Αποστολέας Θέμα: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας  (Αναγνώστηκε 5099 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #15 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 01:18:09 πμ »
Βαρδια εβδομη





Στον χαρτη ηταν χαραγμενη η ευθεια που φτανει στο Καρατσι, θα ξεφορτωναμε τα λαδια. Βαρυς ο ουρανος, μουσωνες να φυσανε εξω και ενα βιλαι να χτυπαει στα ρελια ασταματητα. Ο προσοδοφορος ταξιδευτης εσκιζε τα νερα χωρις σταματημο. Τα πιστονια κατω στο μηχανοστασιο ανεβοκατεβαιναν αλυπητα. Απο μια αποψη με αυτο το καραβι χαιρομουν που ταξιδευα. Γερο σκαρι με ολα τα προτυπα ασφαλειας. Double bottom - Double skin. Σαβουρα γυρω γυρω και στα πανιωλα. Κατασκευασμενα στην Κορεα ηταν παραγγελια για ρωσους. Αλλα τα εφαγε λαχανο ο Γιελτσιν. Μολις κατερευσε η Ρωσια τα καραβια ξομειναν και τα πηραν για ενα κομματι ψωμι. Αλλα ηταν απο γερο ατσαλι και καλοταξιδευτα. Στο μποντζι ηταν λιγο ευαισθητα, τραβαγε κατι 30αρες που σου αλλαζαν τα φωτα. Ο πρωτος πηγαινε στο μηχανοστασιο για υπνο στην καμπινα ελεγε οτι τουμπαρε απο το κρεβατι. Εγω μαλλον συνηθισα και κοιμομουν σαν πουλακι. Απο τοτε μου εχει μεινει το κουσουρι. Κοιμαμαι οπως να ναι, κοιμαμαι ευκολα και ξυπναω ευκολα. Ακομα και ο υπνος ειναι με το ενα ματι κλειστο και το αλλο να παιζει.


- Καπταν Νικο ποτε φτανουμε στο Καρατσι?
- Σε δυο μερες ισως και λιγοτερο Μαρκονη, αμα ειναι και πρυμα ο καιρος
- Καλος ειναι ο καιρος και τα μουσωνια δεν ειναι πολλα ακομα.
- Δεν ειναι η εποχη τους, ισως στο φευγα να τα βρουμε μπροστα ομως.
- Ποσο θα κατσουμε στο Καρατσι?
- Οχι πολυ, παιρνουνε γρηγορα εκει. Με το που συνδεεις τα manifolds αμεσως σε αδειαζουν σαν ρουφηχτρα. Αμα προλαβαινεις να βαζεις σαβουρα δηλαδη.
- Εχει κατι καλο στο Καρατσι?
- Μπα, ξεχασε τα αυτα που ηξερες, γελαδες εχει στη μεση του δρομου μονο.
- Ε καλα, τουλαχιστον κατι να παρουμε??
- Εχει φτηνα δερματινα, οτι φανταστεις απο ονυχα, ξυλογλυπτα επιπλα και χαλια. Αλλαπου να τα κουβαλας βρε συ?? Ειχα βρει μια φορα, μια ξυλογλυπτη τραπεζαρια απο τριανταφυλια. Αλλα πως να την παρω, στην τσεπη μου??
- Δικαιο εχεις, να παρω κανα δερματινο ισως.
- Οτι και να κανεις μια απο τα ιδια ρε Μαρκονη.
- Σε πιασανε οι μαυρες σου καπταν Νικο??
- Καιω ολος, αυτο με επιασε.
- Γυρναμε γυρω γυρω απο την φωτια και αυτη μας καταπινει καπταν Νικο.
- Τωρα τιν τουτο ρε Μαρκονη, αμπελοφιλοσοφια της μισης οκας?
- Παρτο και δουλευτο, να εχεις δουλεια μεχρι να ερθει ο σκαπουλος.
- Ναι μην χεσω και αυτος οποτεθελει ερχεται. Πας για υπνο?
- Σε λιγο, πηγε κιολας τρεις και δεν πηρα χαμπαρι.
- Κατσε λιγο ακομα να σκατζαρουμε μαζι.
- Ναι ε? Γιατι μαζι κανουμε την βαρδια? Ξυπναω στις 8 οπως καθε μερα αν το ξεχασες.
- Ωχου μωρε σταματα την γκρινια, και αμα θες τραβα να κοιμηθεις.
- Στασου βρε, να την τελευσουμε μεχρι να ερθει ο γραμματικος να μην εχεις να λες.


Ο Ναυτης εφερε τον καφε του γραμματικου λεγωντας μας καλημερα.
- Καλημερα Τζοτζεφ.
- Καλημερα Μαρκονη. Ποτε παρει τηλεφωνο σπιτι??
- Οποτε θες Τζοτζεφ, αλλα ειναι ακριβο.
- Βρε Τζοτζεφ ασε τωρα τα τηλεφωνα, ξυπνησες το Γραμματικο?
- Μαλιστα καπταν Νικο, ερχεται.

Πραγματι σε λιγο μπηκε ο Γραμματικος.
- Καλημερα σε ολους, εδω εισαι Μαρκονη?? Ξεχαρμανιασες στην ινδονησια και εισαι ορεξατος?? Κρατησου καλα γιατι εδω θα πεσει πεινα.
- Καλημερα Γραμματικε, εγω παντα ειμαι ορεξατος, παμε για υπνο τωρα δα.
- Αντε στο καλο.


Φυγαμε για τις καμπινες μας και ξαπλωσα στα σβελτα στην μικρη κουκετα μου. Μεσα στο σκοταδι παρατηρουσα μια αφισα του Τζιμ Μορισσον που ειχα στον τοιχο. Εμπαινε το φεγγαρι απο το φινιστρινι και εσκαγε πανω στην αφισα σαν προβολι. Ευχαριστημενος με πηρε ο υπνος, αυριο ισως να εβγαινα στο Καρατσι, θα εκανα κατι ψιλα ψωνια ισα ισα ναλεω οτι κατι ψωνισα απο μια νεα χωρα. Στην ουσια το ηξερα οτι το Καρατσι ηταν μια μαπα πολη αλλα για μενα ηταν αλλιως. Το Καρατσι ηταν μια νεα χωρα που την κατακτουσα και την προσθετα στις νεες χωρες που πηγαινα.

Ξυπνησα νωρις την αλλη μερα, και αφου εφαγα με τον καφε στο χερι ανεβηκα γοργα δω τι ειχαν οι λιστες. Μετα ανοιγαν τα ΡΕΑ οπου εκει διαβαζαμε το πρεςς, την εφημεριδα των καραβιων και παρειχαμε οτιδηποτε τεχνικη η αλλη βοηθεια χρειαζοταν καποιος συναδελφος. Μερικες φορες περναμε ενα τηλεγραφημα χερι - χερι και περναγε απο ωκεανο σε ωκεανο μεχρι να το παρει καποιος που ειχε επαφη με Αθηνα. Με τον ιδιο τροπο γυρναγε πισω και η βεβαιωση ληψης του τηλεγραφηματος. Στα πελαγα, μεσα απο δυσκολες συνθηκες αυτο ηταν ενα απο τα κατορθωματα μας: Να δειχνουμε την αλληλεγγυη μας ο καθε συναδελφος προς τον αλλον. Παντα οσοι ηταν περα απο το 100 ανατολικο περναγανε τα τηλεγραφηματα τους σε αλλους συναδελφους. Αυτοι ηταν οι "κουφοι" της παρεας, μιας και για να πιασουνε Αθηνα επρεπε να ταιριαξει τοσο η ωρα οσο και ο καιρος, και ισως εβρισκε ενα περασμα για λιγα λεπτα μονο. Τα ΡΕΑ επιπλεον ηταν το συνδικαλιστικο βημα των Ασυρματιστων. Θυμαμαι πολλα διακριτικα που στους αιθερες εχουν μεινει ονομαστα για πολλους λογους.

Εκλεισα τον σταθμο, γειωσα τις κεραιες και εβαλα stand by το σταθμο, κλειδωσα τον ασυρματο και πηγα να ετοιμαστω για να κανω μια πρωτη βολτα στο Καρατσι.

Το Καρατσι, δεν μου εκανε φυσικα καλη εντυπωση. Ειχε αγελαδες στην μεση του δρομου. Μας λεγανε οτι δεν κανει ουτε να τις ακουμπησουμε γιατι ως γνωστον ειναι ιερες. Πετυχαμε και μια στη μεση και περιμεναμε υπομονετικα 5 λεπτα για να ξεκουνησει. Πλακα ειχε απο μια πλευρα. Πηγαμε σε διαφορα μαγαζια για ψωνια. Τελικα αγορασα 2-3 δερματινα μπουφαν και κατι ονυχες ισα ισα για να τα κανω δωρο στη μανα μου που τις αρεσαν αυτα τα μπιχλιμπιδια. Δεν κατσαμε ουτε για φαγητο, το Καρατσι εβγαζε μια απροσδιοριστη βρωμα και τα μαζεψα για πισω αρον αρον. Δικαιο εχειο καπταν Νικος σκεφτηκα. Αμαν και αμαν να φυγουμε ελεγα.

Την αλλη μερα ειμασταν νετοι, φυγανε σε δυο μερες 50 χιλιαδες λαδια. Αντε στο καλο και να μην βλεπωμαστε σκεφτηκα. Ανοιχτηκαμε γοργα με τον πιλοτο να μας βγαζει εξω σιγα σιγα. Τον πηραν τα ρυμουλκα και βαλαμε ροτα προς περσικο χωρις οδηγιες. Αυριο μας ειχαν πει οτι θα μας στειλουνε ναυλο.

- JET A-3, Ethanol, και αλλα τετοια θα φορτωσουμε καπετανιε. Παρε το ναυλο.
- Απο που λεει??
- Θα φορτωσουμε απο JEDDAH για AMSTERDAM και ισως ενδιαμεσους σταθμους. 8 παρτιδες ειναι ολα με 10 ναυλωτες.
- Καταλαβα θα στελνουμε σε 10 κεραταδες παλι ΕΤΑ (Estimated Time of Arrival)
- Ναι το ρημαδι. Αστα να πανε.
- Ωραια χαρτες μαλλον εχουμε, μονο στορια να στειλουμε και μπονκερ κατα τα αλλα ειμαστε φουλ. Αυριο θα φτασουμε κοντα στο Αντεν. Φωναξε τον Γραμματικο να του πω να βγαλει πορειες.
- Παω κατω στην τραπεζαρια ειναι και τρωει.


- Γραμματικε σε θελει ο καπετανιος να κοιταξεις τις πορειες.
- Για που ρε Μαρκονη??
- Εκει που σου αρεσει, JEDDAH και μετα AMSTERDAM.
- Οχι ρε γαμωτο στους τελειωμενους θα παμε παλι?
- Μου ειπε ο καπετανιος να δεις αν εχουμε πορτολανες του Αμστερνταμ και για τις κοστες.
- Νομιζω τα εχουμε ολα. Παω πανω να τα βγαλω.
- Οκ παω πρυμα να αραξω λιγο.



Πηγα στην πρυμη, να σκεφτω λιγο. Παει και το παλιο Καρατσι σκεφτηκα.
Ε μην τα θες και ολα δικα σου, καλα περασες στην ινδιονησια.
Ανεβηκα στην καμπινα να γραψω 2-3 γραμματα. Στην μανα μου και σε2 φιλαρακια, ηθελα να τους γραψω πως περναω.
Αν και τι να τους πω? Να φιλοσοφησω την μοναξια μου??
Μοναξια με την οποια ειχα αρχισει να συμφιλιωνομαι. Αρχισα μεσα απο μια πορεια παραλληλη με αυτη που χαραζαμε στο πλοιο να τα βρισκω με τον εαυτο μου.

Η μοναξια ειναι μια ωραια φιλη που αμα τα βρεις μαζι της εκανες την τυχη σου...




Στριβαμε το κολπο του Αντεν και σε λιγο θα πιαναμε την ευθεια για την Jedahh. Δυσκολο φορτιο αυτες οι κηροζινες, μυριζουν βαρια και μπορει να πεθανει κανεις απο τις αναθυμιασεις.

Εφαγα στα γρηγορα, και ανεβηκα να παρω το δελτιο καιρου. Αν και στην Ερυθρα οι καιροι ειναι παντα σχετικα ηρεμοι, ωστοσο ειναι υποχρεωτικο να καταγραφεται ενα δελτιο ανα 24ωρο της περιοχης που βρισκεσαι. Ισως μετα να κατεβαινα να δω καμια ταινεια, ο δευτερος ειχε καταφερει να αλλαξει με ενα ελληνικο πλοιο στο Καρατσι: εδωσε τις δικες μας σαβουρες και πηρε τις δικες τους. Σπανια βλεπαμε ταινειες τις προκοπης, πιο σπανια εβλεπες πληρωματα να ενδιαφερονται για καλες ταινειες με την εννοια της ποιοτητας.
Ισως και να ειχαν δικαιο, εκει που μα ειμασταν κλεισμενοι, η κουλτουρα μας μαρανε. Σε ατελειωτες συζητησεις που εκανα με διαφορα πληρωματα, τους ειχα πει οτι επιβαλεται οι εταιρειες να εγκαταστησουν μια αρκετα μεγαλη δορυφορικη κεραια για να μπορουμενα βλεπουμε φρεσκια τηλεοραση εστω και στα αγγλικα. Αλλωστε καθε μερα αγγλικα μιλαγαμε μιας και ειμασταν μικτα πληρωματα. Δυστυχως οι εφοπλιστες δεν το ειχαν κρινει απαραιτητο. Ετσι συνεχιζαμε ατελειεωτες ωρες και ωρες να αγναντευουμε το μπλε σε διαφορες αποχρωσεις. Στην θαλασσα, στον ουρανο και περα στον οριζοντα. Ολα ηταν μπλε...


- Σκατζαρες μα σε κρατα λυπη μεγαλη καπταν Πετρο;
- Αυτες τις βλακειες τις ελεγε ο συναδελφος σου, οχι σκατζαρα και κουτουλαω στους μπουλμεδες απο την νυστα.
- Γιατι μου χαλας την σκεψη βρε καπταν Πετρο; Αλλωστε μετα την jedahh θα κοιμασαι ολη μερα.
- Που να κοιμηθω βρε μαρκονη με δουλευεις; μετα το πορτ σαιντ και να δουμε.
- Σωπα καημενε, θα περασουμε και απο ανοιχτα της Κρητης, θα δουμε και τηλεοραση, θα ερθει και κανας φρεσκος μπας και παρουμε κανα γραμμα.
- Ναι αυτο καλο θα ειναι, να δω τι κανει και η γυναικα μου.
- Μολα ρε καπταν Πετρο που απο το γραμμα ψαχνεις τι κανει η γυναικα σου.
Θα σου ελεγα εγω τι κανει αλλα αστο.
- Θες να πεις κατι καπταν Νικο;
- Οχι καπταν Πετρο, εσυ ξερεις. Αλλα στο λεω απο πειρα: Φρεσκοπαντρεμενος και ναυτικος δεν υπαρχει καλη προκοπη.
- Εμεις ειμαστε αλλιως, αγαπιομασταν χρονια αλλωστε.
ο καπταν Νικος μασαγε ενα σπιρτοξυλο και φτυνοντας το απαντησε:
- Τραβα κοιμησου τωρα, αλλα καθως θα πλαγιαζεις να θυμασαι οτι η θαλλασα ειναι ατιμη γυναικα: Τα σαπιζει ολα και δεν αφηνει τιποτα ορθιο.
Αυριο πρωι να εισαι ορθιος γιατι πρεπει μαζι με τον μπουμαν να λυθουν ολες οι αντλιες μεχρι την jedahh και να γιαλιζουν.
- Τωρα μου το λες, γρυλισε ο καπταν Πετρος.
- Τωρα το εμαθα, μου το ειπε ο μπαρμπας πριν ανεβω.
- Καλα και αυτος οτι θυμαται χαιρεται. Φευγω μην σκεφτομαι αλλο γιατι θα την βγαλω χωρις υπνο αποψε. Εσυ μαρκονη θα κανεις το νυχτοπουλι οπως παντα ετσι;
- Θα κατσω κανα διωρο ακομα. Μου αρεσει αυτη η ωρα, ο ουρανος ειναι καθαρος και τον εχεις στο πιατο. Υπαρχει κατι καλυτερο απο το να θαυμαζεις τετοιο ουρανο;
- Ναι, το κρεβατι μου και το ονειρο που θα δω την γυναικα μου σε λιγο.
- Αει φυγε απο εδω πρηχτη, αγαπητικε της βοσκοπουλας.
- Σταματα καπταν Νικο, γιατι τον αποπαιρνεις;
- Αστον Μαρκονη, αυτος δεν εχει αγαπησει ποτε του.
- Ρε φευγεις τωρα η να σου πεταξω το κουμπαρσο;

Ο καπταν Πετρος χαθηκε αφηνωντας πισω του καποια ιχνη γελιου εχωντας την χαρα οτι την μπηκε στον καπταν Νικο.

- Γιατι επιτιθεσαι ετσι καπταν Νικο;
- Ε μα τωρα το μυξιαρικο τα εμαθε ολα με 2 μπαρκα που εκανε;
- Οχι αλλα πρεπει να εισαι υπομονετικος με τον κοσμο.
- Σωπα καημενε, απο τετοιους τους εχω φαει στην μαπα. Θα γυρισει σπιτι του και εκει θα βριζει την γυναικα του. Θα καταλαβει οτι δεν γινεται αλλιως και θα το αποδεχτει. Αυτη αλλωστε ειναι η μοιρα μας. Μπας και νομιζε οτι εμεις δεν τα ζησαμε αυτα; Αμα ηθελα στα σοβαρα να κανω οικογενοια μαρκονη δεν θα ημουν εδω, για αυτο να εισαι σιγουρος.
Χεσε με τωρα μην μου τα θυμιζεις.

Αλλαξα κουβεντα μιας και αυτο ηταν το αγαπημενο του θεμα και δεν ηθελα να ανοιξω τετοια κουβεντα. Στο να καταριεται τις γυναικες ηταν πρωτος ο καπταν Νικος.

- Εχει και μια υγρασια ρε καπταν Νικο, κολλανε τα ρουχα μου.
- Ασε και αυριο το πρωι θα λυνουμε αντλιες. Ολη μερα στον ηλιο, 40 βαθμοι εχει εξω. Αυριο εχει πρωτη ο μηνας, ετοιμασες τα pay;
- Απο χθες τα εχω ετοιμα και θα τα παω αυριο στον καπετανιο. Τα εχω βαλει στο κομπιουτερ και σε μια ωρα τα ετοιμαζω.
- Τι λες βρε θηριο; Εμενα μου περνανε 2 ημερες να τα φτιαξω, δηλαδη δυο βαρδιες.
- Καπταν Νικο ετσι ειναι η τεχνολογια, δουλευει αυτη για μας.
- Μην χεσω, ουτε θελω να τα ξερω αυτα τα παλιομηχανηματα. Εγω δουλευω χαρτι και μολυβι.
- Καλα τωρα να σου αλλαξω εσενα μυαλα αποκλειεται. Παω για υπνο καλυτερα να σκεφτεις μονος.
- Παντα μονος σκεφτομαι, θα σηκωθεις νωρις αυριο;
- Μου ειπε ο καπετανιος να σηκωθω μολις ανεβει ο πιλοτος για να δωσουμε Notices of Readyness, μηπως λεει και παμε για φορτωση αμεσως.
- Το καλυτερο που εχουμε να κανουμε μπας και φυγουμε απο τον καταραμενο τοπο. Αντε καληνυχτα μαρκονη.
- Καλη βαρδια γραμματικε.


Φτασαμε εξω απο την Jedahh κατα τις 7, ηρθε ο πιλοτος και μας εβαλε κατευθειαν στο λιμανι. Εδωσα ετοιμοτητα και σε λιγο ανεβηκαν οι αρχες. Αφου μας ψαξανε οι φανταροι εφυγαν και πρατιγαραμε. Σε μιση ωρα ειχαν βαλει δυο μανιφολντς και γεμιζαν διαδοχικα τα αμπαρια. Ο προσοδοφορος ταξιδευτης ειχε 10 ξεχωριστα αμπαρια, 5 αριστερα και αλλα τοσα δεξια. Γεμιζανε ταυτοχρονα αριστερα και δεξια για να κραταει το stability. Ταυτοχρονα αδειαζαν σαβουρα για να σηκωνεται το καραβι. Την αλλη μερα αργα φυγαμε και το αλλο πρωι θα περναγαμε το πορτ σαιντ. Μια βαπορια πιο μακρια επεφτε η ακρη της Κρητης...


"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #16 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:09:33 πμ »
Βαρδια ογδοη



Αμα ανοιξεις την κλιμακα του ρανταρ βλεπεις την δυτικη ακρη της Κρητης. Με τα κυαλια βλεπεις ενα γκριζο ογκο, ισα που καταλαβαινεις οτι ειναι στερια. Καπου λιγο πιο περα ειναι το χωριο μου, εκει που μεγαλωσα και εκανα τα πρωτα μου παιδικα μπανια. Αρχισα να θυμαμαι τις πρωτες μου τρεχαλες στα βουνα της Κρητης. Περναγαμε διπλα, τοσο κοντα μου αλλα και τοσο μακρια. Ανοιξα τερμα την κλιμακα του ρανταρ στα 72 μιλια και η δυτικη μυτη φανηκε στην πρασινη οθονη.

- Γιατι το ανοιγεις τερμα το ρανταρ ρε μαρκονη;
- Εδω που σου δειχνω ειναι η παραλια που εκανα μπανιο μικρος.
- Και που ειναι το μερος που εχεζες;
- Ρε καπταν Νικο δεν τρωγεσαι, πηγε 10 και θα κατεβω κατω εχει coffee time. Δεν θα βλεπω και τα μουτρα σου.
- Κατσε να ερθω μαζι σου γιατι μετα πρεπει να κατεβω στην κουβερτα.
- Ρε για δες μπελα που βρηκα και ερχεται πισω μου.
- Καλως τον Μαρκονη, θες καφε;
- Εχεις κανα γλυκο εδω; Αλλα οι καφεδες που φτιαχνει ο πητ ειναι της παρηγοριας.
- Να σου πω Μαρκονη ακουσες αποτελεσματα των αγωνων;
- Οχι δευτερε, αλλα αμα ειναι θα στα κατεβασω το μεσημερι με το πρεςς.
- Δευτερε επαιξες προπο και τα θες;
- Καπταν Νικο η εξυπναδα σου περισευει βλεπω, δεν πας να την εξαντλησεις στις αντλιες που θα λυνεις σε λιγο;
- Μην με ζωχαδιαζεις τωρα, ο μπουμαν μου ειπε οτι η μεγαλη δεν λυνει.
- Εμ για αυτο στο λεω. Μπας και θες να ανεβω πανω με τα οξυγονα;
- Τρελλος θα σαι, με μεθανολες φορτωμενοι να βαλουμε οξυγονα;
ουτε να κλασουμε δεν θα προλαβουμε.
- Καλα αντε παλευε με τις λαμαρινες τοτε.
- Με λιγο προσεκτικο κτυπημα, ψεκασμα, κτυπημα και παλι ψεκασμα θα βγουν ολα. Αν μπορεις στειλε μου τον μανολο πανω.
- Ποιον, τον λαδα; Θα πρεπει να ρωτησω τον πρωτο.
- Ρωτα οποιον θες, αυτος ειναι γατα στα ξεκολληματα θα τα βγαλει στο αψε σβησε.
- Καλα μαλλον θα ερθει, αλλα μονο για σημερα. Επρεπε να ειχαμε βγαλει καπακια στην jedahh και δεν μπορεσαμε, μεχρι το Αμστερνταμ πρεπει να εχουμε νεταρει. Αληθεια ποτε φτανουμε;
- Σε τρεις μερες θα εχουμε φτασει στα στενα, αλλες δυο να περασουμε το βισκαικο και μετα θα μπουμε.
- Μαλιστα σβελτοι ειμαστε, ανεβασαμε και στροφες...
- Ναι βιαζονται οι ναυλωτες, βγαζει και 16 μιλια τωρα, ποσες στροφες εχεις δωσει;
- ειμαστε στις 85, και στο βισκαικο μπορει να ανεβασουμε αλλες 5 αμα εχει καιρους.
- Εχει παλιοκαιρο τωρα εκει καπταν Νικο.
- Δεν βαριεσαι ρε Μαρκονη, αληθεια πιανει καθολου τηλεοραση;
- Νομιζω λιγο αχνα με ηχο το κρατικο.
- Για βαλε να δουμε.
- Ελα μωρε καπταν Νικο, μονο φασαρια θα εχει, εξαλλου πηγε και εικοσι, τερμα ο καφες.
- Αντε να φυγω γιατι θα αρχισω να βριζω, κακος καπετανιος θα γινεις ετσι;
- Εγω καπταν Νικο, Μαρκονης ειμαι και Μαρκονης θα πεθανω.
- Μωρε αντε απο εδω και εσυ μουρλε, ιδιοι εισαστε ολοι σας. Τραβα τριψε τις κεραιες σου.
- Δεν παν να λες, εγω κατραμοκωλος δεν γινομαι.
- Μαστρο Πετρο του λες να παει μια βολτα να δει αν φυσαει γιατι θα του πω καμια βαρια κουβεντα;
- Ελα κοφτε το και εχουμε δουλειες, εφυγα παω στο μηχανοστασιο.
- Εγω φευγω γιατι εχω και βαρδια.


Ανεβηκα πανω στον ασυρματο, τσεκαρα τις λιστες, εγραψα το πρεςς και πηρα το δελτιο καιρου τις μεσογειου. Καλος ο καιρος, μεχρι 5 στην χειροτερη. Μωρε κατσε να ανεβουμε στο βισκαικο και θα δεις τι εχει να γινει σκεφτηκα.

Οι μερες περνουσαν αργα και βασανιστικα το ιδιο και οι νυχτες. Ο καιρος απο ζεστος μολις στριψαμε τα στενα του Γιβραλταρ αρχισε να ψυχραινει. Τα δελτια δινανε απο 8 και πανω. Γαμω το σκεφτηκα θα πηγαινει τουτο σαν κουνιστρα, την βαψαμε.

- Πητ αγγαζαρισε τις κατσαρολες ερχονται μπωφορια, δεσε τις κουταλες γιατι αυριο θα τις ψαχνεις.
- Ναι ρε πουστη μου εκλεισα και το φινιστρινι, εχει παλιοκαιρο εξω, ζωη και αυτη ετσι;
- Τι να σου κανουμε βρε πητ, ετσι ειναι η δουλεια.
- Μην μου τα λες εμενα, εγω τα ξερω. Δυο φορες κινδυνεψα να πνιγω και τις δυο γλυτωσα. Την τελευταια ναυαγησαμε και γλυτωσαμε στο τσακ.
- Για πες μου, αυτα δεν μου τα εχεις πει.
- Και δεν θελω να τα λεω. Αμα καμια φορα εχεις κανα καλο ξυδι θα στα πω.
- Που να το βρω ρε πητ, με την jeddah; μονο μηλομπυρες εχω.
- χαχα! καλα αμα εχω πονολαιμο θα ερθω να κερασεις μηλομπυρα.
- θα παρω βρε απο το Amsterdam.
- Αντε να κοιμηθεις τωρα ειναι αργα, η θα πας στον καπταν Νικο για βαρδια;
- Μπα με τσαντισε το πρωι, μαλλον θα παω να παρω κανα δελτιο ακομα γιατι εχει σκοτεινιασει πολυ ασχημα εκει εξω.
- Καλα αντε παω να ξεκουραστω, αυριο πρεπει να ψησω και ψωμι. Θα σηκωθω στις τρεις.
- Θα βγουμε εξω στο Amsterdam;
- Δεν ξερω ρε Μαρκονη, αυτα που καναμε στην ινδονησια στο Αμστερνταμ να τα ξεχασεις.
- Οχι βρε να πιουμε καμια μπυρα, να παμε κανα μουσειο, κανα καλο αξιοθεατο.
- Ναι εχει μουσειο του Σεξ.
- Ολο στην πλακα το γυρνας...
- Ε μα τι μου λες τωρα;
- Αστο ειναι αργα και αμα μεινουμε και αλλο εδω αυριο θα πουμε το ψωμι - ψωμακι...
- Δικιο εχεις ουτε 4 ωρες υπνο δεν εχω.
- Καληνυχτα πητ.
- Καλο ξημερωμα Μαρκονη.



"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #17 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:11:12 πμ »

Βαρδια ενατη



Αφησαμε την ακρη της Κρητης, βαλαμε και τηλεοραση, ειδαμε και ελληνικες ειδησεις, ακουσαμε και ραδιοφωνο. Αυτα για μας ηταν αποκαλυψη, οποτε περνουσαμε κοντα απο Ελλαδα βγαιναμε εξω να μυρισουμε λιγο Αιγαιο. Ξεραμε οτι τα αγαπημενα μας προσωπα δεν ειναι παρα λιγα μιλια πιο περα και αυτο οσο ναναι μας κοστιζε.
Σιγα σιγα μακρυναμε και πιασαμε την ακρη της Σικελιας και ετοιμαζομαστε να στριψουμε στο στενο του Γιβραλταρ και να πιασουμε στην ευθεια το Βισκαικο.
Ατιμο πραγμα ο Βισκαικος, συχνα κατεβαζει ασχημους καιρους και το swell κοπαναει ασχημα. Τα δελτια εδιναν οχι πολυ ασχημο καιρο γυρω στα 8 μποφωρ, για τον Βισκαικο ηταν σχετικα συνηθισμενο. Ολοι ξεραμε οτι μεχρι να πιασουμε τα στενα της μαγχης θα πηγαιναμε περα δωθε. Ετσι ειχαμε ολοι προετοιμαστει για τον καιρο, πραγμα συνηθισμενο οταν ταξιδευεις με ενα καραβι. Συνηθιζεις πια οτι το να ταξιδευεις και να μην κουναει ειναι δυσκολο ετσι ολα σου τα πραγματα επρεπε να τα εχεις συνεχεια δεμενα η ασφαλισμενα. Αλλιως κυνηγαγες απο τα ξυριστικα σου μεχρι τα μολυβια, ο μαγειρας τα σπασμενα πιατα, ο λοστρομος τις μπογιες του κ.ο.κ.


- Κωλοκαιρο καπταν Νικο ετσι?
- Βισκαικος Μαρκονη και καλος καιρος δεν εχω ματαδει ποτε μου. Σαν να το εχω λαχταρα να περασω το κολπο και να εχει μπουνατσα. Ειχε δικαιο ο δικος σου που τον εβριζε.
- Νομιζα οτι μετα απο τοσο καιρο συνηθιζεις ρε Καπταν Νικο.
- Οτι συνηθιζεις, συνηθιζεις αλλα αυτο δεν σημαινει οτι μου αρεσει κιολας.
- Σωστο αυτο, εχει τραφικ μπροστα?
- Μπα, μια μαυριλα μονο και εχει φρεσκαρει ο καιρος για αυτο μας κοπαναει.
- Δεν ανοιγεις την μια βαρδιολα να παρουμε λιγο αερα?
- Τρελλος εισαι ρε συ Μαρκονη? θα μας τα κανει μανταρα ολα εδω μεσα.
- Καλα εγω παω εξω, θελω να μου ερθει λιγο αερακι θαλασσινο.
- Ναι το ξερω οτι κουβαλας την μουρλα που δερνει ολους τους Μαρκονηδες.
- Ελα ολο παραπονα εισαι, σαμπως και δεν εχουμε βγαλει τοσες βαρδιες μαζι?
- Ναι βρε δεν εχω παραπονο, και εισαι και καλη παρεα, αλλα οτι εχεις την βιδα λιγο λασκαρισμενη την εχεις, οπως ολοι οι Μαρκονηδες αλλωστε.
- Κοιτα μπροστα σου εσυ μην παρεις καμια τρατα παραμαζωμα και ασε με εμενα.


Βγηκα εξω στην αριστερη βαρδιολα, και σκεφτομουν το Αμστερνταμ, πως να ειναι αραγε? Πρωτη φορα θα πηγαινα και ειχα ακουσει τοσα και τοσα...
Αλλωστε για αυτο εγινα ναυτικος, γιατι μου αρεσε να πηγαινω σε καινουρια μερη. Ενιωθα οτι με το που πατουσα ηθελα να μαθω τα παντα για το καινουριο μερος, ηταν σαν να το κατακτω. Μετα απο λιγο ξαναμπηκα μεσα στη γεφυρα μπας και παρω καποια πληροφορια απο το Καπταν Νικο.


- Καπταν Νικο, τι καλο εχει στο Αμστερνταμ, πρωτη φορα παω εκει και δεν ξερω τιποτα.
- Εχει τα ρεντ λαιτ, πολλα ναρκωτικα, πολλα ποδηλατα και ωραιες πλατειες.
- Τα ρεντ λαιτ τι ειναι?
- Η περιοχη με τα μπουρδελα τους, θα πας και θα δεις.
- Καλα τα ναρκωτικα δεν με ενδιαφερουν.
- Μπα εχει πλακα, να πας. Εχουν και μαγειρευτα επισης. Τουλαχιστον οι τυποι το κανουν οργανωμενα.
- Ναι το εχω ακουσει τι γινεται στην Ολλανδια.
- Αμα δεν το δεις, δεν μπορεις να το φανταστεις. Εκει πας στο ταχυδρομιο να ριξεις ενα γραμμα, και ο υπαλληλος στριβει τη μαριχουανα του. Τα ναρκωτικα ειναι ατιμο πραγμα, αμα δεν ξερεις και εχεις αγνοια μπορει να παθεις χοντρη ζημια. Οι ανθρωποι εκει ξερουν και ειναι ενημεροι.
- Κανα μουσειο καλο ξερεις?
- Ωχου τωρα τι μου λες? Που να τα προλαβω εγω τα μουσεια?
Ακου τι θα κανεις, θα πας στο ταχυδρομειο και εχουν οδηγους και στα αγγλικα. Θα παρεις ενα και εκει τα γραφει ολα. Αλλα δεν νομιζω να βρεις κανενα απο εδω μεσα για να πατε στα μουσεια.
- Θελω να παω στο μουσειο του Βαν Γκονγκ, ειναι λεει πολυ ωραιο.
- Δεν το ξερω το κυριο.
- Εγω φταιω που σου ανοιγω τετοιες κουβεντες. Μα τελικα μονο για τις πουτανες ενδιαφερονται οι ναυτικοι?
- Τι να σου κανουν οι ναυτικοι ρε συ Μαρκονι αμα εισαι κλεισμενος εδω μεσα τοσους μηνες?? Αμα σε εχει πνιξει η λαμαρινα και η σκουρια? Το ξερεις οτι αμα παταω στερια ζαλιζομαι? Αμα βλεπω γυναικα εχω ξεχασει πως ειναι?
- Ναι ειναι απο τα ασχημα της δουλειας αυτα. Το ηξερα ομως και δεν με πειραξε.
Εγω ξερω οτι ολοι οι ναυτικοι ειναι μαλακες, και αυτο δεν ειναι σχημα λογου. Μακαρι να μπορουσα να ξεφυγω απο αυτη την καταρα.
- Ελα βρε Καπταν Νικο, εχει και αυτο την μαγεια του.
- Να την χεσω την μαγεια του, αλλα οψεται οι δυσκολιες που με εχωσαν εδω μεσα, εχω βαλει μπροστα ενα σπιτι ξερεις, πως αλλιως να το τελειωσω?
- Θα παντρευτεις λες?
- Μπα, ποια θα μπορουσε να με αντεξει?
- Ε τωρα εδω που τα λεμε εισαι και δυστροπος και οξυθυμος.
- Δεν φταιω εγω ρε συ Μαρκονι, αφου εχουν ματωσει τα χερια μας καθε μερα εδω μεσα, μεσα στις λαμαρινες. Νομιζεις οτι εσυ δεν θα γινεις ετσι μετα παο λιγα χρονια?
- Ελπιζω οχι, ισως να ειμαι καπως ρομαντικος αλλα....
- Μπουρδες τωρα με τα ρομαντζα που μου αμολας. Κατεχε το οτι η λαμαρινα ολα τα σβηνει που λεει και ο δικος σου.
- Σου αρεσει το κουρο σιβο?
- Ολα του μου αρεσουν αλλα δεν μπορω να τα ακουω. Καθε μερα ακουω τον παφλασμο της θαλασσας να το κανω και κορνιζα ακουγωντας Καββαδια? Θα τρελλαθω στο τελος...
- Εμενα μου αρεσει να τα ακουω μονος μου. Πηγαινω πρυμα με ενα μικρο κασετοφωνακι και κοιταζω ψηλα στο ουρανο. Προσπαθω να καταλαβω τι λεει στα τραγουδια του, μερικα τα νιωθω κιολας. Τοτε που ειχαμε περασει απο τον ινδικο, και ειδα το Σταυρο του Νοτου με τσακισε.
- Σκαπουλε τραβα να ξυπνησεις τη σκαντζα γρηγορα!
- Πηγε 4 κιολας?
- Σιγα σιγα, και δεν θελω να ξημερωθω, αυριο θα αρχισουν τα σταντ μπαι, φτανουμε στο στενο. Κοιτα λιγο μπροστα να βαλω στιγμα.
- Μια χαρα ειναι μπροστα, μην αγχωνεσαι.
- Α καλως τον Καπταν Πετρο.
- Καλησπερα Μαρκονι, παντα εδω σε βρισκω.
- Δεν με πιανει ευκολα υπνος βρε Καπταν Πετρο.
- Θα κατσεις η θα φυγεις?
- Μπα παω να τσιμπισω κανα δυο ζευγαρια υπνο, ετσι οπως καταντησα νυχτοπουλι.
- Καληνυχτα Μαρκονι.
- Να σαι καλα, καλη βαρδια.


Περασαμε το στενο της Μαγχης με δυσκολο καιρο. Ειχε και πολλα καραβια που πηγαιναν και ερχοταν. Ετσι φτασαμε στο Αμστερνταμ και ετοιμαζομουν για την πρωτη μου εξοδο στη πολη. Θα εβγαινα μονος μου γιατι ολοι ειχαν δουλειες αλλωστε δεν βρηκα και κανενα να ερθει μαζι μου. Ισως το βραδυ πηγαινα με κανενα για τσαρκες.
Το Αμστερνταμ ειναι πολυ ωραια πολη και εντυπωσιακη.
Πηγα στο μουσειο του Βαν Γκονγκ, εκανα ωραιες βολτες στα καναλια και εντυπωσιαστηκα απο τα πανεμορφα γοτθικου ρυθμου κτιρια. Επισης εβλεπα παντου ποδηλατα, να πηγαινοερχονται ασταματητα. Αντικειμενικα απο τις πιο ομορφες πολεις στην Ευρωπη και ισως και στο κοσμο ολο.
Το βραδυ πηγαμε και στην ρεντ λαιτ ντιστρικτ μαζι με αλλους απο το καραβι. Εκει πια εμεινα με το στομα ανοικτο. Οι γνωστες βιτρινες για οσους εχουν παει. Το θεωρησα μεγαλη ξεφτιλα, αλλα στην ουσια ηταν η εκπορνευση στην πραγματικη τους διασταση. Οι κοπελες εχουν ενα μαγαζι με βιτρινα οπου εχουν βαλει ενα κρεβατι και εχουν ξαπλωσει, συνηθως φορανε ελαχιστα αλλα αρκετα για να απαοφασισει ο πελατης αν τοους αρεσει το "εμπορευμα". Αν θελει κτυπα το κουδουνι, βγαινει η κοπελα ανοιγει την πορτα και κανει τη δουλεια της. Στο μεταξυ φυσικα το μαγαζι ειναι κλειστο αφου δεν υπαρχει "εμπορευμα" γιατι ειναι προς καταναλωση. Συνηθως βαζουν κατι σαν ταμπελα οπου να λεει οτι το μαγαζι ειναι ανοικτο αλλα προς το παρον δεν ειναι διαθεσιμο το προιον. Τσαντιζονταιπολυ οταν πας να τις φωτογραφισεις και υπαρχει περιπτωση να εχεις προβλημα αν το προσπαθησεις.
Φυγαμε απο εκει και ψαχναμε να βρουμε μια καλη μπυραρια, στο δρομο μας σταματαγαν συνεχεια κοσμος που μας ρωταγε αν θελουμε κοκα, εκστασυ και αλλα σκευασματα. Ολοι ξεραμε οτι αυτα ηταν επικινδυνα.


Κατεληξα το βραδυ αργα για υπνο, γεματος εικονες και εντυπωσεις.
Στον υπνο μου μεσα ακουσει το Καπταν Νικο, να φωναζει: Μαρκονηηηηη ηρθε το ναυλο, ξυπνα ρε τεμπελη....


Στην αρχη νομιζα οτι εβλεπα ονειρο, αλλα οι φωνες του καπταν Νικου συνεχιζαν ασταματητα.

- Ξυπνα σου ειπα, πρεπει να ηρθε ναυλο.
- Και τι να κανω στις 4 τα ξημερωματα βρε καπταν Νικο, δεν με λυπασαι?
- Βρε αντε σηκω να δουμε που θα παμε.
- Καλα αμα το δουμε το πρωι πειραζει?
- Ναι βεβαιως γιατι εχουμε δουλειες να κανονισουμε.
- Γαμω τους κατραμοκωλους γαμω. Εσυ δεν παιζεσαι με τιποτα, περιμενε να βαλω ενα παντελονι. Κανει και ψωφοκρυο γαμωτο, και αυτο το κωλοερκοντισιον κολοκυθια βγαζει.
Αντε πια, ζωη ειναι αυτη? ουτε να κοιμηθω μπορω ειτε ειμαστε στη θαλασσα ειτε στη στερια.
Κατσε βρε καπταν Νικο να ξεκλειδωσω, πως θα μπεις μεσα?
- Ελα γρηγορα λεμε, ολο μουρμουρας και δουλεια δεν κανεις.
- Ναι βλεπω εχει ενα μακρυναρι, ναυλος ειναι, κατσε να το δω.... ναι.... μαλιστα....
- για πες για πες...
- αχα!
- ρε θα πεις και με εσκασες και ασε τα αχα?
- Ταξε καπταν Νικο....
- Ρε συ Μαρκονη σκας ελεφαντα οχι γαιδαρο.
- Φευγουμε επειγοντως για Βραζιλια αδειοι με orders. Μαλλον θα φορτωσουμε απο δυο λιμανια τζετ Α3 ισως για Αμερικη η τριγυρω.
- Α καλα, γαμω τα ναυλα, ρε συ θα γελασει το χειλακη μας. Εχεις παει Βραζιλια ξανα Μαρκονη?
- Οχι δεν ετυχε, πρωτη φορα ειναι.
- ετοιμασε σκουφακια, ετοιμασου για καιπιρινιες, ετοιμασου για κοπα καμπανα.
- Ε αντε και δεν παμε για υπνο τωρα μπας και σταυρωσουμε καμια ωρα γιατι για παραπανω δεν με βλεπω με το χουνερι που μου εκανες. Επισης ενημερωσε το καπετανιο να δει μηπως και θελει να κανει παραγγελιες οσο θα ειμαστε στο Αμστερνταμ. Χαρτες εχουμε?
- Χαρτες? οσους θες ετουτο το παπορο εχει κανει θητειες ολοκληρες στη Βραζιλια.
- Καλα τα λεμε το πρωι γιατι κλεινουν τα ματια μου, αει καληνυχτα και κρατα μου μια βραζιλιανα.


Ξυπνησα το επομενο πρωι και ειχε μαθευτει το νεο οτι μολις τελειωνε η εκφορτωση φευγαμε φουλ εγουει για Βραζιλια. Μας ειχαν ναυλωσει καποιοι απο το Χονγκ Κονγκ και ηθελαν να φτασουμε Βραζιλια το συντομοτερο δυνατον.
Τωρα ναομολογησω και εγω στον εαυτο μου οτι με ειχε φαει μια περιεργια για την Βραζιλια. Τοσες και τοσες ιστοριες ειχα ακουσει, ηταν καιρος πια να δω τι ακριβως συμβαινει στη Βραζιλια.

Αργα το απογευμα νεταραμε με την εκφορτωση και οι ατζεντηδες υπογραφανε μετα μανιας τα χαρτια και ετοιμαζομασταν για το νοτις οφ ρεντινες μιας και απο εκεινη στιγμη μετραει το ναυλο και πληρωνεται το καραβι.
Ο πιλοτος ηταν ηδη σταντ μπαι, οι μηχανες ειχαν αναψει εδω και δυο ωρες. Περιμεναμε να νεταρουμε με την χαρτουρα και κατοπιν με τις αρχες. Εκεινες τις στιγμες στο καραβι υπαρχει μια εξαψη και ολοι τρεχουν πανω κατω για να τελειωνουμε οσο το δυνατον πιο γρηγορα. Εγω λουφαρα στη κουζινα μαζι με το μαγειρα, μιας και η μονη του εννοια ηταν να ετοιμασει το γιουβετσι για αυριο. Ετσι κουτσοπιναμε ενα ουισκακι στη κουζινα. Καποια στιγμη η μηχανη εβαλε μπροστα και ακουγαμε φωνες πρυμα, λασκα αριστερα και αγαντα καλα ο δεξιος φωναζε ο ανθυποπλοιαρχος.

Δεν προλαβα να απολαυσω το Αμστερνταμ και εδω υποσχεση στον εαυτο μου να ξαναερθω ακομα και σαν εκδρομη.

Ο ηλιος πισω μας εβαφε χρυσοκιτρινος καθως φευγαμε και τεραστιοι γερανοι κρεμοντουσαν απο πανω μας ισα για να μας θυμιζουν που ειμασταν. Ο καπετανιος εβαλε φουλ τις μηχανες προσπαθωντας να φτασει στη Βραζιλια οσο νωριτερα μπορουσε.
Ανεβηκα στη κοντρα γεφυρα για να απολαυσω καλυτερα το ηλιοβασιλεμα. Γλαροι αρκετοι πισω μας μας αφηνουν ξοπισω και εσκρωζαν συνεχεια.
Εμεινα καμποση ωρα μεχρι που ηρθε ο ναυτης της βαρδιας να μου πει οτι με ηθελε ο καπετανιος. Σηκωθηκα βαριαστεναζωντας, ετσιμου εβγαινε καθε φορα που αφηνα λιμανι μεχρι να ξανοιχτουμε παλι και παλι σε καποια αγκαλια ενος ωκεανου.....
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #18 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:16:57 πμ »

Φρεσκαριζε ο καιρος, νοτισμενα τα φυνιστρινια και ο προσοδοφορος ταξιδευτης ειχε βαλει τα γρηγορα του για να φτασει στην Βραζιλια μια ωρα αρχυτερα. Μαλλον ειχε συνεννοηθει με τον καπταν Νικο να φτασουμε πριν καλα καλα στεγνωσουν οι καβοι.

Αδειο το καραβι επιανε 15 μιλια και χωρις να πηγαινει σαν βαρκα. Καλο ταξιδι θα εχουμε σκεφτηκα, μου εχει βγαλει τα συκωτια αυτο το ρημαδι απο το κουνημα.
Την μια να δενεις το καφε, την αλλη μην φυγουν τα βιβλια με τις λιστες, δεν το ισιωνε με τιποτα!

Μετα απο λιγες μερες κοντευαμε στα παραλια της Βραζιλιας και με ειχε φαει η περιεργια για το τι θα δω. Ο καπταν Νικος ολο και μου ελεγε και με φουντωνε.
- Ξεχασε οτι ξερεις για τι γυναικες σου λεω...
- Γιατι το εχουν πλαγια ρε συ??
- Ρε ειναι θερμες, καινε ολοκληρες σου λεω.
- μα και με μια γυναικα αμα εισαι και σε αγαπαει θερμη δεν ειναι;
- ε αυτες ειναι θερμες και χωρις να σε αγαπανε, το πιασες;
- ελα βρε καπταν Νικο για τα λεφτα το κανουν...
- Δεν μπορεις να το πιασεις, αμα παμε θα δεις τι σου λεω.
- Αντε να δω λοιπον, ποτε πιανουμε πορτο;
- Σε 1-2 μερες θα ειμαστε εξω απο το Σαντος.
- Εκει παμε ετσι; εχεις ξαναπαει κιολας ε;
- ε καλα, σχεδον οολοι μας εχουμε παει και εχουμε αφησει καταθεσεις...
- Τι καταθεσεις;
- ασε ρε μαρκονη σε νηπιαγωγειο ησουν; δεν την ξερεις την μουνα μπανκ; η πιο πλουσια τραπεζα στο κοσμο...
- ααα αυτη λες.... καλα θα παω να ανοιξω λογαριασμο.
- ε βεβαια, καταρχην θα παμε στο ακροπολις.
- Με του σκαει πλοιο της εταιρειας γινεται σημαιοστολισμος εκει. Μας ξερουν βλεπεις καλα, την προηγουμενη φορα το μαγαζι το ειχαμε πριβε ολο...

Ανεβηκε ο βραζιλιανος πιλοτος, ενας φουκαρας οπως τον εκοψα. Μολαρανε τους καβους στα ρυμουλκα και σε μια ωρα ειχαμε νεταρει. Γρηγοροι οι βραζιλιανοι, ξερανε τι κανανε.
Ολο το πληρωμα ετοιμαζονταν για το βραδυ, η πρωτη νυχτια λεει ειναι η καλυτερη. Ηρθε ο σκαπουλος παραπονεμενος που θα δεν μπορουσε να βγει.
- καπταν Νικο, αμα βρεις την Μαρια θα τις επεις οτι ειμαι και εγω εδω και να με περιμενει;
- ρε συ Κωστα, ηθελα να ξερα τι της βρισκεις τοσα χρονια με δαυτην ε;
- αφου με αγαπαει τι να κανω;
- Καλα τραβα τωρα να βαλεις διχτυ στον γκανγκγουει γιατι το βραδυ ξερεις μπορει να εχουμε ατυχηματα. Ολοι γυρνανε με 10 κασες ουισκι μεσα τους.
- Παω ρε γαμωτο μου, αλλα μην ξεχασεις την Μαρια ε;
- καπταν Νικο, ο κωστης δεν ειναι παντρεμενος με παιδι;
- ε ναι, λοιπον;
- την κανει αυτη την Μαρια;
- αλλη αγαπη ρε σου ειπα η βραζιλιανα, η γυναικα του ειναι μονο εντος ελληνικων υδατων.
- α μπα; δεν το ειχα σκεφτει ετσι.
- Μα βεβαια δεν εχεις υποψη την πολιτικη για την υφαλοκρηπιδα;
- ναι κατι μου ελεγε ο πρωτος....
- αστον τον πρωτο αυτος ειναι χεστης, για αυτο το παιζει παναγια αλλα και πολυξερος. Αυτος δεν κανει τιποτα γιατι φοβαται την γυναικα του.
- Που ειπες οτι παμε τωρα;
- Στο ακροπολης, μεγαλο μαγαζι κατσε και θα δεις, εμπα στο ταξι να μας παει - ακροπολης μαι φρεντ...

Φτασαμε σε ενα μαγαζι με κατι αρχαιοελληνικες κολωνες απο εξω, μαλλον για κιτσαρια μου εμοιαζε αλλα δεν το σχολιασα.

- Δωσε 2-3 κωλομπαρια στο ταριφα και ειμαστε οκ.
Εδωσα ενα 5 κρουζειρος στο ταξιτζη, ο οποιος ειχε βγει τρεχωντας να μας ανοιξει την πορτα.
Μπηκαμε μεσα και μας αρπαξε μια χοντρη οπου πλακωσε το καπταν Νικο στις αγκαλιες και στα φιλια.
- Ροζα ακομα εδω εισαι;
- που να παει καπταν Νικο, ολα τα κοριτσια σας περιμενουν πως και πως. Απο προχθες μας ειδοποιησε ο ατζεντης οτι θα 'ρθειτε και καναμε ετοιμασιες.
- Ναι βλεπω ολα τα λελουδα στο τοιχο, και σενιαρισματα γενικως.
- Καινουριος ειναι ο φιλος σου;
- Ναι πρωτη φορα στην Βραζιλια.
- αααα θα στον περιποιηθω εγω, κατσε να το πω στην Τανια.
- αυτη ειναι μουρλη βρε, ασε που ειναι και χαρακωμενη απο το αλλο το καραβι.
- οχι βρε απλως ειναι λιγο παραπανω αισθηματιας.
- Μαρκονη προσεχε τουτην γιατι δεν παει καλα.
- τι εχει δηλαδη;
- Απλα αμα μπλεξεις μαζι της, εμπλεξες. Αμα σε δει με αλλη καλυτερα μην ξαναπατησεις στην Βραζιλια, θα σε χαρακωσει με την μια, προσεχε εδω δεν παιζουν.
- αντε καλα, να δουμε τι θα βγει σημερα...

Σε λιγο ηρθε και ο καπετανιος, ο δευτερος, 2-3 λαδαδες και ο πρωινος ναυτη. Μετα απο λιγο ηρθε και το καμαρωτακι και ο μαγειρας. Κατσαμε ολοι σε ενα μεγαλο τραπεζι, και το γεμισαν παγακια, μπακαρντι και κοκα κολες.

Σε λιγο γεμισε και το τραπεζι γυναικες. Αρκετοι γνωριζοντουσαν μεταξυ τους, και ξαφνου καθισε μια διπλα μου. Μου συστηθηκε ως Τανια, προφανως μιλημενη απο την τσατσα...
Ηταν μια ομορφη καστανη κοπελα, ψηλη μαλλον απο πατερα ευρωπαιο οχι κατι παραξενο για την Βραζιλια. Ειχε κατι το περιεργα περηφανο στο βλεμα της στην αρχη με φοβιζε λιγο.
- Προσεξε τι λες μου ειπε μουρμουριστα ο καπταν Νικος.
Μιλανε ελληνικα, οποτε οταν θες κατι να μου πεις να το εχεις υποψη σου. Επισης μην την προσβαλεις δινοντας της λεφτα θα τσαντιστει και θα μπλεξεις.
- α καλα, ετσι ειναι εδω το συστημα;
- τωρα δεν μπορω να σου τα εξηγησω ολα, απλα θυμησου αυτο και τα υπολοιπα αυριο.

το κεφι ειχε αναψει, και ο δευτερος αρχιζε να χορευει, ελληνικο γλεντι στην κραδια της Βραζιλιας. Οι κοπελλες χτυπαγανε παλαμακια, αν και αμφιβαλλω αν ηξεραν τι κανουν. Μαλλον απο συνηθεια το εκαναν μιας και πρεπει να το ειχαν μαθει καλα το ποιημα τους. Οι περισσοτερες ειχαν μητερες που και αυτες με την σειρα τους ειχαν καποιο ναυτικο και ετσι ολη η εμπειρια ειχε περασε απο γενια σε γενια.

Ειχαν περασει μεσανυχτα και εσκυψα στον καπταν Νικο, ρε συ αρχιζα να νυσταζω, να παω στο καραβι λες;
- δεν νομιζω να αφησει αυτη, δεν βλεπεις που σε εχει πιασει σαν χταποδι;
- α ναι; και τι σημαινει αυτο;
- ε οτι την παιρνεις και φευγεται για το σπιτακι σας...
- μαλιστα, πηρα και προικα δηλαδη;
- ετσι ειναι οι οικογενειες...
- Τανια να φυγουμε;
- εσπιερο.....
- τι λεει τουτη ρε συ;
- περιμενε λιγο, μαλλον θελει να παει τουαλλετα.

Σηκωθηκε απο τα ποδια μου και εφυγε σφαιρατη για την τουαλλετα.

- να προσεχεις στο δρομο, εχεις πολλα λεφτα πανω σου;
- 100 χιλιαρικα νομιζω...
- να τα κανεις τι ρε παλαβε; φερτα μου εδω γρηγορα.
- μα και αν χρειαστω κατι;
- παρε εδω 10 χιλιαρικα και οτι αλλο περισευει. Τα 5 βαλτα στο πατο του παπουτσιου σου, τωρα σου λεω, καντο.
- μα εγω...
- ρε συ βλακα, που νομιζεις οτι ηρθαμε, στην Ρωμη για βολτα;
Εδω σε τρωνε λαχανο ετσι για πλακα. Αν στην πεσουνε στο δρομο, δωσε οτι εχεις στη τσεπη σου.
- Δεν μου τα λες καλα καπταν Νικο, ποιος να μου την πεσει;
- Να προσεχεις μονο αυτο σου λεω, και αυριο να γυρισεις ζωντανος ε;
- μπα που να φας την γλωσσα σου, βραδυατικα....
- μολα τωρα και φορα και κανα σκουφι, εχεις;
- οχι που να τα βρω αυτα;
- μα τι μαλακας! γιατι ρε δεν πηρες απο το καπετανιο;
σκασε, ερχεται παρτη και τσακισου!
Να σου βρει αυτη...

- Παμε αγκαπη μου;
- για να παμε, αφου το λες κιολας εσυ...
- Μαριααααααα λος κιαβες...
- Γεια σου Μαρια, αυριο θα ερθει και ο ναυτης σου.

Βγηκαμε αγκαλια απο το ακροπολης, και μεσα σε μια παχνη απο υγρασια προχωραμε αγκαλιασμενοι, σε κατι λιθοστρωτα μικρα δρομακια....
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #19 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:17:39 πμ »
Πρεπει να ειχαμε πιει τον βοσπορο, γιατι σερνομασταν στα στενοσακα του Σαντος χωρις να ξερω αν με κουβαλαει αυτη η το αντιθετο. Ο δρομος ηταν στενος και λιθοστρωτος, και η νυχτα ηταν ζεστη με υγρασια που χωρις να το καταλαβω ημουν ηδη μουσκεμα.
Πιθανον απο την υγρασια , ισως και απο τις προσδοκιες. Πρωτη φορα εβλεπα βραζιλιανα και συνεχεια σκεφτομουν πως θα κατεληγε η νυχτα. Βλεπεις οι μυθοι παντα βοηθανε και οι βραζιλιανες την εχουν χτισει με πασα λεπτομερεια.
Τεντωσε το δαχτυλο της για να μου πει οτι φτασαμε. Ηταν ενα χαμοσπιτο, κατι σε παραγκα με σκεπη ενα τσιγκο. Δεν εχουν προβλημα με το κρυο φανταστηκα για αυτο τα εχουν τοσο καλοκαιρινα τα σπιτια. Απο την αλλη σκεφτηκα οτι δεν θα ειχε και την πολυτελεια για κατι καλυτερο.
Το σπιτι μεσα ηταν κουκλιστικο και περιποιημενο σε αντιθεση με το εξω. Το ειχε καθαρο οσο μπορουσε και την θαυμασα για αυτο. Μεσα ειχε μονο τα απαραιτητα, ενα διπλο κρεβατι με κουνουπιερα. Περισσοτερο εργαλειο της δουλειας παρα πρακτικη αναγκη. Ενας ξεθωριασμενος καναπες με ενα μικρο σκισιμο στη ακρη ηταν απεναντι μας, οτι επρεπε για να αφησω τα ρουχα.
Η Τανια ειχε ηδη γδυθει χωρις δυσκολια κιολας, ενα φερμουαρ ανοιξε και στο λεπτο τα ειχε αφαιρεσει ολα. Θαυμασιο σφιχτοδεμενο κορμι, θα την βοηθαγε η νιοτη της το διχως αλλο. Αρχισε να ασχολειται μαζι μου χωρις σταματημο, εδειχνε να το απολαμβανει κιολας.
Δεν ξερω αν ηταν αληθινο αυτο και δεν το σκεφτηκα παραπανω απο ενα δευτερολεπτο, βλεπεις οι στερησεις του ναυτικου δεν αφηνουν περιθωριο για τετοιες σκεψεις. Παντα ομως με απασχολουσε σαν θεμα χωρις να μπορεσω να βγαλω ποτε ακρη. Οι γυναικες ηταν περιεργα πλασματα και δεν μπορεις ποτε να καταλαβεις ακριβως τις σκεψεις τους. Ισως ειναι το πιο μπλεγμενο θεωρημα που φτιαχθηκε ποτε στην ανθρωποτητα. Αλλα δεν ηταν της παρουσης να το λυσω, το στομα της εκανε θαυματα και τελικα αποφασισα να συγκεντρωθω σε αυτο, αφηνοντας τα υπαρξιακα μου διλληματα για οταν θα εφερνα βολτα το σταυρο του νοτου.
Εστριψε ολοκληρη δειχνωντας τα οπισθια της, χωρις να αφηνει περιθωριο για αμφιβολιες το τι περιμενε. Στην αρχη αρχισε να βογγαει κατι που μου αρεσε κιολας, μα στην συνεχεια τα βογγητα εγιναν αγριες φωνες και σταματησα.
Αρχισε να λεει μεσα σε ενα παραληρημα, κοντινιαρ, κοντιριαρ πορφαβορ...
Υπεθεσα οτι μου ελεγε να συνεχισω, απο τοτε ξαναρχισα ακομα πιο βιαια, και αυτη συνεχισε να φωναζει ακομα πιο πολυ, τοσο που αρχισα να ανησυχω για τους γειτονες.
- Μου ενεψε με το ενα χερι και μουρμουρισε, νο χα κασκιερ προμπλεμας.
Ετσι μαθαινα και ξενες γλωσσες τελικα.
Συνεχισαμε ετσι για καμποση ωρα, σταματαγαμε και συνεχιζαμε ξανα και ξανα και ξανα...
Καποια στιγμη, με ρωτησε αν πιανω το πρωι βαρδια στα ελληνικα.
Προφανως ειχε μαθει τα βασικα της δουλειας απο αλλους ναυτες και τα ελληνικα της ειχαν φτασει σε ενα καλο επιπεδο.
Της απαντησα οχι, και χαμογελασε.
Πηρε δυο τσιγαρα, τα αναψε και μου εβαλε το ενα στο στομα και εμεινε να με κοιταζει με το χαμογελο κρεμασμενο. Αναρωτιομουν τι σκεφτοταν και χωρις δευτερη σκεψη καθισαμε αγκαλια και κοιταγαμε τον ουρανο μεσα απο ενα παραθυρο.
Καπνιζα και αρχισε να ξημερωνει, Τι υπεροχες τελικα αυτες οι βραζιλιανες σκεφτηκα, οταν κανουν ερωτα θελουν να το ευχαριστιουνται χωρις αναστολες, ζουν την ωρα που το κανουν και το απαιτουν.
Μεσα στην φτωχια της η Τανια ζουσε λιγες ωρες ευτυχιας, περιμενωντας να ξεκινησει η επομενη ημερα....


Κοιταξα το ρολοι, και κοντευε 7 το πρωι, και σκεφτηκα οτι καλυτερα να τα μαζεψω να κοιμηθω στο καραβι. Σηκωθηκε και μου εδωσε τα ρουχα και μου ειπε αν θα ηθελα να μου μαγειρεψει το απογευμα. Γιατι οχι σκεφτηκα, αμα σε ευχαριστει. Της εδωσα λιγα κρουζειρος για να αγορασει οτι χρειαζοταν και βγηκαμε εξω για να με παει να βρω ταξι.
Ειπε στο ταξιτζη ποιο ηταν το πλοιο μου και σε δεκα λεπτα ειχα φτασει απεξω.

- Καλημερα Μαρκονι, σε βλεπω ανανεωμενο.
- Ε κοιτα να δεις, πηρα την φρεσκαδα μου αυτο ειναι αληθεια.
- Ναι ετσι γινεται στην βραζιλια.
- Βρε συ, τι κοπελα ηταν τουτη, σκετος δυναμιτης.
- Αστο τα εχουμε περασει και εμεις Μαρκονι αυτα, οταν πρωτορθαμε βραζιλια.
- Καλα δεν σε βλεπω απο την νυστα, παω να κοιμηθω. Μηπως με ζητησε ο καπετανιος?
- Οχι, νομιζω πρεπει να κοιμαται και αυτος, βλεπεις χθες τα κανανε λιμπα στο ακροπολις.
- Πες του οτι αμα με θελει, θα κοιμαμαι στην καμπινα μου.
- Τραβα να μαζεψεις δυναμεις, γιατι θα σου χρειαστουν οσες μερες μεινουμε εδω στο Σαντος.

Σε δυο λεπτα ειχα φτασει στο κρεβατι και ξαπλωνα για να κοιμηθω επιτελους!

Το απογευμα νωρις ηρθε και με ξυπνησε ο μαγειρας.

- Μαρκονη θα φας?
- Οχι ρε μαγειρα, ειμαι καλεσμενος.
- Να χαθειτε ρε ουλοι σας, μολις φτανουμε βραζιλια ολοι παντρευοσαστε. Τι να το κανω εγω τωρα το φαι??
- Μαγειρα αμα θες να κανεις κατι χρησιμο πες στο καμαρωτακι να φτιαξει ενα καφε γιατι δεν βλεπω απο την νυστα.
- Καλα σηκω σιγα σιγα και θα στον φτιαξει τον καφε.


Ετοιμαστηκα στα γρηγορα εκανα ενα μπανιο, ξυριστηκα και εβαλα μια κολωνια που μου ειχε μεινει απο την τζεντα. Να χρησιμεψει κατι και αυτη η ρημαδοκολωνια σκεφτηκα.
Ηπια το καφε στα γρηγορα και ετοιμαζομουν για να παω νωρις νωρις να βρω την Τανια.

Μπηκε ο καπετανιος στο καπνιστηριο και με χαιρετησε.
- Μαρκονι με ρεγουλα να το πας γιατι σε βλεπω να εξαντλησε, τα βραδυα κοιμασε?
- Καπετανιε εχω καιρο να κοιμηθω οταν θα ειμαστε στον ατλαντικο, αυτες οι μερες δεν ειναι για υπνο.
- Ωχου κανε οπως νομιζεις, αλλωστε βαστας ακομα. Θα ερθεις το βραδυ στο ακροπολις?
- Μπα δεν νομιζω, ειμαι καλεσμενος σε τραπεζι.
- Ναι σωστα, πληρης και ενοικιο?
- Σα να με δουλευεις καπετανιε η οχι?
- Οχι βρε, αλλα να προσεχεις, εδω δεν ειναι και τοσο απλα τα πραγματα, και ειναι κριμα να μην εχουμε μαρκονι για να φυγουμε.
- Μην σε νοιαζει και κοβει το μυαλο μου και φυλαγομαι.
- Αντε να σε δω....


Εφυγα απο το καραβι και προσπαθουσα να βρω ταξι, αλλα δεν φαινοταν τιποτα. Ετσι το εκοψα με τα ποδια, προχωρωντας οσο θυμομουν. Καποια στιγμη καταλαβα οτι μαλλον ειχα χαθει. Εστριβα στενα χωρις ομως να βρισκω το σπιτι.
Οπως στριβω ενα ακομη στενο, ξαφνικα βρεθηκα με ενα μικροσωμο βραζιλιανο.
Δεν πρεπει να ηταν παραπανω απο εικοσι, μου εβγαλε ομως ενα μαχαιρι και μου το κουναγε αριστερα - δεξια φωναζωντας, ντινειρο ντινερο.
Ειχα καμποσες χιλιαδες κρουζειρος και σκεφτηκα να του τα δωσω, τωρα μαλλον απο βλακεια μου αρχιζα να το παζαρευω μαζι του. Μουρμουραγα στα αγγλικα οτι δεν εχω αλλα δεν φανηκε να με πιστευει. Ξενος στις φαβελες του Σαντος και να μην εχει λεφτα δεν ειναι και τοσο πιστευτο σεναριο. Ολα εγιναν αστραπιαια χωρις να καταλαβω ποτε αρχισαν ολα. Προσπαθησε να με χαραξει με το στιλετο που ειχε την πρωτη την απεφυγα οχι ομως και την δευτερη, ετσι στο δεξι μου μπρατσο μου το χαραζει και μου ανοιξε πληγη. Ειδα στα ματια του μια απιστευτη μανια και αρχιζε να με βριζει, τι μαντρε ντε πουτα ελεγε τι αλλα δικα του, οποτε σκεφτηκα οτι τουτος εδω δεν το πολυσυζηταει και μαλλον θελει να με κανει φετες. Ξαφνικα βγηκε μια γρια απο ενα μπαλκονι και αρχιζε να φωναζει, και πιο περα φανηκε ενας τυπος απο ενα μαγαζακι. Ο πιτσιρικας μια κοιταζε εμενα μια τους υπολοιπους. Προφανως ζυγιζε την κατασταση, μαλλον αποφασισε οτι δεν το επαιρνε και οπως εμφανιστηκε ξαφνικα ετσι εξαφανιστηκε. Αρχισε να τρεχει σε ενα σοκακι ωσπου τον εχασα. Το χερι μου πονουσε και ετρεχε αιμα. Απο το μαγαζακι ο τυπος μου εδωσε κατι σε χαρτομαντηλα και τα εβαλα για να σταματησει το αιμα.
Ωραια μερα σημερα, και πηγαν να με φανε και το σπιτι δεν εβρισκα και δεν ηξερα που ημουν.
Αρχισα να μουρμουραω το ονομα της Τανιας μηπως και με βοηθησουν, ο γερακος εδειχνε ποως καταλαβε και μου εδειχνε με νοηματα που να παω.
Προχωρησα καμποσα στενα οπως μου ειπε, και ξαφνικα βρηκα το σπιτι.
Η Τανια ηταν μεσα και της φωναξα δειχνωντας το χερι μου.
Αυτη αρχιζε να φωναζει και να επικαλειται διαφορους θεους ρωτωντας με τι επαθα.
Προσπαθησα να της εξηγησω και μαλλον τα καταφερα. Μου ειπε οτι κακως ηρθα με τα ποδια και οτι επρεπε να χρησιμοποιω ταξι γιατι εδω ειναι επικινδυνα ακομα και την ημερα.
Δεν χρειαζοταν να μου το ξαναπει, αλλωστε το ειχα διαπιστωσει, τωρα το οτι γλυτωσα και με το χερι μονο καλα ηταν. Σιγουρα ειχα φερθει ανοητα μιας και αν δεν βρισκοταν ο γερακος ειμαι σιγουρος οτι μπορει και να μην ζουσα. Η πεινα σπρωχνει τον ανθρωπο να κανει πολλα πραγματα και ο πιτσιρικας ηταν σε μια τετοια κατασταση.
Η Τανια μου εδεσε το χερι και μου ειπε οτι ισως χρειαστει να παω νοσοκομειο για ραψιμο.
Μπα, σκεφτηκα εγω, κατι τετοια παρασημα πρεπει να τα κραταμε ενθυμιο.
Τελικα ειχε οντως μαγειρεψει μια παελια, το καλυτερο φαγητο που θα μπορουσε να φτιαξει οποτε φαγαμε στο μικρο τραπεζι που ειχε με 2 κερια για ατμοσφαιρα.
Καναμε ερωτα ολη την νυχτα και με προσεχε, μαλλον λογω του οτι ημουν τραυματιας.
Αργα την νυχτα με πηρε ο υπνος και πολλες σκεψεις τριγυρναγανε στο μυαλο μου
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


panikoula

  • Επισκέπτης
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #20 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:19:42 πμ »
απο που αρχηζει θελω να το διαβαζω σιγα σιγα. :)

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #21 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:20:05 πμ »
Περασαμε πολλες τετοιες νυχτες σχεδον ολοι μας στο Σαντος και ηταν πραγματι ονειρεμενες.
Η υγρασια βοηθαγε στο να μας κραταει σε εγρηγορση, δεν κολλαγε υπνος με τιποτα.
Οι ναυτες με δυσκολια αλλαζανε βαρδιες μιας και ολη την νυχτα καπου γλεντουσαν εξω σε καποια παραλια του Σαντος.
Περπαταγες εξω και ολη η ατμοσφαιρα ειχε κατι ξεχωριστο, κατι σε καλουσε να βγεις εξω, να γλεντησεις και να πινεις καιπιρινιες μεχρι το πρωι γερνωντας σε σκουροχρωμα εξωτικα κορμια.
Λες και ο παραδεισος ειχε δωσει αδεια στους αγγελους του....


Ο τελευταιος καβος σηκωθηκε βαριεστημενος σαν να μην ηθελε και αυτος, η σειρηνα του πλοιου ακουστηκε τρεις φορες. Σινιαλο που δεν σηκωνε αναβολη.
Φευγαμε για Λιβερπουλ να δωσουμε αργο και κοιταζαμε το ταξιδι αλλα και τον προορισμο.

- Και τι να καμουμε στο Λιβερπουλ ρε συ μαρκονη με τους εγγλεζους?
- Να πιουμε καμια μπυρα φανταζομαι καπταν Νικο.
- Ξεχασε τα αυτα που εκανες εδω στο Σαντος, αυτοι πινουν αβερτα και γινονται στουπι και μετα πανε για υπνο.
- Τι να κανουμε καπταν Νικο και αυτο μεσα στο προγραμμα ειναι.
- Το μονο καλο γαμωτο ειναι οτι θα κατσουμε δυο μερες μονο αντε τρεις. Αυτοι ξεφορτωνουν στο αψε σβησε. Να παμε και να φυγουμε γρηγορα. Τι λεει ο μπεις ρε συ μαρκονη?
- Δυστυχως φρεσκαρει απο χαμηλα καπταν Νικο. Σηκωνει απο 8αρια και πανω.
- Το κερατο μου, παλι τραμπαλα θα γινουμε. Παω να δεσω τα πραγματα στις αποθηκες. Θα ανεβεις το βραδυ πανω να τα πουμε?
- τωρα πια, τι αλλο να κανουμε εδω μεσα? Θα ανεβω λιγο πριν την βαρδια σου. Εχω να δωσω κατι notice που μου φορτωσε ο θειος, θελει λεει απο τωρα να δινει ΕΤΑ (estimated time of arrival)
- Αντε καλα, παγαινε και ελα το βραδυ εχουμε να πουμε πολλα.
- αγαντα καπταν Νικο....


Εφυγα και πηγα απευθειας στον ασυρματο μιας και τοσες μερες τα ειχα παρατησει ολα εκει μεσα. Καθησα να τακτοποιησω τηλεγραφηματα. λογαριασμους και ειχα και στον αερα την λιστα του εγγλεζου μπας και εχει κανενα τηλεγραφημα.
Κατεβηκα για φαγητο και εφαγα το βαρετο πια, τας κεμπαμπ του μαγειρα. Βγηκα στην πρυμη να δω το ηλιοβασιλεμα και αρχισα να σκεφτομαι ποσο σημαντικο ειναι να βλεπεις ενα ηλιοβασιλεμα με ενα ανθρωπο διπλα σου.
Η μοναξια ειναι ενα περιεργο πραγμα, την μια ειναι εχθρος και την εχεις απεναντι σου και την αλλη φλερταρεις μαζι της σαν μια παλια γνωριμη γκομενα σου.
Πολλες φορες προβαλα τον εαυτο μου στον ουρανο κατω απο ενα ηλιοβασιλεμα. Ισως ηταν μια απελπιδα προσπαθεια να συμφιωλιωθω μαζι του. Καθως φευγουν τα κυματα το ενα πισω απο το αλλο, φευγουν μαζι τους και οι εμμονες μου, οι ερυνιες μου και οτι αλλο τριβελιζε το μυαλο μου.


Βραδιασε και ξεκινησα να παω στη γεφυρα να περιμενω τον καπταν Νικο. Μπηκα στην γεφυρα απο το δεξι φτερο και μεσα στο σκοταδι διεκρινα το ναυτη στο τιμονι. Πισω στο τσαρτ ρουμ ο καπταν Νικος ειχε γεμισει το τραπεζι χαρτες και μουρμουριζε εκνευρισμενος.

- Τι κανεις καπταν Νικο, καλησπερα.
- Τι να κανω ρε συ που εχω μπλεξει εδω. Ειναι παλιοι οι χαρτες και θελουν ενημερωση. Και καλα οι πελαγισιοι αλλα στην μαγχη τι θα κανουμε? πρεπει να ενημερωθουν ολοι γιατι εκει περα καθε τρεις και λιγο εχει ναυαγια, αλλαζουν φαρους και στοιβαζω τωρα τις διορθωσεις και με εχει πιασει πονοκεφαλος.
- κανε υπομονη τοτε και στρωσου στην δουλεια.
- αν προλαβω να περασω 100 και βιβλια διορθωσεις σε τοσες λιγες μερες καλα θα ειναι.
- Εισαι παλια καραβανα εσυ, δεν εχει προβλημα.
- Ναι μωρε δεν βαριεσαι. Εσυ για ποτε το κοβεις να ξεμπαρκαρεις?
- Ειναι καιρος μου μαλλον, εχω μηνες εδω. Θα παω αυριο στο καπετανιο να του πω να πει καμια κουβεντα να φερουν αντικαταταστατη. Μιας και ειμαστε ευρωπη ευκαιρια ειναι να γυρισω πισω.



- Καλημερα καπετανιε.
- καλημερα μαρκονι τι κανεις? πως πανε οι γυναικες?
- εδω μεσα το μονο που μπορω να κανω ειναι να τις ονειρευομαι.
- μια ζωη αυτο θα κανεις, και εξω να εισαι, ενα ανελητο κυνηγητο θα εχεις.
- γιατι το λες αυτο καπετανιε?
- δεν ξερω το γιατι, ρωτα τον θεο, τον αδαμ, την ευα και το σοι της. Με τιποτα δεν ειναι ευχαριστημενες ρε συ μαρκονη.
- τα ιδια θα λενε και αυτες για μας ομως.
- μπορει δεν λεω οχι, ισως να ειμαστε ολοι εγκλωβισμενοι στους εαυτους μας, αλλα γερασα και ακομα ακρη δεν βρηκα. Ευχομαι εσυ που εισαι νεωτερος να τα πας καλυτερα.
- δεν ξερω καπετανιε μαλλον ολοι μας βραζουμε στο ιδιο καζανι.
- σε περιμενει γυναικα αμα γυρισεις?
- δεν ξερω μπορει ναι, μπορει οχι. Αυτο ηθελα να σου πω κιολας, σκοπευω να ξεμπαρκαρω αρκετα καθησα εδω και αρχιζω και βαραινω. Μιας και ειμαστε στην ευρωπη ειπα να τα μαζευω σιγα σιγα.
- Καλα θα κανεις να πας να ξεκουραστεις και να δεις κανενα ανθρωπο. Κατσε λιγο να σου ετοιμασω το τηλεγραφημα να πας να το στειλεις.
- Καπετανιε πολλες φορες αναρωτιεμαι οταν γυρισω τι θα βρω.
- τα παντα θα σου ελεγα, απο συντριμια εως και τον παραδεισο.
Να εισαι ετοιμος για ολα. Ξερεις οταν μπαρκαρεις νομιζεις οτι ο χρονος σου πισω σταματησε, εισαι αναγκαστικα απων. Δεν ειναι ετσι ομως, ο κοσμος συνεχιζει να γυρναει γυρω γυρω σαν σβουρα. Εμεις δεν το γνωριζουμε ομως αυτο. Γυρναμε πισω και πιστευουμε οτι ολα θα ειναι οπως τα αφησαμε.
Γυναικα που σε περιμενε και ειχε δωσει ορκους αγαπης, γυρνας και την βλεπεις παντρεμενη. Και αν με ρωτησεις καλα εκανε, τι περιμενες να κατσει να δει ποτε θα γυρισεις εσυ πισω?
- Ναι δεν εχεις αδικο, εχει και αυτη ονειρα...
- Ειμαστε τυχοδιώκτες μαρκονη, αυτο να θυμασαι. Οτι ακουμπας μετα απο λιγο καιρο θα αρχιζει να σαπιζει. Οι γυναικες στην αρχη θα σε λατρεψουν για αυτο γιατι τους κινεις την περιέργεια στο τελος ομως θα σε σιχαθουν και θα σε πεταξουν εει που σου αξιζει. Πιστευω οτι εμεις οι ναυτικοι δεν ειμαστε εδω τυχαια, ειμαστε ψυχες που δεν ησυχαζουν.
- Με εριξες καπετανιε τωρα, φερε το τηλεγραφημα να παω να το στειλω.
- Την αληθεια σου λεω βρε, αργοτερα οταν η ζωη σου προχωρησει θα με θυμηθεις...



[...] καπετανιες ποσο δικαιο ειχες!!! [....]




Φυγαμε απο το Λιβερπουλ με προορισμο το Αμστερνταμ οπου και θα ξεμπαρκαρα.
Ειχα ηδη κλεισει αρκετους μηνες και αρχισε η λαμαρινα να μου βαραει στο κεφαλι.
Ειχα ηδη μπλοκαρει απο τις ατελειωτες νυχτες συνομιλιας με την θαλασσα και ειχα βαρεθει να βλεπω αστερια στον ουρανο.
Οι ατελειωτες ωρες συζητησης ειχαν πια βαλτωσει αναμεσα μας.
Οι ναυτικοι αναμασαμε τα ιδια και τα ιδια και προσπαθουμε να βρουμε μια νεα ιστορια στο μυαλο μας.
Δεν μπερδευουμε ποτε την πραγματικοτητα με το φαντασια, μιας και η ιδια η φαντασια μας ειναι η πραγματικοτητα μας.
Ο καιρος εξω ειχε φρεσκαρει, κουνουσε λιγο αλλα οχι ενοχλητικα ισα ισα να σε νανουρισει.
Αυριο θα πιαναμε στο λιμανι, θα ερχοταν ο νεος συναδελφος.
Απο τωρα σκεφτομουν πως θα ειναι τα πραγματα οταν θα γυρνουσα πισω, ποιος θα με γνωριζε, αν θα εβρισκα τους φιλους μου, την κοπελλα που ελεγε παλια οτι ηταν μαζι μου και αλλες τετοιες ατερμονες σκεψεις.
Τι τα θες σκεφτηκα, οτι και να στριφογυριζει στο μυαλο σου, ολα οσα ειναι να γινουν εχουν ηδη γινει.
Εσυ απλως θα γυρισεις για να τα δεις.
Σκηνοθετης της ζωης σε ενα εργο που δεν το ενιωσες ποτε.
Ονειρα χτισμενα οχι στην αμμο, μα στον γαλαζιο ουρανο και την θαλασσα και εσυ αναμεσα να κοιτας ανημπορος να βαλεις σε ταξη το μυαλο σου.


Στραγγιξα το μπουκαλι με το ουισκι μεχρι και την τελευταια σταγονα και το γεμισα παγακια.
Μου αρεσε ο θορυβος που εκαναν τα παγακια καθως τα στριφογυριζα.
Καλος τροπος για να μειωνεις την μοναξια. Επινα αργα και σκεφτομουν πηγαινοντας μερα με την μερα πισω και πισω.
Στην αρχη υπηρχε η προσμονη του να γυρισω πισω και στην συνεχεια προχωραγε μπροστα ο φοβος για το τι θα βρω και αν θα βρω. Ωστοσο δεν αφηνει να φωλιαζει μεσα μου ο φοβος για πολυ.
Μαλλον εμπιστευομουνα πιο σταθερες αξιες οπως η θαλασσα και ο ουρανος που αυτοι μου κρατουσαν συντροφια σε ολα τα ταξιδια μου.
Με μπερδεμενο κεφαλι και σκεψεις που πηγαιναν και ερχοταν με πηρε ο υπνος αργα.

Νωρις το πρωι με σηκωσε ο καμαρωτος,
- Μαρκονι δεσαμε και πριν λιγο ηρθε ο αντικαταστατης σου.
- Σε καλο σου πρωι πρωι, ασε με και εχω ενα κεφαλι που θελω να το ριξω στους μπουλμεδες.
- Επινες? τωρα βρηκες που πας πισω? ελα κατω να σου φτιαξω ενα καλο καφε.

- Γεια σου ειμαι ο Μαρκονης.
- Και εγω ο αντικαταστατης σου.
- Χαιρομαι πολυ που ηρθες, κουραστηκα πια τοσους μηνες. Να πιω ενα καφε και να παμε πανω να σου παραδωσω.
Εχω κλεισει λογαριασμους και τα πρωτοκολλα ειναι ετοιμα.

Πηγαμε στον ασυρματο και του εξηγησα βιαστικα τις ιδιοτροπιες του ασυρματου αλλα και του καπετανιου.
Αν και λιγο γερακος τα επιασε ολα. Μου φανηκε βαριεστημενος οταν ειδε τον ογκο της δουλειας.
- Μα καλα καθε μερα παιρνεις πρεςς?? τι να το κανουν?
- Ακου φιλε μου αυτα οριζει το υπουργειο και εγω ειμαι τυπικος, βλεπεις εδω το ντοσιε? δεν λειπει ουτε ενα.
Τωρα εσυ κανε οτι θες.

- Μαρκονη οι βαλιτσες σου ειναι κατω, σε λιγο ερχεται ταξι για να σε παει στο αεροδρομιο.
- Ετοιμος ειμαι να χαιρετησω τον συναδελφο και τον καπετανιο.
σου ευχομαι λοιπον καλα ταξιδια, καλα ταξιδια καπταν Νικο.
- Να σαι καλα μαρκονη, καλη επιστροφη.

Το ταξι με πηγε γρηγορα στο αεροδρομιο και αρχισα την διαδικασια επιβιβασης.
Δεθηκα και ημουν χαρουμενος που σε λιγο θα εβλεπα την μανα μου, τα φιλαρακια μου γνωστους και αλλους.
Προσγειωθηκαμε στο ανατολικο και πηρα γρηγορα τις βαλιτσες, ευτυχως ολα πηγαν καλα και δεν εχασα κατι.
Βγηκα στην εξοδο και αντικρυσα την μανα μου.
- Μανα ολα καλα?
- Εσυ βλεπω γερος - δυνατος.
- Δεν παθαινω τιποτα εγω μην ανησυχεις. Παμε να βαλουμε τις βαλιτσες μεσα.
Ν ακανω και ενα μπανιο να ξεκουραστω.

Στο σπιτι ετοιμαστηκα να βγω να βρω ενα φιλο μου, οι υπολοιποι γνωστοι μου απο οτι εμαθα ειχαν φυγει για διακοπες.
Σιγα μην περιμεναν εμενα. Εφυγα απο το σπιτι να παω στο φιλο μου τον Κωστα.
Περπαταγα στο δρομο και ξαφνικα αρχισα να ζαλιζομαι.
Ωπα λεω τι κουναει εδω? γιατι μπαταρω προς τα δεξια ρε γαμωτο?
Ξαφνικα ακουω μια κορνα και ενα χερι να βγαινει εξω απο το παραθυρο του αυτοκινητου και να με μουτζωνει, που πας ρε να περασεις?
Μαλλον θελω προσαρμογη σκεφτηκα. Δεν ειναι για μενα εδω, ας παρω καλυτερα ενα ταξι.
Εφτασα σε λιγο στο φιλο μου και ανεβηκαμε βραζιλια οπως συνηθιζε να λεει.
Βραζιλια εννοουσε την ταρατσα σου που την ειχε γεμισει φυτα και λουλουδια και ηταν το καμαρι του μεσα στην τσιμεντενια αθηνα.

- Ενταξει ρε, δεν ειναι κανονικη βραζιλια, στο περιπου φερνει στο Αμαζονιο αλλα τι πειραζει?
- Αμα πας στον Αμαζονιο δεν θα βλεπεις τον ηλιο καταρχην ξυπνιε.
- Ο καθενας βλεπει οτι του κανει κεφι.
- Καλα αμα σε βολευει να μην στο χαλασω.
- Πες μου πως περασες στα ταξιδια.
- Σου αρεσει να ακους ιστοριες ρε συ κωστακη ε? με καρχαριες και αλλα τετοια.
- Οχι βρε εννοω αν περασες καλα.
- Κουραστηκα ρε συ Κωστα, κουραστηκα πολυ και δεν ξερω τι με περιμενει εδω.
- Η φιλη σου πηγε για αλλα αν εννοεις αυτο.
- Καλα εκανε, δεν περιμενα κατι διαφορετικο.
- τι σκοπευεις να κανεις? θα πας για διακοπες η οχι?
- Αν βρω παρεα γιατι οχι, χρειαζομαι καταρχην να ειμαι σε μερος που να μην κουναει.
Ηδη καθως ερχομουν ζαλιστηκα. Ξερεις στην θαλασσα δεν ζαλιζομαι ποτε, εδω μολις παταω το ποδι μου νομιζω οτι ολα κουνιουνται.
- Να σου πω και εγω θελω να παω καπου, αλλα μολις γυρισα απο τα γιαννενα και ειμαι στεγνος.
- Τελειωσε η σχολη?
- Ναι μωρε τελειωσα τελικα αλλα τι να την κανω?
- Παμε μαζι βρε και σιγα το θεμα για τα φραγκα τα βαζω εγω.
- Θες να παμε να βρουμε τους αλλους?
- Ναι αμε να δω και κοσμο, θα παρω την σκηνη μου, δυο αλλαξιες και φυγαμε. Δεν θελω κατι αλλο, να βλεπω τα αστερια το βραδυ και φτανει.
- Τοσο καιρο δεν σου εφτασε να βλεπεις τα αστερια?
- Ποτε δεν θα ειναι αρκετο να βλεπεις τα αστερια και μαλιστα να βλεπεις το σταυρο του νοτου.
Ξερεις τι ομορφια εχει? δεν μπορω να στο πω με λογια. Σαν να βλεπεις λαμπαδες να τρεμοσβηνουν.
- Βρε μπας και εισαι πιωμενος μεσημεριατικα?
- Τωρα σε εσενα, ενα στεριανο τι θες να σου εξηγησω? αντε βρε στη μιζερια σου.
Δεν σου λεω τιποτα, ουτε τι εκανα στην βραζιλια ουτε πουθενα.
Αντε κουνησου γιατι θελω να βρεθω και με τους αλλους.
Πρωτη μου μερα στην αθηνα και επεσα στην μιζερια σου.

Πιναμε μεχρι το βραδυ αργα μπυρες και την αλλη μερα φυγαμε για διακοπες.
Ειχα πολυ δρομο να κανω μεχρι να μπορεσω να ενσωματωθω στην καθημερινοτητα των υπολοιπων.
Χαρηκα ομως τις μερες που περασα, το κοσμο που ειδα και τελικα καταφερα να ξεκουραστω.
Προς το παρον δεν σκεφτομουν ουτε καραβια ουτε αγκυρες.
Τα μυαλο μου ηταν καρφωμενο σε οσους με ειχαν ξεχασει....
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #22 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:20:45 πμ »
απο που αρχηζει θελω να το διαβαζω σιγα σιγα. :)


θα προτεινα απο την αρχη

 :P
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #23 στις: 14 Οκτώβριος 2010, 10:24:17 πμ »
μεχρι εδω εχω γραψει.....

τα υπολοιπα εν καιρω.
Οταν μου κατσει και η εμπνευση.
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


Αποσυνδεδεμένος wow

  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 294
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Relaxed
    Relaxed
  • Dungeons are hard!
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #24 στις: 16 Οκτώβριος 2010, 07:26:42 πμ »
διάβασα το μισό ήδη και μπορώ να πω ότι μ'αρέσει  :)
είναι ταξιδιάρικο και κυλάει σα νεράκι




το επάγελλμα του ασυρματιστή έχει καταργηθεί, έτσι δεν είναι; ο πατέρας μιας φίλης μου ήτανε και είχε βγει νωρίς στη σύνταξη. ίσως γιατί δε μπορούσε να μάθει τα καινούρια κόλπα. σίγουρα ο κώδικας μορς θα πρέπει να έχει καταργηθεί, σωστά;
*does consciousness rings a bell or does she honks a horn?

Αποσυνδεδεμένος anwnimi

  • Απλό μέλος
  • **
  • Μηνύματα: 152
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Okay
    Okay
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #25 στις: 16 Οκτώβριος 2010, 12:32:09 μμ »
αν και δεν το διαβασα ακομα ολο,καλα το πας τζιμακο συνεχισε!!!! :))

Αποσυνδεδεμένος wow

  • Πλήρες μέλος
  • ***
  • Μηνύματα: 294
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Relaxed
    Relaxed
  • Dungeons are hard!
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #26 στις: 17 Οκτώβριος 2010, 07:03:08 μμ »
βρε λες να πάω στα καράβια;
η λάντζα πληρώνεται καλά στα επιβατικά;  ???
εσύ πουείσαι και του επαγγέλματος θα ξέρεις να μου πεις
τι παίζει με τις γυναίκες στα καράβια; πακέτο; σεξισμός κάργα;

*does consciousness rings a bell or does she honks a horn?

Αποσυνδεδεμένος lalala

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 4795
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Mischievous
    Mischievous
  • Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΑ
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #27 στις: 13 Μάρτιος 2012, 08:56:42 μμ »
μεχρι εδω εχω γραψει.....

τα υπολοιπα εν καιρω.
Οταν μου κατσει και η εμπνευση.

Αντε ποτε θα συνεχιστει το διηγημα?2 χρονια εχουνε περασει απο τοτε που το ειπες αυτο :/c :/c
ΓΙΝΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ :)

Αποσυνδεδεμένος Sara

  • Ανώτερο μέλος
  • ****
  • Μηνύματα: 3434
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Mood: Worried
    Worried
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #28 στις: 13 Μάρτιος 2012, 09:06:31 μμ »
Συγνώμη μια περίληψη του όλου θέματος μπορώ να έχω? Ευχαριστώ. :^f

Αποσυνδεδεμένος jimb

  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 7065
  • Φύλο: Άντρας
  • Mood: Thoughtful
    Thoughtful
    • το στεκι σας :)
Απ: Ρεκβιεμ στον πατο της θαλασσας
« Απάντηση #29 στις: 13 Μάρτιος 2012, 09:23:58 μμ »
παει για εκδοση :P
"Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο Λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς"


 

Related Topics

  Τίτλος / Ξεκίνησε από Απαντήσεις Τελευταίο μήνυμα
0 Απαντήσεις
552 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 06 Σεπτέμβριος 2010, 11:31:55 πμ
από NDUV
3 Απαντήσεις
1583 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 07 Ιανουάριος 2011, 07:38:45 μμ
από panikoula
10 Απαντήσεις
860 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 27 Οκτώβριος 2010, 09:41:46 πμ
από jimb
0 Απαντήσεις
232 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 10 Φεβρουάριος 2012, 11:13:09 πμ
από Sara
6 Απαντήσεις
1977 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 29 Ιούνιος 2012, 09:16:37 πμ
από anonymous
8 Απαντήσεις
862 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 09 Δεκέμβριος 2012, 02:33:18 πμ
από VIDOCQ
3 Απαντήσεις
436 Εμφανίσεις
Τελευταίο μήνυμα 10 Μάιος 2013, 09:53:49 πμ
από jimb


SimplePortal 2.3.2 © 2008-2010, SimplePortal
Sorry, the copyright must be in the template.
Please notify this forum's administrator that this site is missing the copyright message for SMF so they can rectify the situation. Display of copyright is a legal requirement. For more information on this please visit the Simple Machines website.
Web Directory