Αποστολέας Θέμα: Από την αντι-ψυχιατρική στην Κριτική Ψυχολογία  (Αναγνώστηκε 2650 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • psycho
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 9570
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
        Το έγγραφο αυτό δημοσιεύθηκε στο The Journal of Critical Psychology, Counselling and Psychotherapy 2,3
     
        Rachel Cox, κλινική ψυχολόγος, Shropshire County Primary Care Trust, το Ηνωμένο Βασίλειο και Παύλου
        Kelly, κλινική ψυχολόγος, South Birmingham Mental Health NHS Trust, Ηνωμένο Βασίλειο.
       

Αυτή η εργασία παρουσιάζει ιδέες για το πως η αντι-ψυχιατρική αλλάζει σε κριτικη ψυχολογία κατά τη διάρκεια της κλινικής κατάρτισης.
Τον Σεπτέμβριο του 1996, οι συντάκτες αυτής της εργασίας συνεδρίασαν την πρώτη ημέρα των μαθημάτων μας για να γίνουν κλινικοί ψυχολόγοι. Το παρόν έγγραφο αντιπροσωπεύει τις σκέψεις μας σχετικά με το πώς μας συμφέροντα στον τομέα της αντι-ψυχιατρικής κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μας οδήγησε σε ένα αναδυόμενο πεδίο της έρευνα που έχει γίνει γνωστό ως κρίτικη ψυχολογία.
        Και οι δύο άρχισαν κλινική εκπαίδευση που έχουν ενδιαφέρον για το έργο των κριτικών της ψυχιατρικής εγκατάστασης (π.χ., Breggin, 1993 Johnson, 2000 Smail, 1993 Szasz, 1974 1987). μας ενδιαφέρον γιατι αυτά τα γραπτά είχαν επηρεαστεί από τις εμπειρίες μας που εργάζονται στο πλαίσιο του ψυχιατρικού σύστηματος. Γιναμε και οι δύο μάρτυρες πολλους από τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι που έχει πληγεί από τις πρακτικές της ψυχιατρικής, αλλά αυτό ήταν κατι που σπάνια αναγνωρίζεται.
        Θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι δεν είμαστε κατι που υποδηλώνει ότι τα άτομα που εργάζονται στο το ψυχιατρικό σύστημα είναι εγγενώς «κακή», αλλά, μάλλον, ότι οι κυρίαρχες ιδέες και συζητήσεις τα οποία είναι εμφανή μέσα σε αυτά τα συστήματα μπορούν συχνά να εργάζονται για να μας κάνει τη ζημία που οι πράξεις μας μπορουν να προκαλέσουν. Ωστόσο, εμείς οι δύο πίστευαν ότι με το να γίνει κλινική η ψυχολογία που μπαίναμε σε ένα επάγγελμα που θα μας ενθαρρύνουν να αμφισβητήσουν τις εν λόγω ιδεών και πρακτικών, μέσω της προώθησης της κριτικής σκέψης τόσο από το ψυχιατρικο σύστημα για το ρόλο της κλινικής ψυχολογίας σε αυτό το σύστημα.
        Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών της κλινικής κατάρτισης, κατέστη σαφές ότι ο πρωταρχικός ρόλος του εκπαιδευόμενου ψυχολόγου ήταν να απορροφήσει «πραγματικές» πληροφορίες, που παρέχονται από τους ανθρώπους που ήταν ήδη «ειδικοί» στην ανθρώπινη αγωνία. Δεν ήταν, ωστόσο,  ενθαρρυμένοι να προβληματιστούν σχετικά με το κατά πόσον οι πληροφορίες αυτές ήταν αντάξια της αφομοίωσης. Σε ενα τέτοιο περιβάλλον της απάθειας ήταν δελεαστικό να συρθεί σε μια μη κρίτικη, μη ανακλαστική, νοοτροπία.

        Η αντι-ψυχιατρική τοποθέτηση
Μια όαση στην έρημο της απάθειας φαίνεται να αναδύονται με τη μορφή της αντι-ψυχιατρικής, με την προσφορά του χώρου τόσο για την ανάγνωση και κριτικά τον προβληματισμό σχετικά με το ψυχιατρικό σύστημα. Αυτή η τοποθέτηση είναι που παρέχονται στους εκπαιδευόμενους. Η αντι-ψυχιατρική τοποθέτηση έχουν περιγραφεί με κάποιες λεπτομέρειες (Newnes και MacLachlan, 1996 Newnes), της αδυναμίας, όπως ακούσαμε τις ιστορίες των ασθενών. Θυμόμαστε τα γνήσια φροντίδα
και η στήριξη που παρέχεται από τα μέλη του Συμβουλίου των Ασθενών που μοιράστηκαν επίσης τις ιστορίες τους και
φρόντισε από εμάς, μια συγκινητική παράδοξο. Ήρθαμε για να δούμε ότι η φροντίδα, υποστήριξη και συμπάθεια
παρέχονται από αυτές τις λίγες επισκέπτες (μερικοί από τους οποίους χρειάστηκε να αγωνιστεί τη δική τους φόβους τους ακόμη και με τα πόδια
επάνω στους θαλάμους) ήταν πιο θεραπευτικό από πολλά από αυτά ήταν που προσφέρονται από «το
σύστημα ». Ίσως μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της εποχής μας με το Συμβούλιο των Ασθενών
ήταν η εμπειρία του να είναι σε θέση να σχετίζονται με αυτούς που χρησιμοποιούν το σύστημα ως άνθρωποι και όχι
όχι ως πελάτες. Αυτό επέτρεψε στα μέλη του Συμβουλίου των Ασθενών για να προσφέρει ανοιχτά τους
επικρίσεις, όχι μόνο της ψυχιατρικής αλλά και της κλινικής ψυχολογίας και τη θέση της στο
σύστημα ψυχικής υγείας. Εκτός από την πείρα μας με το Συμβούλιο των Ασθενών γίναμε
γνωρίζουν και είναι σε επαφή με άλλες ομάδες της πρώην χρηστών και επιζώντων του συστήματος που
αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους στο πλαίσιο του ψυχιατρικού συστήματος και της κοινωνίας γενικότερα. Έχουμε, επίσης,
είχαν την ευκαιρία να δει το έργο του μερικά από τα έργα που παρέχουν εναλλακτικές θέσεις της πραγματικής παροχής ασύλου εκτός του συστήματος (βλ. Jenkinson, 1999).
Σκέψεις σχετικά με την κλινική ψυχολογία
Οι εμπειρίες αυτές (κυρίως του Συμβουλίου των Ασθενών ») προωθείται προβληματισμό σχετικά με μας
θέση ως επαγγελματίες στο πλαίσιο του συστήματος ψυχικής υγείας και άρχισε επίσης να προβληματιστούν σχετικά με
η θέση που κατέχει η κλινική ψυχολογία στο σύστημα των καταχρήσεων ήμασταν μάρτυρες. εμείς
Αναγνωρίζετε ότι οι κλινικοί ψυχολόγοι έχουν παράσχει χρήσιμες κριτικές των επιβλαβών
ψυχιατρικές πρακτικές. Ωστόσο, θα υποστήριζαν ότι κατά την ανταλλαγή τον ίδιο υποκείμενο
φιλοσοφική βάση, όπως η ψυχιατρική, η κλινική ψυχολογία δεν είναι μια αθώα θεατής σε μια
σύστημα που συχνά ακούσια βλάπτει παρά βοηθά. Ψυχιατρική και κλινικές
ψυχολογία και οι δύο βασίζονται σε μοντερνιστική έννοιες του εαυτού, που δείχνουν ότι
άτομα μπορεί να μελετηθεί και να κατανοηθεί, εκτός από το πλαίσιο, τον πολιτισμό και την ιστορία
(Gergen, 1999). Μετά από το διαχωρισμό από το πλαίσιο, τον πολιτισμό και την ιστορία, η σύγχρονη «εαυτό» μπορεί να
στη συνέχεια να κατασκευαστεί μέσα σε ομιλίες της «κανονικότητας» και υποβάλλεται σε τεχνολογίες της         αλλάξουν χωρίς καμία αμφισβήτηση του status quo. Αυτό επιτρέπει τόσο την ψυχιατρική και
        ψυχολογία για ανειλικρινείς υποσχέσεις σχετικά με τις κοινωνικές και ιδεολογικές καταβολές του κινδύνου, ενώ
        αγνοώντας τις πολιτικές επιπτώσεις αυτής της δίνοντας έμφαση τις θεωρίες και τις παρεμβάσεις που
        Οι ατομικιστές στη φύση. Η φαινομενικά διαφορετικές θέσεις της ψυχιατρικής και της κλινικής
        ψυχολογία γίνεται ολοένα και πιο ψευδή όταν κάποιος αναγνωρίζει ότι εννοιολογικά υπάρχει
        2

μικρή διαφορά μεταξύ των ιδεών του ελαττωματικού χημικών ουσιών (ψυχιατρική), λανθασμένη σκέψη (CBT)
και ελαττωματική προσωπικότητα (ψυχοδυναμική θεραπεία). Αυτές οι θεραπείες απαιτούν αλλαγές για να εμφανιστούν
στο ίδιο το άτομο (π.χ. φάρμακα, ΣΕΚ, γνωστική θεραπεία, ψυχοδυναμική
ψυχοθεραπεία) ή την άμεση οικογένειά τους (π.χ. οικογενειακή θεραπεία) για την αποκατάσταση του ατόμου να
«ομαλότητα», αντί να προσφέρουν οποιαδήποτε πρόκληση τόσο για την κοινωνική και ιδεολογική
συνθήκες που οδηγούν σε τέτοια αγωνία. Επιπλέον, η ψυχολογία και η ψυχιατρική δεν
αναγνωρίζουν πως συμβάλλουν στην υποστήριξη και τη συντήρηση της ίδιας της υφιστάμενης κατάστασης που
οδηγεί στην καταπίεση και την αγωνία τους. Για παράδειγμα, η κλινική ψυχολογία έχει ακολουθήσει
έμφαση γενική ψυχολογία για ατομικισμό και με αυτό τον τρόπο έχει         τόνισε
        «αξίες που σχετίζονται με αμοιβαιότητα, την ορθότητα και μια ψυχολογική αίσθηση της κοινότητας»
        (Fox και Prilleltensky, 1997, σ. 9). Είναι σαφές ότι η έμφαση στην ατομικισμό δύο
        αντικατοπτρίζει και θα υποστηρίζει τις ιδέες μέσα σε μια σύγχρονη καπιταλιστική κουλτούρα. Ωστόσο, η ψυχολογία
        εντοπίζει η ίδια μέσα σε ένα διάλογο επιστήμονα-επαγγελματία που του επιτρέπει να δείχνουν ότι η
        έννοια του ατομικού εαυτού είναι μια αντικειμενική αλήθεια και όχι μια πολιτιστική κατασκευή. εμείς
        Θα έλεγα ότι αυτό συμβαίνει επειδή η επιτυχία των κοινωνικών θεσμών της ψυχιατρικής και
        ψυχολογία βασίζονται σχετικά με τη συνέχιση της ανισότητας και της καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας, η οποία
        υποστηρίζονται από τον κατακερματισμό και την εξατομίκευση της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας.
        Αναμφισβήτητα, ο ρόλος των εν λόγω επαγγελμάτων είναι η πρόληψη εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης της
        αγωνία, την καταπίεση και την ανισότητα και, επομένως, να διατηρήσει τα συμφέροντα των ισχυρών
        στο status quo.
        Κλινική ψυχολογία δεν φαίνεται να προβληματιστούν σχετικά με το πώς στέκεται δίπλα-

πλευρά με
ψυχιατρική γύρω από τα ζητήματα αυτά. Αυτό φάνηκε σε μια πρόσφατη δημοσίευση BPS («Πρόσφατες
προόδους στην κατανόηση ψυχική ασθένεια και τις εμπειρίες ψυχωτικά », Cooke και
Kinderman, 2000). Ενώ το έγγραφο αυτό προσφέρει μια χρήσιμη κριτική του ψυχιατρικού συστήματος,
παραλείπει να θίξει την αξιοπρέπεια κλινική ψυχολογία του μέσα σε αυτήν. Εφιστά την προσοχή στην ιδέα
ότι η ψυχική δυσφορία συχνά συνδέεται με αγχωτικό περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η φτώχεια,
ρατσισμού, κλπ. Ένα λογικό συμπέρασμα που αυτό θα ήταν να τονίσει τη σημασία της
αντιμετώπιση αυτών των ανισοτήτων, ως μέσο για τα δύο που ασχολούνται με την πρόληψη και όπως
αγωνία. Ωστόσο, το χαρτί πηγαίνει για να προωθήσει τη χρήση των ατομικών θεραπευτικών
παρεμβάσεις, όπως η CBT, ενώ παραλείποντας να συζητήσουν το υποκείμενο μοντερνισμού φιλοσοφική βάση αυτής της θεραπευτικής προσέγγισης, η οποία εσωτερικεύει και de-στο πλαίσιό
τις λύσεις για εμπειρίες που είναι χαρακτηρισμένα ως «ψυχωτικό».
Συμπεράσματα
Αναμφισβήτητα, αυτά τα στοιχεία της κλινικής ψυχολογίας και της κατάρτισης για την καταπολέμηση τοποθέτηση ψυχιατρικής
θα μπορούσε να εξελιχθεί προκειμένου να ενθαρρυνθεί η κριτική και αυτο-αντανακλαστική πράξη. Εμείς θα έλεγα ότι
όπως αντανακλαστική πράξη δεν είναι μόνο σημαντική, αλλά είναι απαραίτητη για την κλινική ψυχολογία να
ταξινομούνται ως «χρήσιμη». Τελικά το ταξίδι μας, μας οδήγησε στην αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο
κλινική ψυχολογία και άλλους επαγγελματίες ψυχικής υγείας εντοπίσει την πηγή του κινδύνου
μέσα σε ιδιώτες. Εμείς θα έλεγα ότι για να γίνει μια πραγματικά βοηθώντας επάγγελμα
κλινική ψυχολογία πρέπει να γυρίσει προς τα έξω το βλέμμα της και να αρχίσει να εξετάζει τις κοινωνικές και
πολιτικές / ιδεολογικές συνθήκες που προκαλούν δυσφορία. Ένα αποτέλεσμα αυτού θα μπορούσε να είναι ότι
ψυχολογία θα γίνει πολιτική και, επομένως, να γίνει ένας παράγοντας για την κοινωνική αλλαγή / δικαιοσύνη και όχι κοινωνικό έλεγχο. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αναρωτηθούμε εάν αυτή η
θα μοιάζει με ένα υψηλής ισχύος στέλεχος επιχειρήσεων πρόκειται για μια αντικαπιταλιστική πορεία!



« Τελευταία τροποποίηση: 05 Νοέμβριος 2011, 01:34:02 μμ από jimb »
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"

 

Related Topics

  Τίτλος / Ξεκίνησε από Απαντήσεις Τελευταίο μήνυμα
2 Απαντήσεις
1929 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 05 Φεβρουάριος 2011, 11:31:24 μμ
από trypios
12 Απαντήσεις
4784 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 26 Ιούνιος 2012, 06:50:58 μμ
από SANDY
0 Απαντήσεις
1045 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 26 Οκτώβριος 2010, 02:36:08 μμ
από jimb
0 Απαντήσεις
3290 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 27 Δεκέμβριος 2010, 06:17:25 μμ
από Soul Rebel
0 Απαντήσεις
1262 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 05 Ιανουάριος 2011, 08:20:23 μμ
από jimb
0 Απαντήσεις
1985 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 10 Ιούνιος 2011, 02:00:55 μμ
από jimb
0 Απαντήσεις
1178 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 03 Μάρτιος 2012, 12:32:23 μμ
από lalala
0 Απαντήσεις
889 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 02 Απρίλιος 2012, 11:37:13 πμ
από Sara
1 Απαντήσεις
1234 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 09 Απρίλιος 2012, 12:39:17 μμ
από Sara
2 Απαντήσεις
21 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 18 Απρίλιος 2013, 05:51:06 μμ
από Marthaki


SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory