αδιέξοδη αντίδραση της ατομικής προσωπικότητας, στη σύγχυση, τον κατακερματισμό και το αδιέξοδο που της επιβάλλει μια νοσογόνα κοινωνική δομή. Είναι η τραγικότερη ολοκληρωτικά αλλοτριωμένη, ατομική αντίδραση στην απόλυτα αλλοτριωμένη δράση μίας κοινωνικής δομής που λειτουργεί με στόχο την καθυπόταξη και όχι την εξυπηρέτηση των μελών της. Κι αυτό σημαίνει πως κάθε απόπειρα για προσέγγιση της, προϋποθέτει πριν απ’ όλα έρευνα στο χώρο της κοινωνικής και όχι της σωματικής παθολογίας.

Ερώτηση 12: Έχει ο ψυχικά ασθενής ανθρώπινα δικαιώματα; Κι αν ναι, γίνονται σεβαστά;

Απάντηση: Ανθρώπινα δικαιώματα και ψυχικά «ασθενής», είναι έννοιες -αμοιβαία αλληλο-αποκλειόμενες, παρ’ όλες τις περίτεχνες και κομψές ψυχιατρικές διαβεβαιώσεις για το αντίθετο (διαβεβαιώσεις που επιβάλλονται από την ανάγκη να τηρούνται τα προσχήματα). Οι έγκλειστοι ψυχικά «ασθενείς» δεν χρησιμοποιούν μαχαιροπήρουνα (κίνδυνος) ή ξυραφάκι δικό τους (κίνδυνος). Δεν διαθέτουν ελεύθερα τα χρήματα τους όταν συμβαίνει να έχουν (πέρα από τα «ψιλά», τα υπόλοιπα κρατούνται συνήθως από κάποιο γραφείο ή νοσοκόμο). Δεν έχουν ντουλάπια για τα προσωπικά τους είδη (ίσως γιατί στερούνται προσωπικών ειδών και η ντουλάπα είναι αχρείαστη). Κι ύστερα μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Ας μη γελοιοποιούμε τις έννοιες. Αρκετά γελοιοποιήθηκαν από τους όπου γης «υποστηρικτές» τους. Πρέπει να κατανοηθεί πως αυτό ακριβώς είναι το Γκουλάγκ: Η απόλυτη άρνηση κάθε ανθρωπίνου δικαιώματος. Κι αυτό αφορά τόσο τη Δύση, όσο και την Ανατολή. Γκουλάγκ είναι τα ψυχιατρεία, οι φυλακές, τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κάθε λογής εγκλειστήρια για αποδιοπομπαίους τράγους. Γκουλάγκ, Εγκλειστήρια και εξουσιαστική Κτηνωδία, είναι έννοιες ταυτόσημες.

Ερώτηση 13: Πόση και ποια είναι η εκπαίδευση στην ψυχιατρική;

Απάντηση: Σύμφωνα με την μέχρι σήμερα ισχύουσα πρακτική, γιατί δεν ξέρουμε τι αλλαγές εγκυμονούνται τώρα (1982), η εκπαίδευση διαρκεί τρία χρόνια. Ανά ένας χρόνος στην παθολογία, την νευρολογία και την ψυχιατρική, και χρίζεται κανείς «νευρολόγος -”ψυχίατρος» («γιατί άραγε, όχι και παθολόγος;», απορεί δικαίως” ο ψυχίατρος Γιάννης Τσέγγος). Χρίζεται βέβαια νευρολόγος-ψυχίατρος, αλλά αγνοεί την ιστορική εξέλιξη της «επιστήμης» που υπηρετεί. Υποκλίνεται στον Κρέπελιν και τους ομοίους του, μ’ όλο που δεν είδε ποτέ ούτε τα εξώφυλλα των βιβλίων τους. Εκφράζεται απορριπτικά ή απαξιωτικά για τους γνωστότερους εκφραστές της κριτικής ψυχιατρικής σκέψης, μ’ όλο που ποτέ δεν διανοήθηκε να μελετήσει το έργο τους, γιατί η κριτική είναι ανατρεπτική και οι βεβαιότητες μας δεν αντέχουν σε… ανατροπές. Κατά κανόνα, αγνοεί τα φιλοσοφικά ρεύματα που συνδέονται με την ψυχιατρική. Ξέρει όμως να εξετάζει «ψυχιατρικά», με βάση τους κανόνες της «κλασικής» ψυχιατρικής. Παρένθεση: Η έννοια του κλασικού εμπεριέχει το στοιχείο της τελειότητας. Μιλάμε για την κλασική αρχαιότητα, για κλασική τέχνη, για κλασική μουσική. Καμία επιστήμη μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να αυτο-αποκληθεί «κλασική». Μόνο η ψυχιατρική το αποτόλμησε. Εχει χάσει την αίσθηση του γελοίου ή πρόκειται για μια απέλπιδα προσπάθεια να προοποριστεί το κύρος που στερείται και να κλείσει τις χαίνουσες πληγές της με αυτοκόλλητες ετικέτες; Ξέρει λοιπόν να εξετάζει με βάση τους κανόνες της «κλασικής» ψυχιατρικής. Και φυσικά ξέρει να βάζει εν ριπή επιστημονικού οφθαλμού, διαγνώσεις. Μανιοκαταθλιπτική ψύχωση.

(σελ. 164-165)

μανιακού τύπου, σχιζοφρένεια κατατονική, αγχώδης νεύρωση και άλλες παρόμοιες διανοητικές «υπερσυλλήψεις».Μέσα σε ένα τέτοιας έκτασης πλέγμα άγνοιας και έλλειψη ευαισθησιας, που καλλιεργείται συστηματικά από μια ανύπαρκτη εκπαίδευση, δεν είναι δυνατό ο υπό εκκόλαψη ψυχίατρος να μην ορκίζεται στα ηλεκτροσόκ και να μην προσεύχεται στα ψυχοφάρμακα που προσφέρονται σαν μοναδική λύση στο πρόβλημα του. Αυτό είναι το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα μιας εκπαίδευσης που εξαντλείται σε μια μηχανιστική εξέταση και το γράψιμο ιστοριών. Για μερικούς μήνες, ο εκκολαπτόμενος ψυχίατρος μαθαίνει ανέκδοτα, αποστηθίζει αναπόδεικτους αφορισμούς, ενδοβάλλει το μοντέλο των ιεραρχικά ανωτέρων του (εκεί οδηγεί η άρνηση του… Φρόιντ) και εξασκείται στο γράψιμο («ιστορικών»), δηλαδή σε μια δραστηριότητα που εγκατέλειψε μετά τις τελευταίες γραπτές εξετάσεις του στο πανεπιστήμιο, αφού επί 18 χρόνια διδάχθηκε την οργανωμένη κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Έτσι παίρνει σάρκα και οστά η κατάκτηση της θεωρίας και της πρακτικής της «κλασικής» ψυχιατρικής. Μόνο που δεν πρόκειται για επιστημονική ή διανοητική, αλλά για στρατιωτική κατάκτηση στην κυριολεξία.

Ερώτηση 14: Με ποια διαδικασία εισάγεται κάποιος στο ψυχιατρείο;

Απάντηση: Από τη στιγμή που περνάει κάποιος την πύλη του ψυχιατρικού… ιδρύματος, επισημοποιείται το ετικετάρισμά του. Από κει και πέρα η συμπεριφορά των δήθεν υγιών απέναντι του (ακόμη κι αν βγει) κλιμακώνεται από την πλήρη άρνηση του μέχρι την απλή ανοχή του, με κύρια ενδιάμεσα χαρακτηριστικά, την κοροϊδία, τον εμπαιγμό, τον διασυρμό. Δεν είναι καθόλου εξωπραγματική η άποψη ότι στην πύλη των τέτοιου είδους «νοσηλευτηρίων» θα έπρεπε να αναγράφεται βελτιωμένο και συμπληρωμένο το δαντικό «Ω σεις που μέσα μπαίνετε… αφήστε κάθε ελπίδα να ξαναβγείτε». Ο ετικεταρισμένος, έχει πολλές ελπίδες να ξαναβγεί από το εγκλειστήριο. Δεν έχει όμως καμία ελπίδα να ξαναβγεί απ’ την φυλακή που ορίζεται από την ίδια την ετικέτα του. Πως έρχεται ένας ψυχικά «ασθενής» στο εγκλειστήριο; Φυσικά, παρά τη θέληση του. Ο εγκλεισμός συνιστά μια πράξη βίας ή μια πράξη απάτης ή μια πράξη βίας και απάτης συγχρόνως. Η πράξη βίας όταν ενεργείται με βάση μια δικαστική απόφαση είναι νομότυπη, χωρίς αυτό να σημαίνει και ηθικά δικαιωμένη. Όταν ενεργείται με βάση τη θέληση των συγγενών, και μια ιατρική εντολή (που σημαίνει γνωμάτευση από δύο ψυχιάτρους ή από ψυχίατρο και παθολόγο, γενικό γιατρό, κλπ.) δεν είναι πάντα νομότυπη, ενώ σχεδόν πάντα είναι ηθικά έκθετη. Σε κάθε περίπτωση, υποκείμενο αυτής της πράξης βίας, δεν είναι ούτε η δικαστική αρχή, ούτε ο ψυχίατρος, ούτε οι συγγενείς. Είναι το μόνο βουβό πρόσωπο της τραγωδίας: Ο ίδιος ο ψυχικά «ασθενής». Η όλη υπόθεση είναι μια πράξη απάτης, γιατί το υπό εγκλεισμό άτομο, ναυαγισμένο μέσα στην κατάσταση του, τη δράση των φαρμάκων που τούχουν χορηγηθεί και το πιεστικό ενδιαφέρον των γιατρών και των συγγενών, «πείθεται» με διάφορες παραπλανητικές υποσχέσεις που αναφέρονται στο παρόν και το μέλλον του, να περάσει την πύλη. Σ’ ένα δευτερόλεπτο θα είναι «νεκρός»! Στη συνέχεια, ο ενδιαφερόμενος συγγενής (και όχι ο «ασθενής») υπογράφει μια «υπεύθυνη δήλωση» με την οποία παραδίδεται ο «ασθενής» (και όχι ο συγγενής) άοπλος στις διαθέσεις της ψυχιατρικής εξουσίας. Η υπογραφή τίθεται σ’ ένα δευτερόλεπτο. Ο δήθεν ασθενής είναι «νεκρός». Με την περίφημη και επαίσχυντη αυτή δήλωση, ο συγγενής αποδέχεται την εφαρμογή πάνω στο κορμί και το μυαλό του «ασθενούς», όλων των «θεραπευτικών» μεθόδων, εξαιρουμένων των χειρουργικών επεμβάσεων για τις οποίες απαιτείται ιδιαίτερη συγκατάθεση. Αυτός ο φρικιαστικός βιασμός της θέλησης του «ασθενούς», αποτελεί τον πρόλογο για την ένταξη του οτο παράλογο κύκλωμα της βίας, που χαρακτηρίζει τόσο

(Σελ. 166-167)

τη ζωή του έγκλειστου σε οποιοδήποτε ψυχιατρικό νοσηλευτήριο, όσο και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει μια κοινωνία της οποίας την λογική έχει αρνηθεί. Από την στιγμή που ο έγκλειστος παίρνει τη θέση του ανάμεσα στους ομοιοπαθείς του, ο χρόνος και η ατομικότητα, χάνουν κάθε νόημα γι′ αυτόν. Ο εγκλεισμός συνιστά μια απόλυτα ιδιαίτερη κατάσταση, που δεν είναι νοσηλεία, ούτε φυλάκιση.

α) Δεν είναι νοσηλεία γιατί δεν γίνεται στη βάση μιας αντικειμενικά προσδιοριζόμενης αρρώστιας και δεν παρέχεται με βάση τη θέληση του ασθενούς. Και

β) Δεν είναι φυλάκιση γιατί δεν έχει σαν αιτία της ένα καθορισμένο ποινικό αδίκημα, μια αξιόποινη πράξη που έχει κριθεί και δεν επισύρει μια ποινή με καθορισμένη διάρκεια. Ο εγκλεισμός μπορεί να διαρκέσει μια μέρα, μια βδομάδα, ένα χρόνο ή έναν αιώνα. Αυτό εξαρτάται από την καλή θέληση του οποιουδήποτε δήθεν θεραπευτή. Κανένας θεϊκός ή ανθρώπινος νόμος δεν παρεμβαίνει περιοριστικά και προσδιοριστικά στην ανεξέλεγκτη δράση της ψυχιατρικής εξουσίας πάνω στον «ασθενή».

Ο ακούσιος εγκλεισμός είναι μια τυπικά νομιμοποιημένη κατάσταση που δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με νομική ορολογία. Είναι η αέναη εκδίκηση της κυρίαρχης λογικής ενάντια στη μη-λογική (ή σε ότι επιβλήθηκε να θεωρείται ως μη-λογική) και στην απόρριψη του λόγου της. Είναι η επιβεβαίωση της «υγείας» μιας άρρωστης κοινωνίας που διαιωνίζει την αρρώστια και τις αυταπάτες της.

Ερώτηση 15: Για ποιο λόγο υπογράφεται από τον συγγενή η «υπεύθυνη δήλωση» που αφορά τον ασθενή, κατά την εισαγωγή του στο ψυχιατρικό εγκλειστήριο;

Απάντηση: Το ψυχιατρικό εγκλειστήριο είναι μέσο προστασίας των ασφυκτικών κοινωνικών πλαισίων μέσα στα οποία λειτουργεί ο σύγχρονος κοινωνικός «άνθρωπος» και όχι των εγκλείστων. Είναι μέσο φρονηματισμού του μη-αποδεκτού που διαταράσσει την μακαριότητα του αποδεκτού «πολιορκώντας το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία μου». Ο δήθεν λογικός παραδίνει εκεί επί αποδείξει τον δήθεν τρελό, για λόγους προσωπικού συμφέροντος και προσωπικής απενοχοποίησης. Από τη στιγμή που ο αποδιοπομπαίος αναλαμβάνεται από τους γιατρούς, η μικροκοινωνία που τον καθόρισε και τον στιγμάτισε, μπορεί να απολαμβάνει τον ύπνο του δικαίου: Για την όλη κατάσταση, δεν ευθύνεται καθόλου η ίδια αλλά η δήθεν αρρώστια.

Για να αποφευχθούν οι επαναλήψεις παρατίθεται το εύγλωττο κείμενο της υπεύθυνης δήλωοης που είναι υποχρεωτική για κάθε εισαγωγή σε ψυχιατρικό εγκλειστήριο. Λέει τα πάντα. «Ο κάτωθι υπογεγραμμένος (όνομα), συγγενής ή κηδεμών του ασθενούς (όνομα) εισερχόμενου στο ψυχιατρικό ίδρυμα… προς θεραπεία ή παρατήρηση, δέχομαι όπως ούτος υποβληθεί εις πάσαν ενδεικνυόμενη υπό των ιατρών θεραπευτικήν ή διαγνωστική μέθοδον: Ηλεκτροσόκ, Καρδιαζόλ Σοκ, Ινοουλινοθεραπεία, Αρτηριογραφία, Εγκεφαλογραφία εκτός χειρουργικών επεμβάσεων. Ο δηλών…»

Και γεννιέται το εύλογο ερώτημα, αν μπορεί κανείς να συλλάβει την μυθική εκείνη ανθρώπινη ύπαρξη που θα εξουσιοδοτούσε με τη θέληση της, κάποιο «συγγενή» να υπογράψει «άντ’ αυτής», μια παρόμοια δήλωση. ‘Όμως πρόκειται για τρελούς. Και οι «τρελοί» δεν συγκαταλέγονται, στις ανθρώπινες υπάρξεις.

Ερώτηση 16: Πως μπορεί ένας ασθενής να προστατευτεί νομικά από τις σε βάρος του αυθαιρεσίες;

Απάντηση: Δεν μπορεί να προστατευτεί ούτε τυπικά, ούτε ουσιαστικά. Τυπικά, γιατί τα περιθώρια που αφήνει για κάτι τέτοιο η ισχύουσα νομοθεσία, είναι ελάχιστα. Ουσιαστικά, γιατί ο «ασθενής» αγνοεί ακόμα κι αυτά τα ελάχιστα περιθώρια και στερείται της δυνατότητας και των μέσων να κινήσει τις

(Σελ. 168-169)

σχετικές νομικές διαδικασίες. Αλλά, ακόμη κι αν το κάνει, θα βρεθεί αντιμέτωπος με το μέτωπο των φορέων της «λογικής»: Την «επιστήμη» (ψυχίατροι και οι συν αυτοίς) και την κοινωνική «ομαλότητα» (συγγενείς και οι συν αυτοίς). Και σε μια τέτοια μάχη, ο «τρελός» είναι απριόρι χαμένος. Η τράπουλα που χρησιμοποιεί η «λογική» είναι σημαδεμένη. Και η «τρέλα» αγνοεί τα σημάδια της. Βέβαια υπάρχει κάποια δυνατότητα υπεράσπισης του «ασθενούς» από τους συγγενείς. ‘Όμως πρόκειται για μια θεωρητική δυνατότητα και μόνο, γιατί κατά κανόνα πρόθεση του ενάγοντος δεν είναι η αθώωση του… εναγόμενου.

Ερώτηση 17: Πως μπορεί να εξηγηθεί γεγονός ότι μερικοί έγκλειστοι δραπετεύουν από τα ψυχιατρεία κι ύστερα επιστρέφουν μόνοι τους σ’ αυτά;

Απάντηση: Ύστερα από μια περίοδο αποξένωσης από τις κοινωνικές του σχέσεις και απόρριψης από τον κοινωνικό του περίγυρο, ο «ασθενής» συλλαμβάνει ενστικτωδώς, τη μοναδική δυνατότητα επιβίωσης που του αφήνει μια κοινωνία της οποίας τη λογική έχει – προσωρινά ή μόνιμα – αρνηθεί. Και αποδέχεται τη μονιμοποίηση του διανοητικού του κατακερματισμού με ψυχιατρικές μεθόδους, προκειμένου να περισώσει την σωματική του ύπαρξη. Γιατί αυτό ακριβώς κάνει το ψυχιατρείο: παρέχει σωματική ασφάλεια με βαρύτατα ανταλλάγματα. Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνο το ψυχιατρείο, αλλά και κάθε θεσμό που έχει τη δύναμη να επιβάλλει στίγματα και μακροχρόνιους εγκλεισμούς.

Ας ξαναφέρουμε στη μνήμη μας, τις μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης που επιβάλλονταν κατά την περίοδο 1936 στους υπό διωγμό τότε κομμουνιστές. Κι ας αναλογιστούμε την αντίδραση τους σ’ αυτές, όπως κωδικοποιήθηκε με την πασίγνωστη ρήση του αρχηγού τους Νίκου Ζαχαριάδη: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου, διάβαζε πολύ». Μέσα από ποια διεστραμμένη αντιστροφή των ψυχολογικών διεργασιών, φτάνει κανείς να αγαπάει τον χώρο του εγκλεισμού του; Κι όταν αυτό ισχύει για πολιτικούς κρατούμενους που διατηρούν την διανοητική τους ακεραιότητα, γιατί προκαλεί απορίες όταν ισχύει για ψυχικά «ασθενείς» που είναι σε κατάσταση φαρμακευτικής σωματοψυχικής διάλυσης, σύγχυσης, κατακερματισμού και απόρριψης;

Ερώτηση 18: Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής των ασθενών; Υπάρχουν θάλαμοι 20 και 30 ατόμων; Αν ναι, πως είναι δυνατό να συμβιώσουν στον ίδιο θάλαμο ασθενείς με διαφορετικές διαγνώσεις;

Απάντηση: Στην πρώτη ερώτηση δεν μπορεί κανείς ν’ απαντήσει χωρίς τον κίνδυνο να την αποδυναμώσει, εάν και εφόσον δεν έχει βιώσει τη μοίρα του έγκλειστου. Μόνοι αρμόδιοι να απαντήσουν είναι οι πρώην και νυν έγκλειστοι. Και ίσως κατά δεύτερο λόγο και κάποιοι ευσυνείδητοι άνθρωποι που βίωσαν αυτή τη μοίρα από άλλη θέση (ψυχιατρική, διοικητική, κλπ.) Στη δεύτερη ερώτηση η απάντηση είναι καταφατική, Ναι, υπάρχουν θάλαμοι 20 , 30 και 40 ατόμων. Κι αυτό είναι μια επιπλέον απόδειξη της κυρίαρχης ψυχιατρικής αντίληψης για τους «ασθενείς»: δεν υφίστανται σαν ανθρώπινες υπάρξεις. Είναι κάτι μεταξύ αλλόκοτων, απροσδιόριστων και αξιοπερίεργων όντων από τη μια, και κοινωνικών σκιάχτρων απ’ την άλλη, απολύτως καταλλήλων για τον κοινωνικό ζωολογικό κήπο μας. Σε ότι αφορά την τρίτη ερώτηση, η απάντηση εμπεριέχεται στην προηγούμενη διατύπωση. Στον κοινωνικό ζωολογικό κήπο εξαναγκάζονται να υπάρχουν συμβιωτικά όλα τα είδη των ζώων. Γιατί όχι και οι ψυχικά «ασθενείς»; Βεβαία το ερώτημα είναι πως υπάρχουν και αν υπάρχουν με τρόπο φυσικό. Όμως γι′ αυτό, παραπέμπουμε στα πορίσματα της ηθολογίας σχετικά με την τρομακτική διαφορά στην συμπεριφορά των ζώων υπό συνθήκες ελευθερίας και εγκλεισμού.

(Σελ. 170-171)

Ερώτηση 19: Τι εξυπηρετεί η χορήγηση στολής στον τρόφιμο του ψυχιατρικού ασύλου;

Απάντηση: Η ερώτηση δεν είναι πρωτότυπη. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι πρωτότυπη και η απάντηση. Στις φυλακές, τα σχολεία το στρατό, τα ψυχιατρεία και τα όποια ιδρύματα, η χορήγησή στολής συμβάλλει ουσιαστικά στο σπάσιμο της ατομικότητας και στη μαζοποίηση του ανθρώπου.

Ερώτηση 20: Ο εγκλεισμός ενός ατόμου σε ψυχιατρείο, αποτελεί μια πράξη βίας ή όχι;

Απάντηση: Είναι σαν αν ρωτάμε αν ο βιασμός αποτελεί μια πράξη βίας ή όχι. Η ίδια η έννοια του ακούσιου, εμπεριέχει σαν θεμελιακό της στοιχείο τη βία. Κι όπως τονίστηκε παραπάνω, ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο δεν συνιστά μόνο μια πράξη βίας, αλλά και μια πράξη απάτης. Έχει όμως εξασφαλισμένο το ατιμώρητο γιατί διαπράττεται από την εξουσία, κι όχι από τους αντιπάλους της.

Ερώτηση 21: Πως δρουν τα ψυχοφάρμακα, τι θεραπευτικό αποτέλεσμα και ποιες παρενέργειες έχουν;

Απάντηση: Σ’ ό,τι αφορά τη δράση τους, ο μηχανισμός είναι άγνωστος. Ωστόσο η επιστημονική μας υπερευαισθησία δεν αποτρέπει την αλόγιστη χορήγησή τους. Σ’ ό,τι αφορά το «θεραπευτικό» τους αποτέλεσμα, απάντηση δίνεται δια στόματος Hoffman – La Rochne (εταιρείας που έχει τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις ψυχοφαρμάκων) στην έκδοση της με τον τίτλο τα ψυχοτρόπα φάρμακα στην καθημερινή ιατρική πράξη: «Τα ψυχοτρόπα επιτρέπουν τη θεραπεία μόνο των συμπτωμάτων κι όχι των παθήσεων». Τα σχόλια περιττεύουν. Σ’ ό,τι αφορά τις παρενέργειες τους που είναι άπειρες (για να μην πούμε πως υπάρχουν μόνο παρενέργειες και τίποτα άλλο), υπάρχει η ομολογία των ίδιων των εταιρειών που τα παράγουν. Άμεσα το ομολογούν και οι ψυχίατροι όταν μαζί μ’ ένα νευροληπτικό, π.χ. ή ακινετόν, για το αλοπεριντίν, χορηγούν και αρτάν την εξουδετέρωση των ανεπιθύμητων δράσεων του πρώτου (ποιές είναι άραγε οι επιθυμητές;) Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση: Ποιος ψυχίατρος (που γνωρίζει τις παρενέργειες των φαρμάκων που χορηγεί) θα δεχόταν να ακολουθήσει ο ίδιος για μια εβδομάδα, τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγεί στον «ασθενή» του (αρτάν, λαργακτίλ, αλοπεριντίν, 1X3 στην πιο καλή περίπτωση;) Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης ενεδρεύει η Ακαδημία Αθηνών για την χορήγηση του βραβείου αυτοθυσίας.

Ερώτηση 22: Για ποιο λόγο χορηγούνται υπέρμετρες δόσεις ψυχοτρόπων φαρμάκων;

Απάντηση: Γιατί στόχος τους είναι μια μονοδιάστατη λέξη που κλείνεται ψυχιατρικά σ’ όλες τις πτώσεις: η καταστολή.

Ερώτηση 23: Τι υποτροπές σημειώνονται και πόσοι από τους ασθενείς θεραπεύονται οριστικά;

Απάντηση: Η ερώτηση και ειδικότερα το δεύτερο σκέλος της συνιστά ψυχιατρικό ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρέως.

Ερώτηση 24: Πως μπορεί κάποιος γιατρός που αμφισβητεί τη χρησιμότητα των ψυχοτρόπων να εναρμονίσει τις πεποιθήσεις του με την απασχόληση του σε κάποιο ψυχιατρείο;

Απάντηση: Πρόκειται για ένα αιχμηρό συνειδησιακό πρόβλημα που ταλανίζει κάθε νοσοκομειακό γιατρό ο οποίος συμβαίνει να αμφισβητεί την «θεραπευτική» αξία των ψυχοφαρμάκων. Για όσο χρόνο θα απασχολείται και νοσοκομειακά, η απάντηση σε τούτη την ερώτηση θα αναφέρεται πάντα σε δυο επίπεδα:

(Σελ. 172-173)

Πρώτο, στο επίπεδο της ιδιωτικής ιατρικής όπου μπορεί να μην χορηγεί καθόλου ψυχοτρόπα, εκτός εάν υπάρχει η εκφρασμένη επιθυμία του ενδιαφερόμενου. Δεύτερο στο επίπεδο νοσοκομειακής ιατρικής, όπου όταν δεν είναι δυνατόν να αποφευχθούν τα ψυχοφάρμακα (λόγω ιεραρχικού καταναγκασμού και μόνο), μπορεί να τα χορηγεί στις μικρότερες δυνατές δόσεις. Όπως και να έχει το θέμα, γεγονός παραμένει ότι η σχιζοφρενική διάσταση που χαρακτηρίζει καθέναν που αμφισβητεί τις κατεστημένες απόψεις ενώ ταυτόχρονα δουλεύει σε μια κατεστημένη δομή, είναι ένα από τα τιμήματα της αμφισβήτησης που παύει να καταβάλλεται μόνο με την εγκατάλειψη της κατεστημένης δομής.

Ερώτηση 25: Γιατί χρησιμοποιούνται τα ηλεκτροσόκ, ποιον εξυπηρετεί η χρήση τους, ποια η θεραπευτική τους αξία και τι κινδύνους εμπεριέχουν;

Απάντηση: Το ηλεκτροσόκ είναι η πρόκληση μιας τεχνητής κρίσης επιληψίας με τη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος. Σύμφωνα με την ισχύουσα βιβλιογραφία πρέπει να εφαρμόζεται σε ελάχιστες περιπτώσεις, ενώ σύμφωνα με την ισχύουσα πρακτική εφαρμόζεται σχεδόν παντού. Θεραπευτικό αποτέλεσμα, κανένα. Κανένα, αν φυσικά η έννοια της «θεραπείας» δεν έχει χάσει εντελώς όποιο περιεχόμενο και αν δεν συνταυτίζεται με την καταστολή. Γιατί ενώ είναι δεδομένη η ανυπαρξία όποιας θεραπευτικής αξίας του ηλεκτροσόκ, παράλληλα είναι πλήρως καταξιωμένο το κατασταλτικό του αποτέλεσμα. Με δύο ηλεκτρόδια χορηγείται ηλεκτρικό ρεύμα ικανής έντασης στους κροταφικούς λοβούς του ασθενούς. Προκαλείται έτσι μια μικρής διάρκειας επιληπτική κρίση. Grand Mal. Μέθοδος απλοϊκή και απάνθρωπη. Ας μην αναφερθεί το καθομολογούμενο οξύ αμνησιακό σύνδρομο (αμνησία προσφάτων γεγονότων, αδυναμία συγκράτησης προσφάτων πληροφοριών, κλπ.) που είναι δυνατό να υποχωρήσει σε μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα ή και ποτέ. Ας μην αναφερθούν οι. πιθανολογούμενες μόνιμες αλλοιώσεις σε κυτταρικό επίπεδο. Ας μην αναφερθεί μια σωρεία άλλων παρενεργειών και ας σημειωθεί μόνο η χορηγούμενη αναισθησία. Τι σημαίνει άραγε για τον ασθενή, η χορήγηση ενός μεγάλου αριθμού αναισθησιών σε διάστημα μερικών ημερών; Είναι δύσκολο να φανταστούμε το μυθικό εκείνο ον που θα έβγαινε αλώβητο από μια τέτοια δοκιμασία. Όλα τα παραπάνω συνιστούν τις ιατρικές-βιολογικές παραμέτρους της ηλεκτροσπασμοθεραπειας. Όμως η όποια προσπάθεια σφαιρικής προσέγγισης της, αποκαλύπτει την ύπαρξη και άλλων πολιτικο-κοινωνικών παραμέτρων που δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν.

Στα 1937, στην υπό φασιστικό καθεστώς Ιταλία, ένας εγκληματίας με άσπρη μπλούζα, ο ψυχίατρος Ούγκο Τσερλέτι, που κατέχει εξέχουσα θέση στη σύγχρονη ψυχιατρική αγιογραφία, ανέλαβε μια έρευνα στα σφαγεία της Ρώμης. Εκεί παρατήρησε ότι τα γουρούνια πριν οδηγηθούν στη σφαγή, δέχονταν μια ηλεκτρική εκκένωση στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να καταστέλλονται οι αντιδράσεις τους και έτσι να περνούν, χωρίς προβλήματα, από το μαχαίρι του σφαγέα. Σκέφτηκε λοιπόν ο Τσερλέτι να εφαρμόσει τη μέθοδο αυτή στους ανθρώπους. Έτσι εφευρέθηκε και εμπεδώθηκε το ηλεκτροσόκ. Η σχέση σφαγέας-σφαγείο-γουρούνι τροποποιήθηκε σε ψυχίατρος-ψυχιατρείο-άνθρωπος.

Και η κυρίαρχη λογική που απειλούνταν απ’ τον ίδιο της τον παραλογισμό (οικονομικές δυσκολίες μετά την κρίση του 1929-31, τάση για εξάπλωση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, πόλεμος, κλπ.) επικύρωσε αυτή την τροποποίηση. Τονίζω το γεγονός ότι το ηλεκτροσόκ εφευρέθηκε και εμπεδώθηκε σε συνθήκες ολοκληρωτισμού, για να υποσημειώσω τη δεδομένη αδυναμία της κοινής γνώμης (ή των πιο προοδευτικών τμημάτων της) να αντιδράσει στην εφαρμογή αυτού του μέσου σε «θεραπευτικό» επίπεδο. «Τα ηλεκτροσόκ είναι θεραπευτικά μέσα που αλλοιώνουν ύπουλα την θέληση του άλλου, όπως άλλοτε οι αλυσίδες» καταγγέλλει ο γνωστός αμερικάνος ψυχίατρος Τ. Σαζ.

(Σελ. 174-175)

Συμπερασματική πρόταση: Ο αριθμός των θυμάτων της ψυχιατρικής ηλεκτροπληξίας θα μειωνόταν σημαντικά, αν καθιερωνόταν νομοθετικά η προϋπόθεση της χορήγησης 3 ή 4 ηλεκτροσόκ στους ψυχιάτρους που θα επιθυμούσαν να πάρουν άδεια για την εφαρμογή αυτής της «θεραπείας».

Ερώτηση 26: Τι είδους ψυχοθεραπεία κάνετε σε επίπεδο ιδιωτικής ιατρικής;

Απάντηση: Δεν κάνω ψυχοθεραπεία. Απλά ανταλλάσσω απόψεις, γνώσεις και θεωρητικοποιημένες εμπειρίες με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη που έχει ανάγκη απ’ αυτή την ανταλλαγή, έχοντας κατά νου ένα μοναδικό στόχο: Να ενισχυθούν οι εμπεριεχόμενες στον καθένα μας τάσεις για προσδιορισμό, επαναπροσδιορισμό ή οριοθέτηση ενός νοήματος ζωής. Κι αυτό προϋποθέτει σχέσεις ειλικρίνειας, εμπιστοσύνης και συμπάθειας. Από την άλλη μεριά, καμία οριοθέτηση δεν έχει διάρκεια και γνησιότητα, αν δεν στηρίζεται στην ελευθερία και την ευθύνη. Η ανθρώπινη ύπαρξη που συμμετέχει σ’ αυτή την ανταλλακτική σχέση, δεν είναι ένα ανεύθυνο βρέφος (παρά τα όσα περί του αντιθέτου διδάχτηκε στο σπίτι, το σχολείο, την εκκλησία, το στρατό, το κόμμα, κλπ.). Είναι ενήλικη ύπαρξη, υπεύθυνη για τις επιλογές και τις συνέπειες των επιλογών της. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση είναι να ξαναβρεί κανείς τη δυνατότητα του για γνήσια ελευθερία και ευθύνη, η οποία είναι σύμφυτη με την ζωή και στης οποίας την εκμηδένιση αποσκοπούν όλοι οι κατασταλτικοί θεσμοί που εξουσιάζουν την ύπαρξη μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ελευθερία και ευθύνη. Η μια χωρίς την άλλη δεν έχει κανένα νόημα. Αν η υπεράσπιση της ελευθερίας και της ευθύνης, ως αναγκαίων προϋποθέσεων για κάθε αυτοπροσδιορισμό, συνιστά μορφή ψυχοθεραπείας, τότε κάνω ψυχοθεραπεία. Όμως νομίζω πως μια τέτοια απλοποίηση θα διακωμωδούσε τις έννοιες της ελευθερίας και της ευθύνης και θα διαστρέβλωνε την έννοια της ψυχοθεραπείας. Και σ’ ότι με αφορά τόσο η διακωμώδηση όσο και η γελοιογράφηση με βρίσκουν αντίθετο, εκτός αν στρέφονται εναντίον της εξουσίας.

Ερώτηση 27: Λειτουργούν οι ψυχοθεραπείες και σε ποιο βαθμό;

Απάντηση: Δεν μπορώ να ξέρω αν λειτουργεί κάτι που δεν κάνω. Μπορώ να έχω άποψη γι′ αυτό που ονομάζω διανοητική άσκηση γύρω από την ελευθέρια και την ευθύνη, δηλαδή μια σταυρολεξική αναζήτηση στην οποία παίρνουν μέρος δυο άνθρωποι. Και η απάντηση είναι καταφατική.

Ναι, λειτουργεί, κάθε φορά που τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντος του ενδιαφερόμενου, κατανοούν τον συνειδητά ή ασυνείδητα νοσογόνο ρόλο τους και δείχνουν διάθεση να αποποιηθούν αυτό τον ρόλο στην πράξη, και, κάθε φορά που κινητοποιούνται οι μηχανισμοί απελευθέρωσης του ενδιαφερόμενού, πράγμα που σε συνδυασμό με την ύπαρξη ορισμένων κοινωνικών προϋποθέσεων, του ανοίγει το δρόμο για μια αυτοδύναμη και ανεξάρτητη ζωή. Φυσικά κάτι τέτοιο, δεν συμβαίνει συχνά. Κι αυτό γιατί απ’ τη μια μεριά η αναγνώριση της προσωπικής ενοχής προϋποθέτει ευρύτητα πνεύματος και προσωπικό κουράγιο, κι απ’ άλλη γιατί οι οικονομικές προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας είναι προνόμιο μιας μειοψηφίας ανθρώπων και ιδιαίτερα όχι αυτών που διατρέχουν την πρώτη μετεφηβική ηλίκία.

Ερώτηση 28: Δηλαδή, εσείς κάνετε αιτιολογική θεραπεία;

Ο όρος θεραπεία είναι ανόητος και παραπλανητικός τουλάχιστον σε σχέση με την ψυχιατρική. Παρακάμπτοντας λοιπόν αυτόν τον επιβαρημένο όρο, θα έλεγα πως απλά στρέφομαι χωρίς περιφράσεις και λεκτικούς εξωραϊσμούς, ενάντια στους ψυχοφθόρους θεσμούς που ροκανίζουν την ύπαρξη μας.
οταν δεν προσεχεις αυτο που εχεις, θα το προσεξει αλλος για σενα :)

 

SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory