Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Γενικά πέρι Ψυχολογίας / Απ: Ξεχνάω να ερωτευτώ
« Τελευταίο μήνυμα από Vachi στις 06 Οκτώβριος 2021, 03:44:25 μμ »
Εγώ θα της έλεγα "Να είστε πάντα καλά. Σας ευχαριστώ για το κέρασμα και γεια σας". Δε θα ανέφερα τα φυτά. Ισως επειδή και τα δικά μου ξεραμένα τα έχω αφήσει, και μια τέτοια βελούδινη κυριούλα δε θα ήθελα να τη στεναχωρήσω.



 :-i

 :-i

2
Γενικά πέρι Ψυχολογίας / Απ: Ξεχνάω να ερωτευτώ
« Τελευταίο μήνυμα από Serenata στις 01 Οκτώβριος 2021, 10:15:01 μμ »
Εγώ θα της έλεγα "Να είστε πάντα καλά. Σας ευχαριστώ για το κέρασμα και γεια σας". Δε θα ανέφερα τα φυτά. Ισως επειδή και τα δικά μου ξεραμένα τα έχω αφήσει, και μια τέτοια βελούδινη κυριούλα δε θα ήθελα να τη στεναχωρήσω.
3
Γενικά πέρι Ψυχολογίας / Απ: Ξεχνάω να ερωτευτώ
« Τελευταίο μήνυμα από Vachi στις 29 Σεπτέμβριος 2021, 09:20:46 πμ »
Έχουν ξεραθεί



Μου αρέσει να περπατώ με το κεφάλι ψηλά
Όχι,δεν είμαι ψηλομυτα,αντιθέτως,είμαι πέραν του δέοντος καταδεκτικη.
Μου αρέσει όμως όταν περπατώ στο δρόμο,να κοιτάζω ψηλά.
Είτε τον ουρανό είτε τα ψηλότερα κλαδιά των δέντρων,όταν και όπου υπάρχουν,είτε το πέταγμα των πουλιών,είτε τον ουρανό εφόσον δεν υπάρχει κάτι άλλο ενδιαφέρον να δω.

Περισσότερο όμως από όλα,μου αρέσει να κοιτάζω τα μπαλκόνια των σπιτιών.
Να μετράω το μέγεθος,να υπολογίζω το ύψος,να κοιτώ και να παρατηρώ τα έπιπλα και τις γλάστρες που υπάρχουν σε αυτά και να πλάθω με το μυαλό μου ιστορίες σχετικές με τους ενοίκους των μπαλκονιών,των σπιτιών αυτών δηλαδή,γτι οι ένοικοι δεν μένουν στα μπαλκόνια ,αλλά κατοικούν ολόκληρο το σπίτι.
Για τα υπόλοιπα δωμάτια των σπιτιών,δεν με ενδιαφέρει,οι εκτιμήσεις μου γίνονται αποκλειστικά από τα μπαλκόνια.
Εξάλλου,ένα όμορφο εσωτερικό,αντανακλάται σε ένα περιποιημένο εξωτερικό.
Δηλαδή καθαρό και όμορφο ,χωρίς σκουπίδια και παρατημένα αχρησιμοποίητα ή χρησιμοποιημένα αντικείμενα,όπως πχ παλιές σπασμένες καρέκλες,παλιά ψυγεία ή πλυντήρια,σχισμένα χαλιά και αναποδογυρισμένα σκουριασμένα βαρέλια.
Υπάρχουν παρόλα αυτά και μπαλκόνια που καταπιεσμένα και αμίλητα,επιφορτίζονται να φιλοξενούν τέτοιου είδους άχρηστα αντικείμενα.
Πιθανότατα οι ιδιοκτήτες τους τα έχουν ήδη αντικαταστήσει με καινούρια αλλά δεν μπήκαν στον κόπο να πετάξουν τα παλιά,είτε από αμέλεια αδιαφορία ,είτε από τσιγκουνιά.
Γελοιοτητες θα μου πείτε.
Φανταστείτε όμως πόσο γελοίο θα φαινόταν σε ένα πρόσωπο,να φοράει ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι γυαλιά και κάτω από αυτά ή δίπλα κρεμασμένα στο αυτι ή στο λαιμό,να φέρει και το παλιό σπασμένο ζευγάρι γυαλιών.
Δεν θα σας προκαλούσε τουλάχιστον απορία μια τέτοια εικόνα ?



Εκείνη την ημέρα λοιπόν,κάνοντας τη βόλτα μου και μελετώντας εξωνυχιστικα τα μπαλκόνια των σπιτιών της περιοχής εκείνης,έπεσε το μάτι μου στο εν λόγω μπαλκόνι.
Την προσοχή μου τράβηξε αρχικά,το λουλουδάτο πάπλωμα που ήταν κρεμασμένο στο σχοινί και ήταν τόσο μεγάλο που σχεδόν ακουμπούσε κάτω στο δρόμο.
Το μπαλκόνι αυτό,δεν ήταν ψηλά,αλλά ανήκε σε ένα υπερυψωμένο ισόγειο,περίπου στο ένα μέτρο από το πεζοδρόμιο.
Έσκυψα ασυναίσθητα να μετρήσω με το μάτι  την απόσταση της ακρης του παπλώματος από το έδαφος για να υπολογίσω τις πιθανότητες να ακουμπήσει ή όχι η ράχη  μιας περαστικης γάτας ή το φτερό της ουράς ενός περιστεριου που θα τύχαινε να περπατήσει ακριβώς από κάτω προς ευρεση τροφής μεταξύ των λίγων τυπικών αστικών απορριμμάτων της ακρης του πεζοδρομίου.


Και τότε το είδα....
Όχι το περιστέρι,ούτε τη γάτα ..
Στα δεξιά του απλωμενου παπλώματος,ξεπρόβαλλε ένα κλαδί.
Ένα ξερό κλαδί από το οποίο κρέμονταν επίσης ξερά φύλλα και το οποίο ήταν ριζωμένο στο χώμα μιας κατά τα άλλα ολοκαίνουργιας γλαστρας,πλυμενης και καλοβαλμενης στο σχετικό πιατακι της.
Παραδίπλα στέκονταν ακόμα δύο παρόμοιας τύχης (ή ατυχίας ) γλάστρες με τα μοναδικά τους πανξερα φυτά επίσης.

Γύρισα μηχανικά το βλέμμα μου από την άλλη μεριά ,στην απέναντι άκρη δηλαδή του διπλωμένου και απλωμενου παπλώματος,δεχόμενη αυτομάτως ακόμα έναν οπτικό πυροβολισμό στη θέα δύο παρόμοιου περιεχομένου γλαστρών.
Ένα μικρό δάσος από ξερά κλαδιά και φύλλα ίσως και λουλούδια,στεκόταν δεξιά και αριστερά μου ,εμπρός μου,σε απόσταση αναπνοής.

Και ενώ η δική μου είχε ήδη σχεδόν κοπεί (η αναπνοή μου δηλαδή) από το θέαμα ,τα αντανακλαστικά μου με οδήγησαν από μόνα τους στα σκαλάκια της πόρτας του σπιτιού και το χέρι μου βρέθηκε σηκωμένο να χτυπάει το κουδούνι.Ηδη ήταν πολύ αργά για οπισθοχώρηση.
Έπρεπε να μείνω και να το αντιμετωπίσω.
Ναι,αλλά ποιο ?
Ούτε που ήξερα για ποιο λόγο χτύπησα το κουδούνι.
 :-\
Να ήθελα άραγε να διαμαρτυρηθώ για την κατάντια και να ζητήσω πιέσω διεκδικήσω με κάθε νόμιμο τρόπο και κόστος τα δικαιώματα των ξερων πλέον φυτών ?

Να απαιτήσω άμεση αντικατάσταση τους προκειμένου να διατηρηθεί η ψυχική ισορροπία του μπαλκονιου ? Δεν ήξερα βέβαια κατά πόσο στέκει νομικά η διεκδίκηση της ψυχικής ισορροπίας ενός μπαλκονιού,μιας που τα μπαλκόνια ως γνωστό είναι ως επί το πλείστον φτιαγμένα από μπετόν και επιβεβαιωμένο εδώ και δεκαετίες ότι μέσα στα υλικά τις πρώτες ύλες δηλ της κατασκευής του μπετόν,ψυχή δεν περιέχεται.

 :-ty

Τόσο οι σκέψεις μου,όσο και η πρόχειρη κατάστρωση σχεδίου για το επόμενο βήμα,διακόπηκαν από το άνοιγμα της πόρτας.
Αυτή η πόρτα δεν είχε λοιπόν θυροτηλεφωνο,ήταν μια πόρτα με απλό κουδούνι που ο ιδιοκτήτης το άκουγε από μέσα και ερχόταν στην πόρτα να την ανοίξει χωρίς πρώτα να ελέγξει τη μορφή του επισκέπτη.

Η γυναίκα που άνοιξε ήταν χαμηλού προς μετρίου αναστήματος,αδύνατη και καλοχτενισμενη
Φορούσε μια ρόμπα με μεταξωτό γιακά και βελούδινες τσέπες.
Έμοιαζε ρόμπα σπιτιού δηλαδή όχι από αυτές που ρίχνουμε πάνω από το νυχτικό όταν θέλουμε να σηκωθούμε το βράδι για κάποιο λόγο,δεν ήταν δηλαδή ρόμπα νυχτικου,αλλά ρόμπα καθιστικού ,ολοήμερη.

Ευτυχώς -σκεφτηκα- τουλάχιστον δεν την ξύπνησα ,είχε ήδη ξυπνήσει και αν κρίνω από την οσμή που γαργαλαει αυτή τη στιγμή στα ρουθούνια μου,η κυρία αυτή ήδη έπαιρνε το πρωινό της.
Καφέ με κέικ κανέλας !
Το κέικ μάλλον είχε μόλις βγει από το φούρνο γιατί ένα κέικ χθεσινό δεν ραντίζει τη μυρωδιά του σε ολόκληρο το σπίτι.
Το συμβάν αυτό είναι αναμενόμενο μόνο από ένα κέικ της στιγμής του ξεφορμαρισματος.

"Καλημέρα κορίτσι μου"

".  Ε....καλημέρα !"

"Είσαι από εδώ,της πολυκατοικίας?"

"Ε....όχι ...."

"Έλα,πέρασε μέσα"


Πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε,βρέθηκα στο διάδρομο και η πόρτα πίσω μου είχε ήδη κλείσει.

"έλα,πέρασε από δω,θα ανοίξω τη σάλα να καθίσουμε εκεί,έχει ακόμα ζέστη έξω και η σάλα είναι το μόνο δωμάτιο του σπιτιού που έχει λίγο δροσιά.
Θα είσαι κουρασμένη από το δρόμο,κάτσε να σου βάλω καφέ και ένα κομμάτι κέικ,μόλις το έβγαλα από το φούρνο είναι αρκετά νόστιμο όσο νοστιμο δηλαδή μπορεί να είναι ένα κέικ χωρίς σχεδόν καθολου ζάχαρη,βλέπεις είμαι διαβητική και πρέπει να προσέχω όμως πάντα συνοδεύω τον πρωινό μου καφέ με κάτιτις γιατί το στομάχι άδειο,δεν παράγει μυαλό ...."

" Ε....ξέρετε...εγώ..."

"Βολεψου μέχρι να σε σερβίρω,μόνη μου μένω εδώ και τριάντα χρόνια δεν ξαναπαντρεύτηκε από τότε που ο συχωρεμενος έφυγε και.............................."

Στη διαδρομή μεταξύ σάλας -κουζινας-σαλας είχε ήδη εξιστορήσει περισσότερο από το μισό της ζωής της με λεξεις τοποθετημένες στη σειρά προσεκτικά όμορφα και με απίστευτη ταχύτητα σχεδόν αγχωτικά .

"Εσύ κοριτσι μου είσαι από εδώ? Ποιανού είσαι ? "

"Ε ...ξέρετε.Οχι,δεν είμαι από εδώ κοντά τουλάχιστον.
Είναι τελικά πολύ νόστιμο το κέικ σας ,σχεδόν δεν κατάλαβα ότι δεν περιέχει ζάχαρη"

 είπα ,έτοιμη να προσθέσω ότι η γλύκα της συμπεριφοράς αυτής της γυναίκας,είχε υπερκαλυψει ακόμα και την έλλειψη της ζάχαρης στον καφέ που από συνήθεια δική της μου τον σέρβιρε κι εμένα σκέτο.
Η συζήτηση μονόλογος αφήγηση της συμπεθεστατης κυρίας βελούδινης (έτσι αποφάσισα να την ονομάζω στο μυαλό μου) ,συνεχιζόταν για αρκετή ώρα.
Μιλούσε για τα παιδιά της τώρα,για τα ταξίδια της,για τις απλές λύσεις που έδινε στα πολύπλοκα ζητήματα που παρουσιάζονταν μεταξύ των παιδιών που είχε στην επίβλεψη της κατά τη διάρκεια της καριέρας της ως νηπιαγωγός πολλά χρόνια πριν και μετά που μεγάλωσαν τα δικά της παιδιά άρχισε πάλι να εργάζεται πολύ πριν εγκατασταθεί σε αυτό εδώ το σπίτι όπου αρχικά έμενε με την ξαδέρφη της αλλά μετά εκείνη.....


"Μήπως είναι η ώρα να με καταγράψεις γλυκειά μου για να συνεχίσεις με τα υπόλοιπα σπίτια, θα αργήσεις και θα σε μαλώσει ο προϊστάμενος του έργου"

"Ορίστε,τι είπατε ,δεν καταλαβαίνω τι να καταγράψω" απάντησα απορημενη.
"Εμένα φυσικά ,το μόνο ζωντανό πρόσωπο σε αυτό εδώ το σπίτι.
Μα ...
Της απογραφής δεν είσαι κορίτσι μου ,σήμερα δε γίνεται?"

"Ε ...όχι,δεν είμαι ....ξέρετε....εγώ ..ήρθα για...να πω...."

"Α,δεν είσαι εσύ (αμήχανο ξύσιμο κεφαλιού)Άρα γιατί ήρθες,τι θα ήθελες να μου πεις ?"



Η μικρών δευτερολέπτων σιωπή μεταξύ μας έφτασε στο τέλος της με εμένα να απαντώ τόσο αμήχανα ,όσο και αποφασιστικά :

"Τα φυτά σας έχουν ξεραθεί"




4
Θέματα ανθρωπίνων σχέσεων / Απ: Ζηλεια και ανασφάλεια
« Τελευταίο μήνυμα από Vachi στις 20 Σεπτέμβριος 2021, 10:26:17 πμ »
 :-c

Η κυρία με τους πονοκεφάλους
Είχε απλά παραιτηθεί

Ζητούσε την προσοχή του άντρα της

Αντί εκείνης του ίδιου της του εαυτού


Φροντίζουμε τον εαυτό μας πρώτα πρώτα

Μπάνιο κρέμες γυμναστική διατροφή και χόμπι φίλους αδερφούς δασκάλους για να μαθαίνουμε βιβλία να διαβάζουμε (φόρουμ να συζητάμε χιχιχι)



Εάν περισσέψει χρόνος
Θα κάνουμε ει δυνατόν ημερησίως
Τον απολογισμό μας

Λοιπόν,αυτό το σκ
Κολύμπησα στα βαθιά

Ενημερώθηκα για την επόμενη πανσέληνο


Α !
Μαγείρεψα και το αγαπημένο μου φαγητό

 :spruce_up:

 :spruce_up:




5
Fun Section / Απ: Το τραγούδι έχει τη λέξη...
« Τελευταίο μήνυμα από Vachi στις 20 Σεπτέμβριος 2021, 10:16:40 πμ »
https://youtu.be/e0Oi3l4755Y


Ψυχή μυαλό σκέψη τραγούδι


 :spruce_up:



Ας συνεχίσουμε με τη λέξη σκοπός


6
Φιλείν + Σοφία / Απ: Έχουμε ψυχή τελικά?
« Τελευταίο μήνυμα από Vachi στις 20 Σεπτέμβριος 2021, 10:03:34 πμ »
Ωραίο θέμα κι αν δεν υπήρχε θα άνοιγα παρόμοιο γιατί μου τριβέλιζε το μυαλό αυτές τις μέρες το εξής: γιατί τον λένε "ψυχίατρο" αφού γιατρεύει το μυαλό; Μήπως η ψυχή εδρεύει στο μυαλό; το μυαλό κουμαντάρει την ψυχή; Η ψυχή έχει καμιά σχεση με το "εγώ" του καθενός; Και άλλα πολλά ερωτήματα αλλά φτάνουν τόσα...



 :-c

Ίσως βγαίνει από το ψύχος


Του μυαλού και τής καρδιάς
Ο ψυχρίατρος ζεσταίνει το μυαλό

Που κυριεύει την καρδιά
Που γεννά την ψυχή


Ναι,όσο το σκέφτομαι σιγουρευομαι



 :-be
7
Θέματα ανθρωπίνων σχέσεων / Απ: Ζηλεια και ανασφάλεια
« Τελευταίο μήνυμα από Serenata στις 19 Σεπτέμβριος 2021, 06:32:56 μμ »
Σερενάτα ,το δικό σου συναίσθημα δεν είναι ζήλεια

Είναι αγανάκτηση

 :-ty

Μάλλον έχεις δίκιο τελικά. Γιατί συνειδητοποιώ πως δε μου φταίει που τον βρίσκω με παρέες μικρές ή μεγάλες, αντρικές ή γυναικείες. Μου φταίει που δεν βρίσκω αυτόν.. Δεν είναι εκεί για μένα όπως ήταν .. Δεν ενδιαφέρεται. Αγανάκτηση και απογοήτευση είναι, όχι ζηλεια. :(
8
Θέματα ανθρωπίνων σχέσεων / Απ: Ζηλεια και ανασφάλεια
« Τελευταίο μήνυμα από Serenata στις 19 Σεπτέμβριος 2021, 04:47:49 μμ »
Εννοείται ότι είναι προσωπικό, όμως πολλές φορές ακούμε και τις γνώμες άλλων και επηρεαζόμαστε προς μια θετική κατεύθυνση.

Πολλοί, από την άλλη, είναι τόσο κολλημένοι σε μια ιδέα, που ενώ τους λες, ενώ το βλέπουν ότι δεν ειναι καλό, τίποτα αυτοί! Το κόλλημα κόλλημα.

Λένε οι ψυχολόγοι ότι για να γιατρευτεις, πρέπει εσύ ο ίδιος να έχεις μπουχτίσει από μία κατάσταση και να ζητήσεις βοήθεια. Λένε επίσης όμως, αν δεν κάνω λάθος, πως σε κάποιες περιπτώσεις, υποσυνείδητα στο μυαλό κάποιου που υποφέρει από μια κατάσταση, υπάρχει ένα κρυμμένο όφελος. Για παράδειγμα είχα ακούσει για μια κυρία που υπέφερε από φοβερούς πονοκεφάλους για τους οποίους ζήτησε ιατρική βοήθεια. Ο ψυχολόγος της είπε να δουλέψουν το άγχος για να μην έχει τους πονοκεφάλους. Αποτέλεσμα μηδέν κι ας ηταν η ίδια που είχε ζητήσει τη βοήθεια και ήθελε πολύ να απαλλαγεί απο τον πονοκέφαλο . Ο λόγος ηταν πως, όταν την έπιανε ο πονοκέφαλος, ο σύζυγός της, τότε και μόνο τότε,  γινόταν ιδιαίτερα τρυφερός μαζί της, πράγμα που δεν ήθελε υποσυνείδητα  να χάσει.

Αρα, ποιος δε μου λέει και μενα πως για να μη γουστάρω αλλαγές υπάρχει κάποιο όφελος πίσω από όλο αυτό το μπέρδεμα και τη στεναχώρια που δε θέλω να χάσω;
9
Θέματα ανθρωπίνων σχέσεων / Απ: Ζηλεια και ανασφάλεια
« Τελευταίο μήνυμα από jimb στις 19 Σεπτέμβριος 2021, 09:35:10 πμ »
Γιαυτό υπάρχει το στέκι, η κουβέντα που πιάνουμε, μπας και κάνει καμιά επανεκκίνηση το μυαλό, αλλά μπαααα! δεν το βλέπω. Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο δύσκολα κάνει επανεκκίνηση κανείς, ε;


το στεκι ειναι ενα αποκουμπι σε δυσκολες στιγμες, αλλα μεχρι εκει.
Δυστυχως το εργο της επανεκκινησης ειναι αυστηρα προσωπικο  :-c
10
Φιλείν + Σοφία / Απ: Έχουμε ψυχή τελικά?
« Τελευταίο μήνυμα από Serenata στις 18 Σεπτέμβριος 2021, 10:24:17 μμ »
Ωραίο θέμα κι αν δεν υπήρχε θα άνοιγα παρόμοιο γιατί μου τριβέλιζε το μυαλό αυτές τις μέρες το εξής: γιατί τον λένε "ψυχίατρο" αφού γιατρεύει το μυαλό; Μήπως η ψυχή εδρεύει στο μυαλό; το μυαλό κουμαντάρει την ψυχή; Η ψυχή έχει καμιά σχεση με το "εγώ" του καθενός; Και άλλα πολλά ερωτήματα αλλά φτάνουν τόσα...
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10

SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory