Αποστολέας Θέμα: Ο κλινικός και ο βιομηχανικός χρόνος θεραπείας.  (Αναγνώστηκε 1306 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος clinical

  • ΕΨΥ
  • Απλό μέλος
  • *
  • Μηνύματα: 190
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
  • Not Otherwise Specified
    • Στήριξη, Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία.
Η αγορά της Ιαπωνίας δεν παράγει μόνο προϊόντα παγκοσμίως ή θέσεις εργασίας αλλά και νέους καταθλιπτικούς εργαζόμενους, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα όπου στις μεγάλες επιχειρήσεις προβλέπεται συνεργαζόμενος ψυχίατρος. Τι συμβαίνει, τι εξυπηρετεί η θέση του ψυχιάτρου και πώς μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από αυτό; Είναι τα ερωτήματα που θα απαντήσω αμέσως. Το άρθρο μου είναι βασισμένο στην ανακοίνωση μιας εξαιρετικής συναδέλφου, της Ιατρικής Ανθρωπολόγου Junko Kitanaka «Society in Distress: Japanese Psychiatric Discourses about Work, Stress and Depression» που συμπεριλήφθηκε στην ετήσια Συνάντηση της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας στο Μόντρεαλ του Καναδά 16-20 Νοεμβρίου 2011.

Οι βιομηχανικοί χρόνοι και ο τρόπος ζωής που όλοι γνωρίζουμε βιωματικά είναι απαιτητικοί. Παράλληλα με την εργασιακή καθημερινότητα, έχει διαμορφωθεί μια ιδεατή και εξιδανικευμένη εικόνα ενός αποτελεσματικού εργαζόμενου, ο οποίος πετυχαίνει τους στόχους του και εργάζεται ασταμάτητα από 8 έως 12 ώρες. Τα προβλήματα που ανακύπτουν σε αυτό το σύστημα πρέπει να λύνονται άμεσα και ο καθένας να ανταποκρίνεται στο πόστο του. Επιπρόσθετα, ο κάθε άνθρωπος μετά τη δουλειά, θα πρέπει να ανταποκριθεί στον ιδεατό ρόλο του γονέα, του συντρόφου και του φίλου σχεδόν αυτόματα.

Σε αυτή τη βάση, πολλοί εργαζόμενοι στην Ιαπωνική βιομηχανία εμφανίζουν «άγχος» και «κατάθλιψη». Αυτές οι διαγνωσμένες καταστάσεις θεωρούνται ατομική ψυχοπαθολογία και αντιμετωπίζονται ατομικά χωρίς να συνυπολογίζεται ουσιαστικά το περιβάλλον εντός του οποίου εμφανίστηκε το πρόβλημα. Κάθε ατομική ψυχοπαθολογία συγκρίνεται με τη «φυσιολογική» συμπεριφορά που θα έπρεπε να υπάρχει. Το «φυσιολογικό» θα ήταν το ιδεατό πρότυπο του αποτελεσματικού εργαζόμενου και ως παθολογία ορίζεται η απόκλιση από το ιδεατό αυτό πρότυπο. Για τον ιατρό που κάνει τη διάγνωση, η κατάθλιψη είναι ατομικό πρόβλημα του ανθρώπου και όχι του συστήματος που εντοπίζεται. Επομένως ο ασθενής θα πρέπει να θεραπευθεί και να «διορθωθεί» άμεσα για να ανταποκριθεί στον βιομηχανικό χρόνο και τρόπο ζωής του. Με αυτή τη λογική, η θεραπεία θα πρέπει να ακολουθήσει τον χρόνο που οργανώνεται ο τρόπος ζωής συνολικά και έτσι γεννιέται η «ανάγκη» για «μαγικά φίλτρα» και εύκολα «ξόρκια» που γρήγορα θα λύσουν το πρόβλημα.

Η απάντηση σε αυτή την ανάγκη δίνεται από την ψυχοφαρμακολογία η οποία με τη σειρά της ανατροφοδοτεί το πρόβλημα για να δικαιολογεί την ύπαρξή της. Η ατομική διάγνωση οδηγεί στην χημική παρέμβαση για άμεση «θεραπεία» ώστε να λειτουργεί ο «ασθενής» όπως επιτάσσει το ιδεατό πολιτισμικό πρότυπο και να θεωρείτε πλέον υγιής. Ο ασθενής βλέποντας να μειώνονται παροδικά τα συμπτώματα εντείνει την φαρμακοθεραπεία κι ο ιατρός απολαμβάνει την αναγνώριση. Ωστόσο σύντομα η αγωγή χρειάζεται διόρθωση, τα αίτια του αδιεξόδου παραμένουν και συμπτώματα επανέρχονται. Τελικά δημιουργούμε έναν ακόμη φαύλο κύκλο.

Δυστυχώς μαγικά φίλτρα δεν υπάρχουν και η αγωγή μειώνει μόνο το σύμπτωμα μετά από δοκιμές ψυχοφαρμάκων για να εντοπιστεί αυτό που τελικά «κάνει» για τον «ασθενή», και τελικά για λίγο. Ο κλινικός χρόνος αποκατάστασης που είναι πιο αργός και απαιτεί αλλαγή στον τρόπο και το σύστημα οργάνωσης της ζωής, αντικαθίσταται από τον βιομηχανική – βιοχημικό που ανταποκρίνεται στις πλασματικές «ανάγκες» να μοιάζουμε με τα ιδεατά πρότυπα επιτυχίας.

Αντιλαμβανόμαστε έτσι μια εκδοχή εμφάνισης προβλήματος στην ψυχική μας υγεία, πώς γίνεται η σύγκρισή του με το «φυσιολογικό» και τη λογική της αντιμετώπισής του. Τι μπορούμε όμως να απαντήσουμε σε αυτά τα δεδομένα και τι εναλλακτικές λύσεις έχουμε; Ευτυχώς αρκετές, άλλες από τον ίδιο τον χώρο της παραδοσιακής ψυχικής υγείας και πολλές περισσότερες από το διάλογο με την επιστήμη της Ανθρωπολογίας και την Ψυχοθεραπεία. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας δεν είναι μια απλή ιατρική υπόθεση, προφανώς ούτε το ορθοπεδικό πρόβλημα είναι αμιγώς βιο-ιατρικό αλλά η κοινωνική συμπεριφορά ακόμη περισσότερο. Ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας δεν είναι ατομικό αλλά καταρχήν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Αυτό μας βοηθά διττά: Πρώτον αντιλαμβανόμαστε το πλαίσιο που δημιουργήθηκε και δεν ξεκινάμε μια αυθαίρετη περιγραφή του τι είναι «φυσιολογικό» και τι όχι. Δεύτερον και πιο σημαντικό, ο καθένας από μας που βρέθηκε σε μια κατάσταση αδυναμίας δεν θα νιώθει ενοχές ως ο υπαίτιος και ο στιγματισμένος. Αυτόματα το επίκεντρο από το άτομο μεταφέρεται στις σχέσεις, στον τρόπο ζωής και στο σύστημα όπως λέμε. Έτσι γιατί να στιγματιστεί ο «ασθενής» και όχι μια ολόκληρη κοινωνική δομή;

Έχουμε δικαίωμα στο αδιέξοδο, ακόμη και στο λάθος, έχουμε επιλογή αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στο ιδεατό πρότυπο ή όχι. Και βέβαια, κάθε πρόβλημα ψυχικής υγείας θέλει χρόνο για να αποκατασταθεί όπως θέλει και χρόνο για να εμφανισθεί. Ο εαυτός μας στη δύσκολη στιγμή του, χρειάζεται τον πραγματικό χρόνο θεραπείας του και τα «μαγικά φίλτρα» ανατροφοδοτούν τελικά έναν φαύλο κύκλο. Όπως μας διδάσκει και ο Alfred Adler, οφείλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας για να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στον εαυτό μας ξεπερνώντας τις αδυναμίες μας.
   
   

"Δεν γεννήθηκα για να μισώ αλλά για να αγαπώ". Sophocles.

 

Related Topics

  Τίτλος / Ξεκίνησε από Απαντήσεις Τελευταίο μήνυμα
13 Απαντήσεις
56 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 03 Φεβρουάριος 2011, 02:46:00 πμ
από Nature
1 Απαντήσεις
1786 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 03 Ιούνιος 2011, 10:19:47 μμ
από clinical
1 Απαντήσεις
16 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 12 Μάρτιος 2016, 05:40:43 μμ
από M188


SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory