Αποστολέας Θέμα: Ποίηση  (Αναγνώστηκε 6003 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Soul Rebel

  • Αναρχική & Ονειροπόλα
  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 702
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος, όχι ζωντανός.
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #15 στις: 10 Νοέμβριος 2010, 11:15:40 πμ »
Σκισμένο Ψαθάκι - Αλκυόνη Παπαδάκη

Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός και γω να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μαγούλα μου και να κάνουν κρουστά.
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας Ξημερώνει.
 
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.
 
Το κακό είναι πώς όλα αυτά γίνονται επειδή στο βάθος είμαι δειλή. Τα κάνω για να πιστέψω έστω και για λίγο πώς είμαι και εγώ εδώ. Πως παίζω και εγώ σ΄ αυτό το ντέρμπυ. Πάντως όπως και να χει το ζήτημα ένα πράμα ξέρω καλά.
 
Πως γουστάρω πολύ.
Γουστάρω την φάση και περισσότερο την αντίφαση.
Γουστάρω την τρελά μου και περισσότερο την τρελά των άλλων.
Γουστάρω να μυρίζομαι ανθρωπίλα.
Γουστάρω τ΄ αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες.
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια.
 
Μπορεί να είμαι μια δειλή μια φευγάτη αλλά χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος με έσπειρε σε αυτή την γη.
 
Αν σκοτωθούμε σε καμία στροφή να ξέρεις συμβαίνει αυτό και στα πουλιά. Ήρθαμε στην γη περάσαμε καλά ευχαριστώ, δαγκάσαμε μερικές γερές μπουκιές, μούλιασε η ψυχή και το πετσί μας μέσα στο ζουμί της ζωής και αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάμομε. Σημασία έχει η ένταση. Όχι η διάρκεια. Το χει η κούτρα σου να ζεις. Μπορεί να φτάσεις στα εκατό χωρίς να ζήσεις ούτε μια μέρα. Γι αυτό σου επαναλαμβάνω. Αν σκοτωθούμε σε καμιά στροφή να ξέρεις ότι τίποτα δεν θα ανατραπεί από τον όμορφο τούτο κόσμο, που είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε. Τίποτε απολύτως.

Αποσυνδεδεμένος Soul Rebel

  • Αναρχική & Ονειροπόλα
  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 702
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος, όχι ζωντανός.
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #16 στις: 09 Δεκέμβριος 2010, 09:00:43 μμ »
Μ' αρέσει όταν Σωπαίνεις - Pablo Neruda

Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
 
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.
 
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.
 
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια η νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα κι απ' αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.
 
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Αποσυνδεδεμένος Soul Rebel

  • Αναρχική & Ονειροπόλα
  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 702
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος, όχι ζωντανός.
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #17 στις: 25 Δεκέμβριος 2010, 11:49:13 μμ »
Θά ῾ρθει μιὰ μέρα - Μανώλης Αναγνωστάκης


Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
 μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.

Αποσυνδεδεμένος Soul Rebel

  • Αναρχική & Ονειροπόλα
  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 702
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος, όχι ζωντανός.
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #18 στις: 26 Δεκέμβριος 2010, 01:28:39 μμ »
 Στέλιος Δουμένης

Να Ζω

Τη ζωή αυτή που ζω
να την ζω όπως κι αν ζω,
σαν άνθρωπος είτε σαν ζο,
φτάνει να ζω.

Το Σήμερα

Αυτό που σήμερα είναι εχτές
ήταν σήμερα εχτές,
μα και το σήμερα μαθές
δεν θά 'ναι αύριο χθες;
Ή μήπως και το αύριο
δεν θά 'ναι χθες μεθαύριο;
Κι όλα μαζί μεθαύριο αν θες,
σήμερα, χθες,
προχθές, αντιπροχθές.

Ημιμαθής

Έμαθα πολλά και ξέρω
πως είν' κι άλλα που δεν ξέρω.
Μα δεν μένω απαθής.
Όμως το καταλαβαίνω
ότι πια δεν προλαβαίνω
να τα μάθω, και λυπάμαι
που θα φύγω ημιμαθής.




Αποσυνδεδεμένος Serenata

  • Απλό μέλος
  • **
  • Μηνύματα: 83
  • Mood: Indescribable
    Indescribable
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #19 στις: 28 Αύγουστος 2021, 01:02:12 μμ »
Αγαπημένα ποιήματα, ποιήματα που σας εκφράζουν, δικά σας και μη  :)

Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ - Κική Δημουλά

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

Πόσο θα ήθελα να το έχω γράψει εγώ αυτό. Πόσο αληθινά με εκφράζει!
Το ωραίο με την απαισιοδοξία είναι ότι είτε αποδεικνύεται ότι είχες δίκιο είτε συμβαίνει να δοκιμάζεις μια ευχάριστη έκπληξη.

Αποσυνδεδεμένος Serenata

  • Απλό μέλος
  • **
  • Μηνύματα: 83
  • Mood: Indescribable
    Indescribable
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #20 στις: 28 Αύγουστος 2021, 09:32:56 μμ »
Επιτρέπονται λίγα στιχάκια δικά μου ενόψει του χωρισμού;



27/2/2021


Ενεστώτας: αναπολώ, στεναχωριέμαι

Αόριστος: ερωτεύτηκα, ευτύχησα

Παρατατικός: αγαπιόμουν, ταίριαζα

Παρακείμενος: έχω τελειώσει, έχω σβηστεί

Υπερσυντέλικος: είχα υπάρξει, είχα γελαστεί

Μέλλοντας συνοπτικός: θα περάσει, θα αργήσει

Μέλλοντας εξακολουθητικός: θα πονάει

Μέλλοντας Συντελεσμένος: θα έχω ξεχαστεί


--------------------


4/3/2021

Κάθε μέρα φεύγεις πιο μακριά

και φεύγουν όσα είχα συνηθίσει

Μένει μια άρρωστη καρδιά

Ποιανού από των δύο;


Ορφάνια...


Πότε θα φανερωθείς ξανά

Πελώριος μες στην αγάπη σου

Δυνατός μες στο φιλί σου

Πότε θα σπάσεις τη σιωπή;


Μα τι λέω; Τι λέω;

Όχι, δε θα σου τα πω

Δε θα τα ακούσεις από μένα πια

Σωπαίνω...


Κρυφτήκανε τα λόγια τώρα

Σβηστήκανε τα όνειρα

Και το αύριο

Κι αυτό μας έχει παρατήσει


Τη φανταζόσουνα ποτέ ετούτη τη στιγμή

Που ούτε γιατί θα αναρωτιόμαστε

Μονάχα θα παλεύουμε να κάνουμε υπομονή

Μέχρι να μη μπορούμε να μιλάμε άλλο;

.......

Αυτά, αγαπημένε μου.


Και τι μας έμεινε, μου λες;

Δες τι μας έμεινε

Για δες


Ξανά μια αρχή


Κι ορφάνια





--------------------


Άνοιξη 2021


Χαμένος στα νοήματα

Που σου διαφεύγουν

Κυνηγάς τη μία και μοναδική Αλήθεια

Νάτη μπροστά σου

Με τρία μόλις γράμματα


"ΔΕΝ"

Όπως όταν λέμε

Δεν είναι - Δεν υπάρχει - Δεν χρειάζεται

Ενώ νομίζαμε σημαντικότερο

Να είναι - Να υπάρχει - Να χρειάζεται


Το "ΔΕΝ" το νόημα κι η ουσία

Αυτό που ψάχναμε εξαρχής

Αυτή η μικρούλα λέξη


"ΔΕΝ", πανανθρώπινο, πανάρχαιο, παντοτινό

Είναι η έλλειψη των πάντων

Που τη βλέπεις

Όταν αναζητάς τα πάντα που ξεφεύγουν

 

Το ωραίο με την απαισιοδοξία είναι ότι είτε αποδεικνύεται ότι είχες δίκιο είτε συμβαίνει να δοκιμάζεις μια ευχάριστη έκπληξη.

Αποσυνδεδεμένος Vachi

  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 995
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #21 στις: 30 Αύγουστος 2021, 11:48:09 μμ »
 :-c

Πόσο όμορφα λόγια
 :-i
 :spruce_up:

Αποσυνδεδεμένος Serenata

  • Απλό μέλος
  • **
  • Μηνύματα: 83
  • Mood: Indescribable
    Indescribable
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #22 στις: 30 Αύγουστος 2021, 11:59:47 μμ »
Σε ευχαριστώ πολύ   :) :) :)

Είναι λυτρωτικό να γράφεις όταν σε πλημμυρίζουν συναισθήματα και δεν μπορείς να τα εκφράσεις αλλιώς.
Το ωραίο με την απαισιοδοξία είναι ότι είτε αποδεικνύεται ότι είχες δίκιο είτε συμβαίνει να δοκιμάζεις μια ευχάριστη έκπληξη.

 

SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory